Reżyser dodaje, że zdarza im się jeszcze występować dla osób, które Kalinę Jędrusik znały osobiście. – Kiedyś graliśmy w rocznicę śmierci Kaliny. Spotkali się jej przyjaciele i zaczęli wspominać wspólnie spędzone chwile. Gdy Patrycja pojawiła się na scenie i zaczęła mówić tak jak Kalina, po sali przetoczyła się fala zachwytu. Kolejne dni w Janowie (szczegóły
Takie i wiele innych pytań pojawia nam się w głowie w trakcie spektaklu „Żar” w Teatrze Polonia. Oto dwóch dawnych przyjaciół, którzy znali się od dziecka, spotyka się po czterech dekadach. Pewnego dnia jeden z nich, utalentowany pianista Konrad, uciekł bez słowa pożegnania i to on wraca teraz, by pożegnać się z Henrikiem. Od początku
Warto czasem zajrzeć, co dzieje się poza głównym nurtem, także w tych offowych teatrach, bo i takie sceny Warszawa posiada jako prawdziwa metropolia i stolica kultury. Trudno przebić Berlin w liczbie teatrów, bo tam jest ich aż sto pięćdziesiąt, ale i w Warszawie jest w czym wybierać. Polecam Państwu mały, kameralny teatr Potem-o-tem, przy ul.
Jego poczucie humoru pozwalało nam przetrwać młodzieńcze szkolne niepokoje, a jego bohaterowie udowadniali, że nie ma sytuacji bez wyjścia i że ze wszystkich kłopotów można się wykaraskać. Każda książka dla młodzieży to opowieść o przygodzie, przyjaźni, poznawaniu życia i barwnych awanturach, ale u Niziurskiego znaleźć można było coś więcej. Specyficzny język i aura powieści zabierały
O winie będzie sporo, bo akcja dzieje się w małym miasteczku i w sklepiku z winem. Tam pogruchotany przez życie, ale zachowujący resztki poczucia humoru sprzedawca Jacques (w tej roli Tomasz Schimscheiner) usiłuje edukować w dziedzinie sztuki picia wina nieco zwariowaną aktywistkę Hortense (graną brawurowo przez Katarzynę Glinkę), która pewnego dnia trafia do winiarni. W
Pomysł spektaklu, który ma przywrócić, pokazać na nowo lub przedstawić młodemu pokoleniu Halinę Poświatowską, powstał w łódzkiej Fundacji InSpiri. Scenariusz przygotował autor widowisk multimedialnych Adam Kupaj. Opierając się na „Opowieści dla przyjaciela”, będącej intymną narracją poetki o sobie samej, wyreżyserował spektakl uniwersalny, historię człowieka niepoddającego się śmierci. Szukającego dla siebie miejsca i sposobu wyrazu, a przy tym po
Ten problem analizują autorki spektaklu na podstawie historii Kai, wesołej dziewczyny, która wymyśla dowcipy i występuje na scenie komediowej. Sam spektakl też momentami przypomina stand-up. Jest wulgarnie, dosadnie, ale też zabawnie i wzruszająco. Kaja (grana przez Natalię Klepacką) ma słaby kontakt z matką. Matka (w tej roli Monika Badowska) nie rozumie ani dowcipów córki, ani
W miękkim, flanelowym właśnie wydaniu. Bez agresji i wulgaryzmów, bez dominującego dzisiaj stand-upowego przytupu, za którym nie wszyscy przepadamy. Jego twórcy bawią się słowem jak za dawnych lat. Oglądają je z każdej strony, wykorzystując i jego brzmienie, i semantykę. Tak powstają cudowne mikrozdarzenia sceniczne, jak to z piciem herbaty, które kończy się trzeszczeniem kamienia w
W książce Olgi Tokarczuk „Prowadź swój pług przez kości umarłych” las i zwierzęta mają swoją obrończynię, ale nie brakuje jej wrogów. Myśliwi i leśnicy, właściciel fermy zwierząt futerkowych, policja, ksiądz, czyli miejscowa elita, traktują naturę jako swoją własność, z którą można wyczyniać, co się chce. Konflikt jest nieunikniony, a groza nadciąga. Najnowszy spektakl Teatru im.
O dramacie muzycznym „Cienie” to opowieść o ludziach, którzy próbują zrozumieć siebie w świecie pełnym oczekiwań, presji i niepisanych zasad. O marzeniach, które okazują się trudniejsze do spełnienia niż powinny; o pragnieniach, których nie wypada wypowiadać na głos; i o wewnętrznej walce między tym, kim jesteśmy, a tym, kogo chce w nas widzieć społeczeństwo. Historia