Trufle znane są od czasów antycznych. Po raz pierwszy pisano o nich na glinianych tabliczkach sumeryjskich przed 2000 lat. W Egipcie znano je 2600 lat przed Chrystusem. Faraon Cheops lubił, gdy podawano je na uroczystych przyjęciach na cześć delegacji z obcych krain. Zajadali się nimi starożytni Grecy i Rzymianie. W tej chwili w Europie występuje
Kurczaka leśniczego można przyrządzać na różne sposoby, ale zacznijmy od ginu. W tym przypadku Francuzi nie mają równych sobie. Do jałowcowej wódki dodają wszystko – prowansalskie smaki, czyli tymianek, rozmaryn czy też lawendę zbieraną u stóp uwiecznionej przez Paule’a Cézanne’a Góry Świętej Wiktorii. Francuski postimpresjonista podobno uwiecznił tę górę na 87 obrazach.
Przez dziesięciolecia myślistwo było zakazane dla ludu. Do polowań mieli prawo tylko szlachetnie urodzeni, na których stołach mogły pojawiać się bażanty, polędwice z dzika i udźce z jelenia, ale także żurawie i bociany. Z biegiem czasu sytuacja uległa diametralnej zmianie i polować mógł każdy, kto miał strzelbę, a następnie specjalne pozwolenia regulujące te sprawy. Niemniej od pradawnych czasów dziczyzna stanowiła ważny punkt w jadłospisie i to nie tylko
Tamtejsza kuchnia nie jest uważana za najbardziej wykwintną, ale to stamtąd bierze się wiele przepyszności. Pewna gospodyni zapomniała, że zostawiła na piecu gar ze świńskimi nóżkami. Poszła spać. Gdy wstała następnego dnia, była przekonana, że są do wyrzucenia. A tymczasem one rozpływały się w ustach. Przed gotowaniem zawija się je w płótno, a potem już bez tego pancerzyka wrzuca na ruszt. Zajada się nimi cała Francja, chociaż
Oto klasyka. To kontekst ogólnofrancuski, gdyż w kuchniach regionalnych istnieją różne ciekawe, ale kompletnie nieznane w innych zakątkach kraju rodzaje dań. Przykładem Prowansja. Tamtejsze święta mają zupełnie inny przebieg niż w pozostałych regionach Francji. Począwszy od nakrywania do stołu, a skończywszy na liczbie dań, kolejności ich podawania i na różnorodności deserów. Osobny rozdział to santony, czyli
Jednak taka jest, niestety, rzeczywistość kulinarna. Królowa nie obcięła głowy królikowi, ale nie robią tego też rzeźnicy na paryskich targach – bo królik musi być sprzedawany z głową, by nikt kupującym nie podłożył… kota. Pożytku z takiego króliczego łebka kulinarnie nie ma żadnego. Nie to, co rybie łby czy kurze kości – i te, i te zmiażdżone, są „esencją” pysznego sosu. Zaś łebek królika nie.
A zatem sos cheddar – wszystko jedno, czy angielski, czy irlandzki, ważne, że cheddar. Ser należy rozpuścić, dodać odrobinę mąki i wzbogacić całość musztardą: może to być najostrzejsza na świecie angielska, może być ta zwykła z Dijon, a najlepiej ta z granulkami gorczycy. Na koniec jeszcze szczypta soli i pieprzu i sos nabiera pełni smaku. Doskonały nie tylko do mięs, ale i do… frytek.
Szpik to co innego. Danie budziło kontrowersje w czasach, gdy wołowina była zakazana z powodu epidemii choroby szalonych krów.
W klasycznych przepisach kuchni francuskiej znajdziemy radę, aby dorsza przed przygotowaniem co najmniej przez godzinę marynować w soli, pieprzu i w… cukrze. A potem – bach – na patelnię. Inny przepis to dorsz ze szparagami albo ze smażonymi kalmarami.
Wystarczy kilka prostych czynności w kuchni, by z ziemniaków wyczarować coś wyjątkowego: chłopskie cuda, żelazne kluski, no i oczywiście wyborne placki ziemniaczane. Ale są one także świetnym towarzystwem dla mięsa czy dla ryby. Fish and chips bez frytek? Nierealne. Niektóre kombinacje są wprost niewyobrażalne bez purée. Ziemniaków można używać także do innych potraw – do wyśmienitej sabaudzkiej raclette czy do tartiflette. Można z nich przygotować… ciasto z alpejskim serem reblochon,