Sto lat nabywał swoją wiedzę socjolog i filozof Morin, aż zmarł – tam, gdzie się urodził – w Paryżu, 39 dni przed 105. rocznicą urodzin. Teoretyk złożoności (pensée complexe), która nie jest komplikacją, ale akceptacją niekompletności, przypadku, niepewności; również teoretyk emergentyzmu, chaosu i samoorganizacji – zjawiska, którego skutki są jednocześnie przyczyną, samoorganizującego się, zrywającego z liniową logiką przyczyny i skutku.
Tag: wspomnienie
Żegnaj, Morozo. Ostatnie pożegnanie Andrzeja Morozowskiego
Uroczystości pogrzebowe rozpoczęły się na Powązkach Wojskowych w piątek 14 sierpnia o godzinie 10. Słońce świeciło tego dnia mocno, jakby na przekór łzom, których nie kryli żałobnicy. Tu, na warszawskim cmentarzu, mógł zjawić się każdy, nie tylko ci, którzy znali Andrzeja osobiście. Informację o śmierci dziennikarza podała jego macierzysta stacja: „Dziś, 4 sierpnia, zmarł nasz
Pozostała pustka. Nie żyje Andrzej Olechowski
– Długo chorował – powiedziała w rozmowie z Interią Lena Kolarska-Bobińska, była minister nauki i szkolnictwa wyższego, prywatnie przyjaciółka Andrzeja Olechowskiego. Urodził się 9 września 1947 roku w Krakowie. Jak wspominał w jednym z wywiadów, w młodości podejmował się różnych zajęć. Przeładowywał węgiel na stacji kolejowej, pracował na budowach w Szwajcarii, zbierał groszek na farmie,
Emil Cioran. Mistyk nihilizmu (i jego gorące lato motyla)
Życie, drobina zrujnowanej przez ból materii; ulotne i posępne jak samobójstwo motyla. Nikt na nic nie czeka, na nic innego niż śmierć, która błąka się po pustyniach i kawiarniach, po starych łóżkach i w zakątkach ulic. Czyż na wszystkie spotkania nie przychodzi właśnie ona? Biegniemy na spotkanie, by żyć, lecz czy można „żyć” u boku
Absurd i bunt. Wokół Camusa i Sartre
Mieli wyznawców od Nowego Jorku po Tokio. Obaj laureaci Literackiej Nagrody Nobla: Camus jeden z najmłodszych, a Sartre nią wzgardził, odmawiając jej przyjęcia. Pierwszy zmarł 65 lat temu, drugi 45 lat temu. Sartre: Absurdem jest, żeśmy się urodzili, i absurdem, że umrzemy, wrzuceni przez los w takie czy inne istnienie. Pozostawieni samemu sobie jesteśmy skazani
Ewek strzela na korcie. Historia człowieka z pasją
– Poznaliśmy się w metrze w Londynie. Była niedziela 1 marca 1970 roku, on akurat wracał z lodowiska Queensway. Był tłok. Zobaczyłam, że trzyma łyżwy i to mnie zaciekawiło. – Pierwsza zagadałaś? – No tak. Też lubiłam łyżwy, a poza tym, gdy ma się 19 lat, to człowiek się nie zastanawia. On potem czasami mi
Wojciech Pokora. Widz był dla niego świętością
– Pamiętam, jak po śmierci pana Wojciecha opowiadała mi pani, że energię daje pani poczucie, że pan Wojciech jest obok i czuwa nad panią. – On nie tylko czuwał nade mną. Zdarzały się chwile, że wchodziłam do tego pokoju, w którym teraz rozmawiamy, i widziałam go siedzącego w fotelu. Rozmawiałam z nim, on mnie uspokajał
Zmysł Hanny Krall. 90. urodziny pisarki i dziennikarki
Wpierw jednak przypomnijmy jak zaczynała w zawodzie dziennikarza. Tak w 2022 roku opowiadała o swoich początkach: „Miałam 17 lat, gdy poszłam na praktykę do „Głosu Pracy”. (…)Praktykami kierował Michał Gawałkiewicz, przedwojenny dziennikarz, powstaniec warszawski. Posłali mnie do Wedla, to było niedaleko redakcji, na Zamoyskiego. Przy stołach siedziały kobiety i ręcznie dekorowały torciki. Siedziały tak całe
Tym nie mniej [FELIETON OGÓRKA]
Nie przyjdzie, bo nie wiem nawet, gdzie zadzwonić. Tyle że w jego przypadku nie jest to nic wyjątkowego, a nawet pewna reguła. Na początku naszej znajomości miałem do niego tylko taki kontakt: 16 305 Monkinie. Dzwoniłem długo pod numer 16 305, dopóki nie okazało się, że jest to kod pocztowy jego domu na Suwalszczyźnie, dokąd
Rok Saganki. Jakże francuska sztuka „małych nicości”
Uprawiała literaturę bycia sobą, bycia bohaterką sagi własnego życia. Zmarła 20 lat temu, 50 lat po ukazaniu się jej światowego bestselleru Bonjour tristesse (Witaj, smutku). Sama napisała sobie epitafium: Tu Françoise Sagan spoczywa, lecz to jej nie pociesza. Przewrotnie, zgryźliwie, z kpiarskim dystansem. Taka była, „małe monstrum”, jak ją nazwał noblista François Mauriac. Uwiodła i paryską inteligencję, i