Wydawca, Mondadori, zaznacza, że świeżo wpuszczony do księgarń pamiętnik stanowi ewenement na skalę światową, bo „zgodnie z wolą Ojca Świętego dzieło miało ujrzeć światło dzienne dopiero po jego śmierci, ale Jubileusz Nadziei i potrzeby czasów sprawiły, że to cenne dziedzictwo rozpowszechniamy już teraz”. Nieprzypadkowo książka ma tytuł Spera, co oznacza Miej nadzieję. Ten imperatyw – albo,
Mario Puzo, autor bestsellerowego „Ojca chrzestnego”, pytany, jak udało mu się skonstruować tak doskonałą fabułę swej powieści, odparł, że przeczytał wiele sensacyjnych książek o włoskiej mafii i wziął z nich najmocniejsze wątki i motywy. Tak samo odpowiadał Zbigniew Nienacki, gdy dociekano przyczyny olbrzymiej popularności jego cyklu przygodowego o Panu Samochodziku. Nienacki przeczytał wcześniej całą literaturę
Gra za grosze albo za jedzenie. Zdarza mu się występować w klubach komediowych, w których prezentują się komicy, m.in. Andy Kaufman i nieznany jeszcze Woody Allen. Film Jamesa Mangolda (reżyser „Spaceru po linie”, biografii Johnny’ego Casha) opowiada, jak objawił się światu fantastyczny dziwak, artysta i geniusz. Timothée Chalamet nie tyle gra Dylana, ile nim po
Niekiedy dzięki talentowi autora jakiejś biografii pozostaje ona zrozumiała dla następnego pokolenia, ale sprawdza się jednak prawidłowość, by każda generacja usłyszała tę biografię w swoim języku i odczytała we własnym paradygmacie znaczeń i emocji. W przypadku ostatniej biografii Antoniego Słonimskiego powyższa zasada potwierdza się w pełni. Napisała ją utalentowana autorka, zaś jej opowieść o życiu
Urządzono wielką kampanię promocyjną. 70-letnia była kanclerz nazywana wcześniej „cesarzową Europy” udzieliła wywiadów brytyjskiej BBC, włoskiemu dziennikowi „Corriere della Sera” i innym mediom. Prezentacja książki odbyła się 26 listopada wieczorem w berlińskim Teatrze Niemieckim. Merkel odpowiadała wtedy na pytania moderatorki Anne Will.
To bezdyskusyjne. Królowa jest tylko jedna. To Anna Wintour – od 1988 roku, kiedy została naczelną amerykańskiej edycji miesięcznika „Vogue”, najpotężniejsza postać światowej mody. Kobieta, która wprowadziła modę do kultury globalnej, stała się dyktatorką wśród dyktatorów. Wyznacza nie tylko trendy, ale tworzy standardy. Dyktuje, co kupić, na co poświęcić uwagę, wobec czego nie wolno przejść
Lee Miller była modelką „Vogue’a”, przyjaciółką malarzy i poetów. Jej portrety wykonywał sam Pablo Picasso, a kochankiem i mentorem był Man Ray (fotograf i artysta ruchu dada). Żyjąca między Nowym Jorkiem, Paryżem a Londynem modelka i muza artystów pewnego dnia sama chwyta za aparat i zaczyna współpracę z magazynem „Vogue”, tym razem jako fotografka. Gdy
9 października burzliwego roku 1980 na Uniwersytecie Jagiellońskim rozpoczął się protest studentów. Kilkuset z nas znalazło się w Klubie Rotunda, gdzie odbywał się wiec z udziałem studenckich organizacji wszelkiej maści. Byłem jednym ze współprowadzących. W pewnej chwili podano mi kartkę napisaną przez mojego przyjaciela, Tadeusza Kobierzyckiego, przyszłego profesora filozofii, wybitnego intelektualistę: „Polskie Radio właśnie podało,
Człowiekiem sukcesu artystycznego i finansowego, ikoną swoich czasów. Symbolem kultury wyższej pożądanej przez masowego odbiorcę. Był Niemcem urodzonym w Hamburgu w 1933 roku, czego się przez całe życie wstydził, bo skojarzenie jego przyjścia na świat i narodzin hitleryzmu zdawało się dlań nie do pogodzenia. Wychowywał się w zamożnej rodzinie, jego ojciec biznesmen mówił w dziewięciu językach, zaś matka zaraziła Karla
Najpierw religijne, potem płciowe, wreszcie społeczne. Niewiele w Polsce o tym wiedzieliśmy, przyjmując jej produkcje jako wyrwane z kontekstu, który w Stanach Zjednoczonych i krajach Zachodu rewolucjonizował popkulturę. Atutem wykorzystanym przez artystkę jako pierwszym i ważnym do dziś była i jest jej kobiecość. I wcale nie chodzi o seks, ale wpływ na grupę docelową, jak