– Akcja twojej najnowszej powieści „Symultana” dzieje się w 1956 roku. To czas, który w podręcznikach historii jawi się jako moment wielkiej odwilży i entuzjazmu, ale ty w swojej książce oraz w posłowiu kreślisz obraz znacznie bardziej złożony, pisząc o wszechobecnym mroku, chuliganach i nadziei. Dlaczego akurat ten konkretny moment wydał ci się idealnym tłem
Odyseja polityczna Zbigniewa Ziobry bije rekordy oglądalności, wyprzedzając w rankingach nawet topowe produkcje Netflixa. W zasadzie mamy tu wszystko, co cechuje dobrą komedię kryminalną, a przede wszystkim, jest zabawny bohater o głosie kastrata, który nie wzbudza może sympatii, ale na pewno budzi litość widza. Tłumaczenia, wykręty, to, że nigdy nie powie prawdy, staje się czymś
I wszystko jest, jak trzeba. Wystawne przyjęcie w nieco mrocznym zamczysku kończy się niespodziewaną śmiercią młodego pracownika ministerstwa spraw zagranicznych. Znalezione ślady wskazują na samobójstwo, ale młoda arystokratka Bundle Brent, z którą przystojny pracownik MSZ flirtował poprzedniego wieczoru i był bliski oświadczyn, nie wierzy w tę wersję. Jest więc zagadka, prawdopodobne morderstwo, tajemnica i świat
– Większość przyszłych pisarzy pociąg do pióra objawiała już w szkole. A ty? – Ja po prostu uwielbiałam książki. Na początku nie umiałam sama czytać, robiła to co wieczór moja mama. Poświęcała mi bardzo dużo czasu, a te książki były bramą do innego świata. To były oczywiście głównie propozycje dla dzieci, jakieś tam fantastyczne historie.
Wspólnie z żoną jestem fanem twórczości Freidy McFadden, której kryminałów dobrze słucha się na audiobookach w trakcie długich podróży. Freida jest praktykującą lekarką z Nowego Jorku (specjalizuje się w chorobach mózgu), której światowy rozgłos przyniosły powieści sensacyjne. Tak naprawdę nazywa się Sara Cohen, a Freida McFadden to jej pseudonim literacki. Kryminały pani doktor przetłumaczono aż
Bez pościgów, strzelanin, patroszenia trupów, obcinania głów samurajskim mieczem i innych potworności. Jest zbrodnia, a nawet trzech nieboszczyków, i zagadka oraz grupa dociekliwych emerytów. Wielkim atutem jest gwiazdorska obsada i choć brakuje oscarowych kreacji, to ogląda się to wszystko bardzo przyjemnie, acz bez większych emocji. To kino między głaskaniem kota a łykiem herbaty. Mamy więc
Brytyjski miniserial kryminalny, który w marcu podbił Netflixa, zdobywając 63 mln wyświetleń 11 dni po premierze, od tego czasu zdobywając ponad 141 milionów. Mowa oczywiście o miniserialu „Dojrzewanie” ( ang. Adolescence) – poruszającej produkcji Stephena Grahama (wcielającego się również w rolę ojca) i Jacka Thorne’a, w reżyserii Philipa Barantiniego. W czterech około godzinnych odcinkach serial
Tak wstrząsające, makabryczne historie przedstawia amerykańska publicystka Maureen Callahan, dziennikarka brytyjskiego dziennika „The Daily Mail”. Jej książka, która ukazała się 2 lipca, ma tytuł „Ask Not: The Kennedys and the Women They Destroyed” (Nie pytaj: Kennedy i kobiety, które zniszczyli).
Inspektor Nerak skończył akurat rozmawiać przez telefon, gdy do pokoju wszedł sierżant Wrzosek. Na jego widok inspektor uśmiechnął się i oznajmił: – Proszę posłuchać nowej zagadki. Oto ona. Na jednej ulicy w pewnym mieście były trzy salony fryzjerskie, które ze sobą konkurowały. Pewnego dnia właściciel jednego z nich, chcąc pozyskać więcej klientów, w witrynie swojego
Młoda kobieta siedząca naprzeciwko inspektora Neraka z trudem powstrzymywała napływające do oczu łzy i szlochając, opowiadała: – Dziś rano około godziny dziesiątej przyszłam do dziadka, aby załatwić z nim pewną sprawę. Gdy podeszłam do kamienicy, w której mieszka, wybiegający z niej jakiś mężczyzna otworzył bramę. Skorzystałam z okazji i nie uruchamiając domofonu, weszłam do środka. Kiedy znalazłam się przed drzwiami mieszkania dziadka, zaskoczona zobaczyłam, że nie są zamknięte. Weszłam