Najpotworniejszą z takich spraw zajmowałem się w latach 2002 – 2003. Porwano wówczas syna właściciela firmy mięsnej „Olewnik”. Mimo zapłacenia okupu w wysokości 300 tys. euro Krzysztof po blisko dwóch latach przetrzymywania i tortur został zamordowany. Dziś wrócę do innego porwania z tamtego okresu – 14-letniego Oriana ze Zgierza w lipcu 2002 r. Orion był
Kiedy w 2000 r. prezentowałem w telewizyjnym programie „997” sprawę „Śpiocha”, kryminalni nie mieli pojęcia, że osobnik o tym pseudonimie działał od dwóch lat na terenie prawie połowy Polski. Choć odnotowywano wiele napadów w odległych województwach, nikomu nie przyszło do głowy, że ich sprawcą jest chudziutki trzydziestoparolatek poruszający się maluchem, członek przyzwoitej rodziny mieszkającej w
29-letni Zbyszko był Lublinianinem, ale w 2000 r. przeniósł się do Poznania. Poznał dziewczynę ze stolicy Wielkopolski i z nią zamieszkał. Para opiekowała się 6-latkiem, dla którego starała się o status rodziny zastępczej. To jedna strona życiorysu młodego mężczyzny. Były też inne. Policja określała Zbyszka jako niebieskiego ptaka. Miał problemy z prawem, choć tak naprawdę
Przez te wszystkie lata widziałem, jak trudne i niejednoznaczne potrafią być zaginięcia: część z nich to ucieczki, część to porwania, a część – choć w statystykach figurują inaczej – to najprawdopodobniej zbrodnie bez odnalezionych ciał. Przytaczałem wiele niewyjaśnionych zniknięć dzieci. Najstarsza sprawa, którą prezentowałem w telewizji, sięgała 1975 r. – w Poznaniu zaginęła 9-letnia Beata
„Krupa” od lat działał w łódzkim półświatku. Z cinkciarza stał się rabusiem, ale wybierał tylko zamożnych, którzy trzymali pieniądze w domu. Miał swój styl – napadał, gdy właściciele byli w środku, bo wymuszone wskazanie skrytek było szybsze niż szukanie kosztowności. Rozpoznanie terenu wykonywał dla niego Wacek. Pod pretekstem sprzedaży okien, paneli czy żaluzji wchodził do
11 października 1994 r. około godz. 15 pan Ryszard, zbierając grzyby w lesie przy Zakładach Azotowych, zauważył wystające spod gałęzi nogi w zamszowych kozakach. Pod cienką warstwą gałęzi leżały zakrwawione zwłoki kobiety. Krzyk mężczyzny ściągnął innych grzybiarzy; po kilkunastu minutach na miejscu były policja i pogotowie. Lekarz stwierdził zgon kobiety. Ciało ubrane było w brązową
23-letnia Justyna mieszkała z rodzicami w Kamieniu Pomorskim. Pracowała w banku, a wieczorami studiowała w Szczecinie. Tego dnia wyszła z domu, mówiąc, że jedzie na zajęcia i wróci za dwa dni – miała nocować u koleżanki. Nie było w jej zachowaniu nic niepokojącego. Ustalono jedynie, że o 19.20 wyszła z domu przy ul. Topolowej i
Ofiarą był 35-letni Dariusz J., wrocławski przedsiębiorca z branży reklamowej. Utrzymywał bliski kontakt z Małgorzatą, żoną wieloletniego kolegi. Podczas jednej z imprez mąż zobaczył, jak Dariusz całuje jego żonę. Przyjaźń się skończyła, lecz znajomość Dariusza z Małgorzatą trwała. 13 listopada 2000 r. Dariusz rozmawiał z nią przez telefon. Kilka godzin później zniknął. Samochód zostawił pod
Autorem listu był teść 31-letniego Pawła Starosta, który tamtego dnia zniknął bez śladu. Przez wiele miesięcy nie wiedziano, co się z nim stało. Paweł, typowy przedsiębiorca lat 90., mieszkał z rodziną u teściów, ale rozwijająca się firma dawała mu nadzieję na własne mieszkanie i stabilizację. Po upadku „Elgazu” nawiązał kontakt ze słupską fabryką „M&S”, producentem
Historia tego zabójstwa sięga 14 stycznia 1994 r., kiedy w kompleksie leśnym w powiecie sieradzkim, niedaleko miejscowości Mokre Zborowskie (trasa Sieradz – Rossoszyca), odnaleziono zwłoki nieznanego mężczyzny. Ciało było częściowo ukryte pod ziemią i przykryte ściółką. Kryminalni już od chwili ujawnienia zwłok w styczniu 1994 r. nie mieli żadnych wątpliwości, że doszło do zabójstwa mężczyzny