Ziemniak – to niby nic. Wiadomo z wody, z patelni, z piekarnika, z ogniska. Ogołocony ze skórki albo w mundurku. Cały czy pocięty na frytki albo na ćwiartki. Może być purée. To znamy z polskiego podwórka. Ale okazuje się, że z ziemniaka można zrobić cudo. O rodzajach ziemniaków i o tym, który do czego się najbardziej przydaje, nie ma co pisać, bo na ten temat powstały
Przygotować dobry sos do ryby albo do mięsa to według mistrzów bardzo praco- i czasochłonna sprawa. Na co dzień mało kto ma tyle wolnego czasu, żeby zrobić „prawdziwy sos”. Do takiego potrzeba warzyw – marchewki, ale oszczędnie, żeby nie wyszła zupa marchewkowa. Dalej idzie pietruszka, której kiedyś, z trzydzieści lat temu, nie uświadczyłeś w paryskich sklepach. Trzeba ją było przywozić z
Odejdziemy od tradycyjnego krótkiego prażenia ich na patelni. Bo to klasyka. Przyjrzyjmy się raczej temu, jakie kulinarne pyszności można przygotować z gęsich wątróbek. I z kaczych też.
I tutaj może się pojawić pytanie. Skąd owo „‚s” przy nazwie francuskiej restauracji. Wszak to jest „Saxon genitive”, czyli saksoński dopełniacz. Angielski wymysł. Przeciwieństwo „Norman genitive”, pozostałości językowej po inwazji Normanów, czyli jak najbardziej Francuzów, bo już sfrancuziałych wikingów, których potomek, niejaki Wilhelm, po zwycięskiej bitwie pod Hastings podbił Wyspy Brytyjskie. Skąd zatem we Francji, tak bardzo nieprzepadającej za Anglią od czasów Joanny d’Arc po mecze rugby, dzisiaj znalazł się
Najpierw Kanał La Manche i Atlantyk Między ziemią a morzem – tak nazywa się te regiony Francji. To Pikardia i Normandia. Odpływy ogałacające z morza kilometry plaż, po których chodzimy jak po betonie. Takie twarde. Zbieramy omułki, dzikie ostrygi i wbijające się w piasek z niezwykłą szybkością „patyczaki”. To żyjątka, które mieszkają w podłużnych muszlach, mniej więcej dziesięcio -, dwunastocentymetrowych. A potem – poza ostrygami – wszystkie małże lądują
Powtarzał, że jego ulubionym daniem, niedościgłym w smaku, jest pajda wiejskiego chleba moczonego w dużej ilości świeżo tłoczonej oliwy, posypana gruboziarnistą solą morską. Można taką deklarację przyjąć z niedowierzaniem, ale to słowa człowieka, który był szefem kuchni w najbardziej wykwintnych restauracjach i hotelach świata. Od Paryża i Nicei po Tokio i Nowy Jork. Pomysłodawcom „Wędrówek
Trufle znane są od czasów antycznych. Po raz pierwszy pisano o nich na glinianych tabliczkach sumeryjskich przed 2000 lat. W Egipcie znano je 2600 lat przed Chrystusem. Faraon Cheops lubił, gdy podawano je na uroczystych przyjęciach na cześć delegacji z obcych krain. Zajadali się nimi starożytni Grecy i Rzymianie. W tej chwili w Europie występuje
Kurczaka leśniczego można przyrządzać na różne sposoby, ale zacznijmy od ginu. W tym przypadku Francuzi nie mają równych sobie. Do jałowcowej wódki dodają wszystko – prowansalskie smaki, czyli tymianek, rozmaryn czy też lawendę zbieraną u stóp uwiecznionej przez Paule’a Cézanne’a Góry Świętej Wiktorii. Francuski postimpresjonista podobno uwiecznił tę górę na 87 obrazach.
Przez dziesięciolecia myślistwo było zakazane dla ludu. Do polowań mieli prawo tylko szlachetnie urodzeni, na których stołach mogły pojawiać się bażanty, polędwice z dzika i udźce z jelenia, ale także żurawie i bociany. Z biegiem czasu sytuacja uległa diametralnej zmianie i polować mógł każdy, kto miał strzelbę, a następnie specjalne pozwolenia regulujące te sprawy. Niemniej od pradawnych czasów dziczyzna stanowiła ważny punkt w jadłospisie i to nie tylko
Tamtejsza kuchnia nie jest uważana za najbardziej wykwintną, ale to stamtąd bierze się wiele przepyszności. Pewna gospodyni zapomniała, że zostawiła na piecu gar ze świńskimi nóżkami. Poszła spać. Gdy wstała następnego dnia, była przekonana, że są do wyrzucenia. A tymczasem one rozpływały się w ustach. Przed gotowaniem zawija się je w płótno, a potem już bez tego pancerzyka wrzuca na ruszt. Zajada się nimi cała Francja, chociaż