W 2002 r. pokazałem sprawę blisko 30-osobowego gangu, który na uprawie marihuany i handlu nią dorobił się milionów, mordował konkurentów i dzięki łapówkom unikał odpowiedzialności. Gdy materiał trafił na antenę, większość grupy była już aresztowana. Tylko Jarosław Ch. z Kielc zdołał uciec i ukrywał się jeszcze 15 lat. Policja trafiła na trop grupy w 2001
Władysław C. urodził się w Czarnej Małej koło Czaplinka. Z trudem skończył podstawówkę, a w dorosłe życie wszedł bez zamiaru podjęcia stałej pracy. Od początku wolał złodziejski proceder, który towarzyszył mu przez lata. Uznał, że prowincja nie jest dla niego, więc wyniósł się z Pojezierza Drawskiego do stolicy. Co jakiś czas trafiał za kratki i
30 listopada 2007 roku około 18.45 mieszkańcy domu przy ul. Składowej w Łodzi usłyszeli odgłosy przypominające wybuch petardy – w tej okolicy nie było to nic niezwykłego. Dopiero później jeden z lokatorów, wracając do domu, zauważył na klatce schodowej leżącego mężczyznę. Okazał się martwy. 32-letni Konrad P. zginął, gdy szedł odwiedzić matkę mieszkającą w tym
Dziś o jednej z takich wypraw – z 16 kwietnia 1998 roku. Sześć dni później do komisariatu w Luboniu przyszła pani Anna N., zgłaszając zaginięcie 60-letniego męża, Janusza. Tego dnia wyjechał z poznanym z ogłoszenia handlarzem aut – 30-letnim Piotrem J. – oraz jego kierowcą. Mieli jechać do Niemiec po samochód, zabrali sporą gotówkę. „Schował
Do tragicznych wydarzeń doszło także w 1989 r. na terenie budowanej kopalni węgla brunatnego w Bełchatowie. 4 października mieszkaniec pobliskiej wsi, szukający złomu na wysypisku przy odkrywce Kamieńsk- -Bełchatów, natrafił na spalony manekin. Z bliska okazało się, że to zwęglone zwłoki człowieka. Milicja szybko potwierdziła, że ofiarą był prawdopodobnie mężczyzna, choć stopień zwęglenia uniemożliwiał identyfikację.
Po aresztowaniu przyznał się do zbrodni i szczegółowo opisał jej przebieg. Wtedy śledczy powiązali go także z innym morderstwem – dokonanym dwa miesiące wcześniej, 30 kwietnia, gdy na tym samym zaniedbanym osiedlu Zamoście znaleziono ciało 55-letniej Janiny G. Czy rzeczywiście odpowiadał za obie zbrodnie? Jak wspominałem, Zamoście w latach 90. było starą, zaniedbaną dzielnicą Gorzowa.
Wyrastały na obrzeżach miast i w weekendy przyciągały tłumy. Nie tylko miłośników motoryzacji – także przestępców. Gotówka krążyła tu w dużych ilościach. Cofnijmy się do 1988 r. 47-letni poznaniak, Marian Miszalski, maszynista kolejki wąskotorowej, planował sprzedać wysłużonego malucha i kupić coś młodszego. 29 września wyszedł wcześniej z pracy, mówiąc kolegom, że jedzie na giełdę. O
Pani Eleonora wybiegła z domu, ale mężczyzna zniknął jej z oczu. Bała się wejść do willi, więc ruszyła na ulicę, wołając o pomoc. Nie miała telefonu, a komórki na prowincji nie były jeszcze powszechnie używane. Kilka minut później udało się powiadomić policję o – jak się później okazało – napadzie. Zgłoszenie o ataku na lekarza
Nasz bohater mieszkał samotnie w Częstochowie. Rozwiódł się w 1994 r., ale utrzymywał kontakty z trójką dzieci. Do 1997 r. pracował jako maszynista w PKP, później – po zawale – kontrolował prędkość lokomotyw. Sumienny do przesady, co nie wszystkim odpowiadało. Z zawodu masarz, nielegalnie wyrabiał wędliny w domku pod miastem. Tusze kupował od okolicznych rolników,
Pan Stanisław mieszkał samotnie w niewielkim mieszkaniu socjalnym przy ul. Lelewela w Słupsku. Choć nie był jeszcze w podeszłym wieku, od dawna pozostawał na rencie. Blok miał złą opinię – zamieszkiwał go tzw. element – ale Stanisław wyróżniał się nienagannym prowadzeniem i niezłą sytuacją finansową. Renta była wysoka, a dodatkowo dorabiał jako nocny stróż. Według