Archipelag Azorów składa się z dziewięciu wysp wulkanicznych położonych niemal na środku Atlantyku. Przyjmuje się, że odkrył je portugalski żeglarz Gonçalo Velho Cabral w 1427 roku, choć istnieją przypuszczenia, że jeszcze wcześniej dotarli do nich Kartagińczycy i Normanowie. Przynajmniej przez kolejną dekadę cały obszar pozostawał w dużej mierze niezamieszkany. W ciągu kolejnych lat zaczęli napływać tu osadnicy z kontynentalnej Portugalii, Francji i Hiszpanii. To oni zapoczątkowali wzrost populacyjny oraz gospodarczy. Wykorzystując żyzność wulkanicznej gleby, uprawiali pszenicę, trzcinę cukrową i pomarańcze oraz zajmowali się rybołówstwem. Późniejsze losy Sao Miguel – największej wyspy archipelagu – były bardzo burzliwe. Azory regularnie nawiedzali piraci, a w pewnym momencie wpadły nawet we władanie korony hiszpańskiej. Dopiero w 1640 roku wróciły pod skrzydła Portugalii. W trakcie drugiej wojny światowej wyspy przez długi czas były bazą sił alianckich, wykorzystujących archipelag podczas bitew atlantyckich jako strategiczny punkt położony pomiędzy Europą a Ameryką Północną. Na ślady historycznych militarnych fortyfikacji natkniemy się w wielu miejscach całego wybrzeża do dziś.
Subskrybuj
