Gdy piosenkarka Madonna piętnaście lat temu w teledysku „Music” wystąpiła w kowbojskim kapeluszu, wkrótce wszystkie kobiety zaczęły nosić ten typ kapelusza, a sam kapelusz, mimo że dosłownie jeszcze przed chwilą uchodził za obciach, stał się niesamowicie sexy. Ten sam schemat co w przemyśle odzieżowym działa też wśród zabawek i gadżetów. Każde wakacje mają swój hit.
Przebieg tych dramatów jest zawsze taki sam i do bólu przewidywalny. Najpierw bohater, pnąc się mozolnie do góry, zdobywa mistrzostwo, potem z różnych powodów (nieczysta gra konkurencji, dramat miłosny, nałogi) traci tytuł i wypada z obiegu, a następnie po latach, za namową starego trenera, kumpla czy menedżera rozgrywa swą ostatnią bitwę i wraca w chwale
Kamil Maćkowiak w swoim teatrze może robić wszystko, nawet to, czego sam do końca nie potrafi, ale lubi, czyli śpiewać. Zanim jednak ponarzekam na spektakl, to najpierw pochwalę. Brawa za wybór piosenek. Dobór repertuaru jest świetny, bo widz bombardowany jest fantastycznymi piosenkami z repertuaru Anny Jantar, Ewy Demarczyk, Magdy Umer, Seweryna Krajewskiego, Andrzeja Zauchy, Zbigniewa
Na Pedro Pascala chodzi się teraz do kina, bo wzbudza on większe emocje niż drugi Polak w kosmosie i laleczki Labubu. Pedro Pascal to taki współczesny Burt Reynolds, tyle że bardziej wrażliwy i inteligentny. Obaj są do siebie fizycznie podobni, a w filmach grywają twardzieli. Pedro Pascal (pamiętny zabijaka z serialu „The Last of Us”)
Tymczasem gwiazdy rocka u schyłku kariery nie niszczą życia szerokiej widowni jak wyżej wymienieni, tylko czynią je bogatszym i szczęśliwszym. W tym sezonie koncertowym mamy w Polsce wręcz wysyp wspaniałych weteranów scen. Całkiem niedawno odwiedził Atlas Arenę w Łodzi Carlos Santana, którego charakterystyczne brzmienie gitary zna każdy, komu słoń na ucho nie nadepnął. W Gdańsku
Jedni są wyznawcami i zawsze stawiają Artystę na piedestale, obojętnie, co nakręci. Drudzy nienawidzą Twórcy i uważają taką sztukę za oszustwo, hochsztaplerkę i nabieranie gości. Trzecia grupa odbiorców to ci, którzy takiego kina absolutnie nie rozumieją, ale dla świętego spokoju cmokają, nie mając pojęcia, czym to się je. Jednego nie można zarzucić Reżyserowi – braku
Już sam fakt, że Tenor śpiewa na stadionach, daje pojęcie o skali zjawiska. Rzeczywiście, trudno tu o elegancką atmosferę, bo zdarzają się tacy, którzy przez pierwsze pół godziny koncertu szukają swojego miejsca, krążąc z biletami jak zagubione pingwiny na lodowcu. Jak przy każdym masowym wydarzeniu mamy tu widzów w dresach, krótkich gaciach i z zapiekankami
Z pułapki, w którą szanowany i ceniony pan doktor brnie jak ślepy i głuchy desperat, każde wyjście wydaje się złe. Tak jak podczas ostatnich wyborów śledzimy, jak dobre intencje źle się kończą. Niezdarne próby wyjaśnienia szkolnego zatargu z udziałem jego syna prowadzą go w wyniku złej i podjętej pod wpływem wielkich emocji decyzji w ślepy
Sztuka Moliera o bogobojnym cwaniaku ma ponad trzysta lat, ale gdyby nie historyczne kostiumy, te wszystkie śmieszne żaboty, faceci w podkolanówkach, kobiece zdobne suknie, w które reżyserka Magdalena Piekorz kazała kostiumologom ubrać aktorów, można by ją potraktować jako dramat absolutnie współczesny. Szczególnie że premiera miała miejsce przed drugą turą wyborów prezydenckich. I myślę, że nie
Żyjemy na ziemi, na której hitlerowcy wymordowali miliony Żydów. Naszych „starszych braci w wierze”, którzy żyli tu od ponad pięciuset lat i współtworzyli z nami to państwo i ten kraj. Bycie antysemitą w Polsce po tym, co ludziom zgotował Holocaust, to nie jest jakiś pogląd polityczny czy koncepcja kulturowa, to czysta głupota z niewiedzy albo