Uchwała ma na celu usunięcie skutków kryzysu konstytucyjnego dotyczącego tych urzędów, które mają „fundamentalne znaczenie dla ochrony praw jednostki oraz w sprawowaniu kontroli nad działalnością innych organów państwa w ramach ustrojowej zasady równoważ enia się władz”.
Jak wiadomo, artykuł 190 ustęp 2 Konstytucji RP nakazuje niezwłoczne ogłoszenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej „Monitor Polski” i na ten przepis powołuje się nowy Prezes Trybunału Bogdan Święczkowski. „Próba zmiany Konstytucji w drodze uchwały Rady Ministrów nie ma precedensu w historii Polski, nawiązuje natomiast wprost do praktyki czasów socjalizmu, czyli prawnych realiów Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, dawno odrzuconej przez Polaków i doktrynę prawa” – napisał Święczkowski w swoim oświadczeniu.
Dodał, że uchwała nie wywołuje skutków prawnych, jak również nie jest usprawiedliwieniem dla deliktu konstytucyjnego w postaci nieopublikowania dwudziestu jeden wyroków Trybunału w 2024 roku przez Prezesa Rady Ministrów i Prezesa Rządowego Centrum Legislacji ani dla zadeklarowanej w uchwale odmowy publikowania wyroków Trybunału w przyszłości.
Nowy prezes TK zapomniał o praprzyczynie tego stanu rzeczy. To premier Beata Szydło w 2015 zapoczątkowała praktykę niepublikowania orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego. I to Prawo i Sprawiedliwość podważyło zasady trójpodziału władzy w Polsce.
Tu warto przytoczyć dość znane pytanie o Polskę, które wypowiedział w Sejmie w nocy 4 czerwca 1992 roku ówczesny premier Jan Olszewski tuż przed odwołaniem jego rządu: „W grze jest pewien obraz Polski. Jaka ona ma być? Może inaczej – czyja ona ma być? Jest Polska, a raczej przez 45 lat była – bo to jednak była Polska – własnością pewnej grupy, własnością może z dzierżawy raczej przez kogoś nadaną (…). Dzisiaj widzę, że nie wszystko się skończyło, że jednak wiele jeszcze trwa i to, czyja będzie Polska, musi się dopiero rozstrzygnąć”. (Źródło: stenogram 17. posiedzenia Sejmu z 4 czerwca 1992 r.).
Przez 32 lata od wypowiedzenia tych słów wciąż trwa walka o wizję Polski, a rządzący po wygranych wyborach najczęściej traktują nasze wspólne dobro jak swoją zdobycz. I to jest przeszkoda, by wreszcie można było myśleć nie o tym, czyja, tylko jaka powinna być Polska. Piękna, sprawiedliwa i mądra mądrością swoich obywateli. Na to ostatnie, niestety, musimy jeszcze poczekać. Czy się doczekamy?
