Sady przynoszą coraz słabsze plony, ceny żywności szybują, a jedzenie staje się luksusem. Głód i walka o zasoby przestają być odległym zagrożeniem. To nie scenariusz filmu katastroficznego, lecz ostrzeżenie naukowców.
Badania obejmujące ponad sto lat pokazują, że Europa po cichu traci owady, od których zależy nasze bezpieczeństwo żywnościowe. Od 1921 roku zmniejszyły się populacje większości gatunków dzikich pszczół i około połowy gatunków bzygów, które również zapylają rośliny!
Pszczoły nie produkują tylko miodu. Wykonują pracę, której człowiek nie potrafi zastąpić na globalną skalę. Niemal 90 proc. dziko kwitnących roślin i ponad trzy czwarte głównych upraw żywnościowych przynajmniej częściowo zależy od zapylania przez zwierzęta. Bez nich ucierpią zbiory owoców, warzyw, orzechów i roślin oleistych. Nasza dieta zubożeje, ceny żywności wzrosną, a całe ekosystemy zaczną tracić równowagę. Nie oznacza to, że natychmiast zabraknie wszystkiego, co jemy. Ale świat pozbawiony zapylaczy stanie się bardziej głodny, uboższy i niebezpiecznie niestabilny. Najdotkliwiej odczują to najbiedniejsi. Najbardziej przerażające jest to, że sami przygotowujemy sobie ten los. Niszczymy łąki, wycinamy zadrzewienia, zalewamy ziemię betonem i stosujemy pestycydy szkodliwe dla owadów. Do tego dochodzą susze, upały i postępujące zmiany klimatu. Odbieramy pszczołom pożywienie i schronienie, a potem dziwimy się, że znikają. Co gorsza, nawet tam, gdzie owadów wciąż jest dużo, giną gatunki najbardziej wrażliwe. Ich miejsce zajmują nieliczne, bardziej odporne. Przyroda pozornie nadal funkcjonuje, ale staje się coraz słabsza.
Zagłada zapylaczy nie musi oznaczać końca ludzkości, lecz może uruchomić katastrofalny łańcuch strat, zagrażający milionom ludzi. Bo kiedy umrze przyroda, nie uratują nas ani pieniądze, ani polityczne obietnice.
