O dramacie muzycznym „Cienie” to opowieść o ludziach, którzy próbują zrozumieć siebie w świecie pełnym oczekiwań, presji i niepisanych zasad. O marzeniach, które okazują się trudniejsze do spełnienia niż powinny; o pragnieniach, których nie wypada wypowiadać na głos; i o wewnętrznej walce między tym, kim jesteśmy, a tym, kogo chce w nas widzieć społeczeństwo. Historia
Także w Polsce niektórzy artyści graffiti, jak na przykład Tuse z Gdańska czy Andrzej Miastkowski z Łodzi, trafili z ulic do galerii sztuki. Niestety, na ogół trafiamy nie na fantastyczne prace, które wzbudzają nasz podziw i uruchamiają wyobraźnię, a napisy w stylu „Olo to konfident”, „Jolka to dziwka” czy „Widzew jeździ na wakacje do Zgierza”.
Zdarzenie określane jako „epokowy mecz” zorganizowane zostało przez Google Deep- Mind z Londynu, twórcę programu „Alpha- Go”, który przygotowywał swoją kampanię reklamową i ponowny atak na rynek chiński. Coś, co w zamyśle miało być tylko atrakcyjną akcją reklamową, stało się nie tylko ostrzeżeniem dla całego świata, ale także początkiem końca sztuki gry w Go. Lee
Organizatorzy jak co roku przygotowali mnóstwo kulturalnych atrakcji dla całych rodzin: zarówno recitale, koncerty, monodramy, kabarety, spektakle repertuarowe i improwizowane, jak również warsztaty, spotkania i wernisaże. Wszystko w klimacie zrewitalizowanych wiejskich budynków pochodzących z XVIII wieku. Janowo, na co dzień zapomnianą wieś w gminie Karnice na Wybrzeżu Rewalskim, w lipcu i w sierpniu – już od 8
Nie przepada za łzawymi serialami, gardzi telewizją śniadaniową i popularnymi teleturniejami, ale Teatr Telewizji to dla niej prawdziwa świętość i uczta duchowa. Któż nie pamięta takich spektakli jak „Rewizor” Gogola w reżyserii Jerzego Gruzy, m.in. z Piotrem Fronczewskim, Tadeuszem Łomnickim, Anną Seniuk, Joanną Szczepkowską i Wojciechem Pszoniakiem? Albo „Nocy listopadowej” Wyspiańskiego w reżyserii Andrzeja Wajdy
Przez dwadzieścia osiem lat Jan Englert (81 l.) pracował w Teatrze Narodowym. Najpierw, w 1997 roku, dołączył do zespołu aktorskiego, a od 2003 r. pełnił funkcję dyrektora artystycznego. W sierpniu ubiegłego roku podjął decyzję o odejściu. Pożegnać się z widzami i zespołem postanowił może i bez hamletyzowania, ale jednak „Hamletem”. Najsłynniejsze zdanie z Szekspira „Być
Stare ludowe przysłowia ostrzegają, że szczęście leży zupełnie gdzie indziej niż na puchnących od nadmiaru kontach bankowych i w żonach o figurach modelek, ale jednak wszyscy ulegamy tej karkołomnej gonitwie za substytutami szczęścia w postaci tandetnych życiowych świecidełek. W pogodnym, komediowym spektaklu „Tu leży pies pogrzebany” na jakiejś działce letniskowej spotykają się Biznesmen z Bezdomnym.
Ten teatr jest trochę jak Piotrkowska albo dworzec Łódź Kaliska. Wszyscy tam byli choć raz. Fama krąży, że nawet ci, których wołami nie można zaciągnąć do teatru, widzieli „Divę”, bo to spektakl grany od ponad dziesięciu lat i zawsze przy pełnej sali. Teatrów prywatnych jest sporo, a nawet był moment, gdy zrobiła się na ich
Duchy towarzyszą nam przez całe życie, nawet gdy wątpimy w ich istnienie. Coś się dzieje z duchem czasu, robimy różne rzeczy z duszą na ramieniu, oglądamy mecz i widzimy, że piłkarzom brakuje ducha rywalizacji, nasz szef w pracy wymaga, abyśmy tchnęli nowego ducha w swe obowiązki, a w zabytkach, które zwiedzamy, wieje duch historii. Tak
Stołeczny Mokotów. Spory dom, taki klasyczny z czasów PRL-u. Wiesław Ochman mieszka tu od 1972 r. Wypełniona po brzegi biblioteka tworzy ciepły, niepowtarzalny klimat. Siadamy przy dużym stole. Mój rozmówca jest pogodny i bardzo naturalny. Rozluźniony, bez dystansu. Wielka klasa i skromność. – W ubiegłym roku miałem 36 koncertów, nie licząc spotkań. Ciągle jestem zapraszany. Na ten rok już też jest grafik,