Od 20 lat mieszka w Gajkowie pod Wrocławiem, z żoną i trzema synami. Dom z ogrodem nazywa swoim miejscem na ziemi, a na poddaszu urządził niewielkie studio – „pokój pracy artystycznej”. Do Wrocławia ma 25 minut. Z miastem identyfikuje się od niemal pół wieku. – Tu studiowałem, dojrzewałem i osiągałem sukcesy. Choć w życiu był menedżerem, producentem, dyrektorem artystycznym i konferansjerem, bez
Nie ma w tym jednak ani cienia żalu. Raczej spokój człowieka, który przez dziesięciolecia pozostawał nieco w cieniu największych gwiazd, choć sam zapisał ważną kartę w historii polskiej muzyki. Śpiewał z Anną Jantar, Urszulą Sipińską i Andrzejem Dąbrowskim, współpracował z Ryszardem Poznakowskim oraz orkiestrami Alex Band i Zbigniewa Górnego. Nagrał cztery solowe płyty i 14 albumów z innymi wykonawcami, a przez trzy dekady
– Zszedł pan właśnie ze sceny po prawie dwugodzinnym koncercie w miejscowości Klepacze pod Białymstokiem. Piękny występ, pogoda dopisała, a jeszcze bardziej dopisała publiczność. Przyjechali tu ludzie z całej Polski. Taki koncert to rzadkość, bo występuje pan mniej niż zwykle. – Koncertuję mniej, ale myślę, że z takim samym powodzeniem, jak to było w czasach mojej młodości. Dużo się zmieniło, bo skomponowałem
Easy Rider słynął z koncertów. Nie z efektownych dekoracji, z chwilowych mód, ale z żywej, mocnej gry. Było głośno, intensywnie, z warsztatem i energią, która sprawiała, że publiczność wiedziała, po co przyszła. Dziś grupa jest mniej widoczna na scenach, ale to nie oznacza końca historii. – To nie jest zawieszenie, to oczekiwanie – mówi Andrzej Wodziński. – Jeśli będzie sposobność, zagramy.
Na wstępie zaprzecza, że nie miał przerwy w graniu. – W stolicy, w 2016 r., miałem ostatnią sprawę karną. Miała związek z zabiciem Igora Stachowiaka na komisariacie we Wrocławiu. Po jego śmierci były manifestacje. Uciekając przed policją, uderzyłem funkcjonariusza. Miałem odpowiadać z wolnej stopy. Po namowach adwokata, który obrał określoną formę obrony, trafiłem do mężczyzny zajmującego się alkoholikami. Znał mnie, też był
Od 2008 r. mieszka w okolicach Poznania. Spokojne osiedle, dom z ogrodem. – W 2001 r. zmarła moja żona Iza, na nowo układałem sobie życie. Dwa domy w Poznaniu zostawiłem dzieciom, a z nową żoną, Katarzyną, zamieszkałem za miastem. To takie moje gniazdo. Prywatne, ale i twórcze. Choć zastrzega, że prawdziwym miejscem pracy twórczej była jego firma. – To studio nagraniowe K&K otwarte w
Najpopularniejszym polskim wykonawcą w 2025 roku był Mata, a najczęściej słuchaną płytę nagrał Sobel.
„Chłopaki (nie) płaczą”, nowo wydana biografia Muńka Staszczyka, to zapis wielogodzinnych rozmów, jakie Piotr Żyłka odbył z liderem słynnej grupy rockowej T.Love oraz zespołu Szwagierkolaska. To wywiad rzeka, jakiego Muniek jeszcze nigdy nie udzielił. O muzyce, męskiej przyjaźni, rodzinie, miłości i wierze. O wielkich sukcesach i równie wielkich życiowych błędach. Zaproszenie do szczerej rozmowy wyjątkowo przyjęła także Marta Staszczyk, żona artysty, która opowiedziała o kilkudziesięciu latach niełatwego, ale fascynującego życia z chłopakiem,
Oryginalny, inny, ciekawy. Tak naprawdę nie ma na imię Igor, tylko Tomasz. – Igor to właściwie była ksywka nadana przez kolegę w I klasie liceum. Miało to związek trochę z moim pochodzeniem, w moich żyłach płynie ukraińska krew, a trochę ze „Słowem o wyprawie Igora”, słynnym dziełem opisującym wyprawę księcia Igora Światosławowicza na Połowców w XII w.,
Już na wstępie stwierdza, że choć osiągnął wiek emerytalny, nie chce zbyt mocno wyhamować. – Ale w istocie mam mniej koncertów. Zacząłem bardziej dbać o zdrowie. Nie wyobrażam sobie jednak życia bez muzyki, bez pracy. Bo jeśli nawet mniej gram, to więcej pracuję w domu i piszę muzykę. To jest dla mnie jak tlen.