W Prowansji, kiedy chcemy coś usmażyć na maśle, tak jak robi się to na północy, w Normandii czy Pikardii, kręcą nosem i cedzą przez zęby, że chcemy ich otruć. Masło w prowansalskiej kuchni jest praktycznie nieznane. „Nie wiadomo, po co to jest”. I kwita. W Normandii, Bretanii i Pikardii krzywym okiem patrzą z kolei na oliwę. Bo tam tego nie uświadczysz.
Takie przystawki lub desery serwuje się w miniaturowych, zawsze przezroczystych szklaneczkach. Ich najróżniejsze formy i kształty mają podkreślać walory estetyczne podawanego dania. Innym sposobem podania są specjalnie do tego celu zaprojektowane łyżeczki, nieco większe od tych do herbaty, ale mniejsze od używanych do zupy. Mają charakterystyczny, lekko wygięty kształt, który nie tylko dodaje im uroku,
Przyrządzimy coś, na co nosem kręci wielu kulinarnych specjalistów. Burgery, ale nieco inne niż te, jakie proponuje się nam w fast foodach. A zatem do dzieła. Najpierw ruszmy na dno oceanów. Ryby wymieszane z krewetkami doskonale nadają się na burgery. Dorsz jest wyśmienity, ale może być i makrela. Ostro doprawiamy je solą i pieprzem, dodajemy
Niezwykle popularne w USA, robione są tam z dodatkiem jajek i mleka, a w Pensylwanii dorzucają nawet kawałki szynki. Na francuskich Antylach podaje się je z mięsem w sosie z czerwonej fasoli, na Bliskim Wschodzie już w Babilonie wyrabiano je z fasolą i z bobem, zaś w Mongolii podają je gotowane na parze albo smażone na oleju.
W jego mianowniku znajdują się kuchnie narodowe, które składają się z dwóch warstw, albo, jak ktoś woli, z wartości pionowych i poziomych. Te pierwsze tworzą przepisy zależne od pór roku, te drugie zaś potrawy przyrządzane według regionalnych receptur. Przyjrzyjmy się zatem „pionowemu” wymiarowi tego kulinarnego mianownika, a właściwie jednemu z jego elementów. Oto kilka propozycji kuchni francuskiej na jesienne smuteczki, nostalgie i szeleszczące pod stopami złote liście na parkowych alejkach.
Podstawą tego dania są kawałki mięsa: wołowiny, cielęciny, jagnięciny, dziczyzny czy drobiu, choć smakosze sięgają również po bardziej egzotyczne gatunki, takie jak mięso antylopy lub kangura. Ragout przyrządza się także z ryb i owoców morza, a nawet z warzyw. W garnku mogą znaleźć się ziemniaki, fasola, grzyby leśne lub pieczarki i wiele innych składników, które
W Charentes, krainie leżącej na mapie poniżej Bretanii, a powyżej Akwitanii i Bordeaux, a więc nad Atlantykiem, podają golonkę, ale… cielęcą. Do jej gotowania dodają mnóstwo warzyw, w tym czosnek, pora, marchewkę i pomidory. No i dolewają miejscowy trunek. Koniakiem nazwać go nie można, bo to nie Cognac, więc nazwijmy go brandy. To bardzo francuska nazwa, pamiętająca czasy Wilhelma Zdobywcy, który przecież Francuzem nie był, lecz jedynie przybyszem z Normandii. Potem
Bez względu na drobne odstępstwa od zazwyczaj bardzo rygorystycznie przestrzeganych receptur, blanquette w każdej odsłonie pozostaje klasycznym daniem „tradycyjnej kuchni francuskiej”. Dlatego do „blanquette de veau” dodaje się czasem określenie ŕ l’ancienne, czyli „na starodawną modłę”. Sama „kuchnia tradycyjna” bywa zresztą synonimem tego, co na całym świecie znane jest jako grande cuisine – „wielka kuchnia”, rzecz jasna francuska. Jej kanony ustalił na przełomie XIX i XX wieku Auguste Escoffier, największy mistrz w
Prawie, bo na alzackich stołach karp wciąż jest mile widziany. W Paryżu można go było dostać jedynie w sklepach ze specjałami chorwackimi albo jako… chińską odmianę karpia. Ta ostatnia była wyjątkowo trudna do zjedzenia – miała tyle ości, że można by z nich zrobić widły do zbierania skoszonej trawy. W Alpach nie jadano ryb morskich – chyba że zimową porą, gdy miejscowe jeziora i rzeki były
Słowo „bistro” pochodzi z wulkanicznej Owernii, która leży w środkowej części Francji. Latem można tam urządzać urocze piesze wycieczki, a zimą jeździć na nartach. W lokalnym dialekcie „bistro” oznaczało pomieszczenie przedzielone ścianą: po jednej stronie znajdował się skład węgla, po drugiej bar. Ludzie przychodzący po opał zostawiali w pierwszej części wiadra z węglem i szli na dwa kieliszki calvadosu do baru. Jedno i drugie należało do tego samego właściciela, a