– Od wielu lat mieszka pan we Francji. – Jestem tu od 1966 roku. Przyjechałem do Paryża z żoną, oboje ukończyliśmy Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej. W Polsce nastąpiła w tamtym okresie pewna „odwilż” polityczna i czasowe wyjazdy za granicę stały się możliwe, szczególnie w przypadku artystów i architektów. A my pragnęliśmy poznać to, czego uczyliśmy
W Crazy Horse wszystko zaczyna się na długo, zanim tancerki staną przed publicznością. Już sam proces rekrutacji jest bardzo specyficzny. Jak wyjaśnia Mika Do, najpierw należy wysłać dossier zawierające CV i zdjęcia. Wymagania są bardzo precyzyjne: solidne przygotowanie w tańcu klasycznym, wzrost między 168 a 172 cm, naturalne ciało (bez interwencji chirurga), umiejętności aktorskie i wyróżniająca się osobowość… Podobno co roku zgłasza się ok. 500 chętnych na
Świętując, porzućmy ten niepokój i na krótko wróćmy do przeszłości, do tej innej uczty dla oczu, uszu i ciała, do show wokół kultowych rewii i piosenek „Czarnej Perły” albo, jak kto woli, „Czarnej Wenus” – wielkiej Joséphine Baker, zmarłej 50 lat temu paryżanki z wyboru, a i zasłużonej Francuzki pochowanej w Panteonie. Spektakl jej poświęcony
– Jest pani jedyną polską producentką filmową w Paryżu. Ma pani na swoim koncie ponad 35 projektów. Jak się zaczęło? – Absolutnie tego nie planowałam. Byłam absolwentką filologii i zarządzania kulturą, zawsze interesował mnie tzw. management sztuki i praca z twórcami. Zupełnie przez przypadek, na wakacjach po zakończeniu studiów, znalazłam się na planie filmu o
Nie ucichły jeszcze echa widowiskowego napadu – skradziona biżuteria o ogromnej wartości materialnej i historycznej wciąż nie została odnaleziona – gdy najsłynniejsze muzeum świata musi sprostać następnym problemom. 9 grudnia błąd pracownika sprawił, że otwarto zawór odciętej wcześniej, przestarzałej kanalizacji. W efekcie brudy zalały księgozbiór poświęcony starożytnemu Egiptowi.
Druga – Colette. Przykład kobiecej wolności. Wyprzedziła swą epokę, obalając stereotypy kobiecości i męskości. W jej życiu i twórczości dużą rolę odegrał biseksualizm, stąd Julia Kristeva nazwała ją królową biseksualności otwierającą bramy nowej etyki kobiecej śmiałości. Paryż oddał hołd pisarce w największej po waszyngtońskiej Bibliotece Narodowej Francji wystawą poświęconą mistrzyni autokreacji, autorce powieści napisanych przez
Od 5 stycznia do 6 lutego 2026 r. szczyt wieży Eiffla, z powodu konieczności przeprowadzenia prac remontowych, będzie zamknięty dla zwiedzających.
Paryskich bezdomnych jest kilka tysięcy – to głównie mężczyźni. W Mieście Świateł świeci im tylko czarne słońce, w którego mroku pełzają wyczerpani, chorzy, w delirium lub alkoholowej śpiączce. Czuć ich brudem, moczem, ekskrementami. Alkoholicy, narkomani, prostytutki obojga płci, obłąkani, eksmitowani, imigranci, wychodzący z więzień i szpitali, ludzie dotknięci tragedią osobistą, rodzinną, zawodową. Często nie rozróżniają
Fragmenty ciał zakrzepłe w ruchu. Całuny, skorupy, negatywy, wszystkie w kształcie zamilkłych pytajników, z których bije napięcie, przemoc, nieuchronność. I ta monumentalna koncentracja ludzkiego losu, który prędzej czy później nas zdradzi. Tak było 21 lat temu w ramach sezonu polskiego Nowa Polska, największej w historii manifestacji kultury polskiej za granicą. Po dwóch dekadach, 20 listopada, dzieło Abakanowicz wraca do
1. Czym dla ciebie jest sztuka? – Sztuka jest dla mnie tam, gdzie czuję energię, gdzie budzą się emocje, gdy coś odczuwam, gdy coś mnie zatrzymuje i łączy się z prawdą, gdy czuję, że wychodzi ze szczerości. Mam wtedy motylki lub ogień w brzuchu. Udawanie, powierzchowność i pozowanie mnie nie interesują. Sztuka może się znajdować