Francuzi dzielą świat zup na kilka gatunków. Żadna z nich nie trafia na stół w takich wielgachnych talerzach, jakie spotykamy w Polsce. Ta tradycja skończyła się razem ze świstem gilotyny. W dużych talerzach serwowano zupy w czasach Ludwików. Później wracały na francuskie stoły niejednokrotnie, ale dziś zupę w trzech odmianach dostaniemy w małej miseczce, po azjatycku.
Szczaw od lat związany jest z polską kuchnią, choć kiedyś częściej traktowano go jako roślinę dziko rosnącą niż składnik posiłku. Charakterystyczny, lekko kwaśny smak sprawia, że trudno pomylić go z czymkolwiek innym. Dawniej zupy szczawiowe były szczególnie popularne na wsiach, bo szczaw można było znaleźć na łąkach i przy polnych drogach jeszcze zanim pojawiały się
Czosnek niedźwiedzi to roślina o wyjątkowych właściwościach – nie tylko świetnie smakuje, ale też wspiera odporność, działa oczyszczająco i jest bogata w cenne składniki. Dla mnie ważne jest, że korzystam wyłącznie z tego, który rośnie w moim ogrodzie, ponieważ mam pewność, skąd pochodzi. Warto pamiętać, że w Polsce czosnek niedźwiedzi rosnący dziko jest objęty częściową ochroną, dlatego nie powinno się go zbierać w naturalnych stanowiskach.
Bataty, czyli słodkie ziemniaki, nie są spokrewnione z tradycyjnymi ziemniakami, jakie znamy w Polsce. Należą do rodziny powojowatych, a nie psiankowatych. Ich intensywnie pomarańczowy kolor wynika z wysokiej zawartości beta-karotenu, który w organizmie przekształca się w witaminę A. Są także źródłem błonnika i potasu. Choć przez lata uchodziły w Polsce za produkt egzotyczny, dziś bez
Szkoci jedzą faszerowane baranie żołądki. W Palatynacie Reńskim, w południowo-zachodniej części Niemiec, niedaleko granicy z Francją, podadzą tam też podobnie zrobiony żołądek, tyle że świński, a do tego kufel piwa lub tutaj, akurat w tym regionie, częściej parę kieliszków białego wina. Ten faszerowany żołądek świński to było ulubione danie nieżyjącego już kanclerza Helmuta Kohla. We Francji zajadają się faszerowanym łbem cielęcym. To z kolei był przysmak dwóch prezydentów V
Garus to tradycyjna zupa znana na Śląsku, w Małopolsce i na Kielecczyźnie, której bazą są dojrzałe jabłka i gruszki. Czasami dodawano do niej także wiśnie lub śliwki. Zupa ta wyróżnia się gęstą konsystencją, która powstaje dzięki dodatkom mleka lub śmietany oraz mąki. Podawana była z ziemniakami, które wcześniej podsmażano z cebulką – ten dodatek znakomicie podkreślał smak całego dania, czyniąc je pożywnym i sycącym.
W Zawoi mój dom otaczają lasy, gdzie razem z bliskimi udajemy się na spacery. Jesienią raczej nigdy nie wracamy z pustymi rękami – grzybów jest pod dostatkiem! To miejsce obfituje w prawdziwki, koźlaki, podgrzybki, a także rydze.
Na początku są małosolne – lekko ukiszone, jeszcze chrupiące i świeże, ale jeśli postoją dłużej, stają się klasycznymi ogórkami kiszonymi. Właśnie dlatego warto się nimi cieszyć teraz. Ogórki małosolne, niestety, nie są dostępne przez cały rok, sezon na nie trwa tylko kilka miesięcy. Jeszcze nie w pełni ukiszone, z wyraźnym aromatem przypraw i solanki, mają zupełnie inny charakter niż kiszone „na twardo”. W kuchni są wdzięcznym składnikiem – nie
Solianka to jedna z tych zup, które łączą w sobie bogactwo smaków, historię i kulturową różnorodność. Choć najbardziej kojarzy się z kuchnią rosyjską, jej korzenie sięgają głębiej – do wspólnych tradycji kulinarnych całej Europy Wschodniej. Ta gęsta i wyrazista w smaku zupa zyskała sobie wierne grono fanów w Polsce, Niemczech oraz na Litwie. Mimo wszystko wielu Polaków o niej zapomniało albo też… w ogóle o niej nie
Nie każdy wie, że w XVIII wieku w Polsce krupnik był traktowany niemal jak danie świąteczne – pojawiał się na stołach z okazji ważnych uroczystości, takich jak wesela czy chrzciny. Ponadto w dawnych czasach zupa ta, ze względu na swoje wartości odżywcze, była często podawana żołnierzom, bo dostarczała im energii potrzebnej na długie marsze.