Zachodnią rubież wspólnoty stanowi granica Hiszpanii z Portugalią. Historyczna prowincja o tej nazwie powstała w XIV wieku. Tu urodzili się słynni zdobywcy Nowego Świata: Francisco Pizarro, człowiek, który utopił we krwi imperium Inków, i Hernán Cortés, pogromca Azteków. Estremadura była ojczyzną Pedra de Valdivii, który zajął ziemie dzisiejszego Chile, oraz wielu innych, jak Pedro de Alvarado, Vasco Núnez de Balboa, pierwszy Europejczyk, który przepłynął Pacyfik, czy Hernando de Soto. Przewodniki turystyczne zgodnie potwierdzają, że najciekawszym miastem Estremadury jest Trujillo, miasto Pizarra, ciągle żywy ślad konkwistadorskiej przeszłości, herbowe rezydencje z masztami i bocianimi gniazdami, wieżami i murami. Dowód na to, że kiedy kolosalnie wzbogaceni konkwistadorzy wrócili do ojczyzny, Estremadura przeżyła swój wiek złoty.
Istnieje kilka tropów etymologicznych wyjaśniających nazwę regionu i wspólnoty. Według jednych nazwa Estremadura powstała od łacińskiego Extrema Dorii – „Skraje Duero”, co może oznaczać „na drugim końcu” Duero, czyli położenia na południe od rzeki Duero. Inni upatrują nazwę jako wywodzącą się od przymiotnika „ekstremalny”, co przypomina polską nazwę Ukraina, nazwę odnoszącą się do ziem położonych gdzieś na skraju, na krańcu. Wszak nadano tę nazwę przygranicznym ziemiom Kastylii. Przy czym nie należy ziem hiszpańskich mylić z portugalską prowincją Estremadura, chociaż pochodzenie etymologiczne jest to samo. Co ciekawe, lokalni Cyganie nadali regionowi w używanym przez nich języku kalo nazwę: Extremadura Marochandé (Kraina Chleba). Kilka miejscowych obiektów trafiło na listę światowego dziedzictwa UNESCO, w tym starówka miasta Cáceres, rzymska spuścizna w Méridzie czy klasztor w miasteczku Guadalupe, istniejący od 1340 roku i przyciągający setki tysięcy pielgrzymów. Klasztor jest jednym z najważniejszych centrów maryjnych na świecie. Jak mówi legenda, w klasztorze czczona jest figurka Matki Bożej, wyrzeźbiona przez apostoła Łukasza i ukryta w VIII wieku przed muzułmanami. Po 600 latach figurka została odnaleziona przez pasterza, a w miejscu jej odnalezienia wzniesiono świątynię.
Region jest zielony, więc rolniczy. Uprawia się tu paprykę, pomidory, dąb korkowy, tytoń i ryż. Hoduje bydło, a wołowina z Estremadury ma swoją markę nie tylko w Hiszpanii. Pewien areał zajmują winnice. Kuchnia estremadurska słynie z miodów, jagnięciny i serów.
Słynną atrakcją regionu jest Park Narodowy Monfragüe, jeden z 15 istniejących w Hiszpanii, który oferuje przyjezdnym nie tylko zachwycające krajobrazy czy wyjątkowe bogactwo ptaków, lecz także wiele tajemniczych, neolitycznych dolmenów. W miasteczku Villarreal de San Carlos na początku marca odbywa się wyjątkowe wydarzenie ornitologiczne „Feria de Turismo Ornitológico”. Ma charakter międzynarodowy, a wśród uczestników można znaleźć profesjonalistów, jak i amatorów podglądania ptaków w ich naturalnym środowisku. Tych, co odwiedzą park, czeka też historyczna atrakcja, jaką jest wypad do Castillo de Monfragüe. To pozostałości murów z czasów dominacji arabskiej na terenie Hiszpanii z IX wieku. Z pięciu dawnych wież zachowała się tylko jedna zwana Torre del Homenaje. W okolicach zamku udostępniono prehistoryczne malowidła skalne.
Hymn Estremadury to pieśń, której słowa napisał pedagog chóru w Collegio San Francisco Javier w Fuente de Cantos José Rodríguez Pinilla, a muzykę skomponował Miguel del Barco Gallego, profesor organów i dyrektor Wyższego Konserwatorium Muzycznego w Madrycie, badacz estremadurskiego folkloru, inspirowany jego bogactwem. Przyjęto utwór jako hymn regionalny wraz z herbem w 1985 roku. W tym samym roku hymn uroczyście wykonano w teatrze rzymskim w Méridzie. Jest oficjalną częścią symboliki używanej przez wspólnotę Estremadury i jej samorząd. Wykonuje się go podczas wydarzeń i uroczystości o dużej randze, organizowanych przez instytucje wspólnoty.
Himno de Extremadura
Nuestras voces se alzan,
nuestros cielos se llenan
de banderas, de banderas
verde,
blanca
y negra.
Extremadura patria de glorias.
Extremadura suelo de historias.
Extremadura tierra de encinas.
Extremadura libre camina.
Nuestras voces se alzan,
nuestros cielos se llenan
de banderas, de banderas
verde,
blanca
y negra.
Hymn Estremadury
Nasze głosy podniesione,
nasze niebo wypełnione
przez flagi, wkoło flagi
zielono-biało-czarne.
Estremadura, ojczyzna glorii.
Estremadura, niwa historii.
Estremadura, dębowe włości.
Estremadura kroczy w wolności.
Nasze głosy podniesione,
nasze niebo wypełnione
przez flagi, wkoło flagi
zielono-biało-czarne.
Powietrze czyste, wody, natura,
razem śpiewajmy: Estremadura!
Krzyk się rozlega niepodległości:
Estremadura, przystań zgodności.
Nasze głosy podniesione,
nasze niebo wypełnione
przez flagi, wkoło flagi
zielono-biało-czarne.
Estremadura, żywicielka.
Estremadura, ziemia wielka.
Estremadura, życia iskierka.
Nasze głosy podniesione,
nasze niebo wypełnione
przez flagi, wkoło flagi
zielono-biało-czarne.
(tłum. Agnieszka Nowak-Samengo)
