– To jeden z najbardziej dramatycznych rozdziałów historii łódzkiego getta. Od 5 do 12 września 1942 roku trwała tzw. Wielka Szpera (z niem. Allgemeine Gehsperre – całkowity zakaz opuszczania domów). Zaczęło się od przemówienia Chaima Rumkowskiego, przełożonego Starszeństwa Żydów, który na placu Strażackim wzywał mieszkańców do oddania wszystkich dzieci do lat dziesięciu. „Bracia i siostry, oddajcie mi je! Ojcowie i
– Jarosława interesuje czysta władza. Jest emocjonalnym psychopatą. Jego osobista sytuacja materialna mało go zajmuje. On nie myśli o tym, czy będzie miał co jeść, bo on się żywi polityką. Jednak po ludzku jest w trudnej sytuacji. Nie jest człowiekiem młodym, jest osobą samotną. Pewnie wierzy, że do końca życia będzie liderem zwycięskiego obozu. Nie
Spotykamy się w centrum Świnoujścia. Mieszka niedaleko. Już na wstępie zastrzegam, że nie chcę skupiać się na opowieści z więzienia, bowiem o tym wielokrotnie mówiła. Interesuje mnie jej życie przed pobytem w zakładzie karnym i po. Zgadza się, choć jak stwierdza, od więzienia nigdy się nie uwolni, nigdy od tego nie ucieknie. – To ciągle jest we mnie. Boję się i podskakuję, kiedy zadzwoni
Zbliżała się godzina dwudziesta trzydzieści. Padający od rana deszcz nie ustawał. Inspektor Nerak zaparkował przed kamienicą, na parterze której znajdował się całonocny sklep monopolowy, i wysiadając z auta, w ostatniej chwili w świetle padającym z witryny sklepu zauważył kałużę. Zaklął pod nosem na nieczynne latarnie uliczne i szybkim krokiem ruszył w kierunku budynku. Kiedy wszedł do sklepu, przywitał go czekający już na niego sierżant Wrzosek i poinformował
Prezydent, jak widać, lubi dolewać oliwy do ognia, a dodajmy, ma w tej sprawie sporo za uszami, co postaram się opowiedzieć. Znacznie wcześniej, bo w 1988 roku, odbyła się telewizyjna debata Wałęsa – Miodowicz, w której maczałem palce. W czasie jej przygotowywania Wałęsa był chory, miał podwyższoną temperaturę, odżywiał się mlekiem z miodem. Gdy z nim wtedy rozmawiałem, nie przypominał mi późniejszego Wałęsy: był uważny, czujny jak zawsze
Minister: – Wie pan, jaką ksywkę ma Morawiecki u niektórych ministrów? „Chińczyk”. Kamil Dziubka: – A skąd się to wzięło? Minister: – Nie jest to bardzo wyrafinowane, przyznaję. Niech pan spojrzy na niego. No on wygląda jak Chińczyk. Te rysy twarzy, oczy, które przez szkła okularów wyglądają jak skośne… Kamil Dziubka: – Przyznaję. Niezbyt wyrafinowane. Były współpracownik Mateusza Morawieckiego: – Mateusz powiedział kiedyś, że polubił
– „Zawsze zajmowałem się patologią. I tak mi zostało do dziś”. To twoje słowa, którym nie mogę się nadziwić. Życie jest piękne i kolorowe, a ty ciągle pokazujesz te wszystkie brudy. Dlaczego? – Bo wszystko o czym piszę, wydarzyło się naprawdę. A tak brudne – jak to nazywasz, przyciągają mnie najbardziej. Widzę różne barwy świata i korzystam z tego kolorowego również, zwłaszcza z
Najwięcej o Sławomirze Mentzenie dowiaduję się dzięki pieniądzom Palikota w dość osobliwym wywiadzie, na podcaście, w którym prowadzący klnie jak na imprezie, a sponsoruje to właśnie Palikot, z którym Mentzena dzieli wszystko, a łączy tylko to, że obaj robią piwo. Mentzen mówi tam tajemniczo, że największym wrogiem dla siebie jest on sam, że zawsze był
„Przygody dobrego wojaka Szwejka” znane są w kilkudziesięciu krajach świata. Książka Jaroslava Haška przetłumaczona na wiele języków bywa nawet określana mianem jednej z ważniejszych w dziejach literatury. Sławetny wojak doczekał się przez lata szerokiego grona miłośników, czy wręcz entuzjastów i wyznawców, czyli szwejkologów. Wśród nich ważną postacią jest Leszek Mazan – krakowski dziennikarz i publicysta znany z zamiłowania do postaci opisanej przez Jaroslava
Miała barwne, trudne, ale i wypełnione sukcesami życie. Opowiada o tym biografia artystki, napisana przez znanego ze świata polityki Pawła Kowala, człowieka zafascynowanego dziełami Abakanowicz, piszącego raczej życiorys niż monografię sztuki artystki. Kowal nie podejmuje się interpretacji słynnych dzieł ani tym bardziej ich reinterpretacji, do czego nie palą się, niestety, także zawodowcy. „Książka nie została napisana z pozycji historyka sztuki czy krytyka – pisze Paweł