Kilkanaście ostatnich miesięcy była mocno zajęta. – Mnóstwo ról. To także okres sporych wyzwań przed kamerą. Czekam na emisję tego, co zrobiłam. Mam na myśli drugi sezon serialu „Bracia”. Jest też inny, o którym na razie mówić nie mogę. Nie są to epizodyczne role. Chcę, aby było coś do zagrania. Jeśli zdarzają się postaci drugoplanowe, ale
Właśnie wybiera się do Łodzi na Festiwal Szkół Teatralnych. – Będę tam kolejny raz z grupą z zarządu ZASP. Wręczamy dwie nagrody za osobowość, tzw. Deski Sceniczne, plus gratyfikację finansową. Dla aktorki i aktora. Nie są w głównym jury. – Dokładnie obserwujemy spektakle i ludzi. Mamy szeroki wachlarz spostrzeżeń i uzgadniamy z głównym jury, kogo nagradzać. To prestiżowe wyróżnienie dla
Sztuka Moliera o bogobojnym cwaniaku ma ponad trzysta lat, ale gdyby nie historyczne kostiumy, te wszystkie śmieszne żaboty, faceci w podkolanówkach, kobiece zdobne suknie, w które reżyserka Magdalena Piekorz kazała kostiumologom ubrać aktorów, można by ją potraktować jako dramat absolutnie współczesny. Szczególnie że premiera miała miejsce przed drugą turą wyborów prezydenckich. I myślę, że nie
Żyjemy na ziemi, na której hitlerowcy wymordowali miliony Żydów. Naszych „starszych braci w wierze”, którzy żyli tu od ponad pięciuset lat i współtworzyli z nami to państwo i ten kraj. Bycie antysemitą w Polsce po tym, co ludziom zgotował Holocaust, to nie jest jakiś pogląd polityczny czy koncepcja kulturowa, to czysta głupota z niewiedzy albo
Pogodna, uśmiechnięta, bardzo naturalna. Przyznaje, że nie przepada za dziennikarzami. – Mam wrażenie, że wszystko, co powiedziałam, muszę powtarzać. Jest to zatem trochę wtórne. Pytają, jak przygotowuję rolę, a to takie teoretyzowanie. Nie analizuję, nie porównuję szkół. Wolę robić, niż mówić.
La Scala działa od 1778 roku – to najsłynniejszy teatr operowy Włoch i jedno z absolutnych centrów muzyki klasycznej na świecie. Tu odbywały się premiery wspaniałych dzieł Belliniego, Donizettiego, Verdiego i Pucciniego. La Scala jest dla Włochów tym, czym dla Niemców Bayreuth, dla Rosjan Teatr Bolszoj, a dla Brytyjczyków Covent Garden – to symbol tożsamości
W Weronie nieznany jeszcze szerzej dramaturg trafia w sam środek konfliktu obu zacnych miejscowych rodów, Montekich i Kapuletów. Przezabawny zbieg wydarzeń wciąga Szekspira niczym pralka automatyczna w wir miłosnych intryg, w których strzały Amora trafiają na ślepo i obok tarczy, czyli absolutnie nie w tych, w których powinny. Wszystko jest postawione na głowie i zdecydowanie
Nie przepada za łzawymi serialami, gardzi telewizją śniadaniową i popularnymi teleturniejami, ale Teatr Telewizji to dla niej prawdziwa świętość i uczta duchowa. Któż nie pamięta takich spektakli jak „Rewizor” Gogola w reżyserii Jerzego Gruzy, m.in. z Piotrem Fronczewskim, Tadeuszem Łomnickim, Anną Seniuk, Joanną Szczepkowską i Wojciechem Pszoniakiem? Albo „Nocy listopadowej” Wyspiańskiego w reżyserii Andrzeja Wajdy
Śmieje się, że ma tyle pracy, że na wszystko brakuje czasu. A od kilkunastu lat jest formalnie na emeryturze. – Ani przez moment nie myślałam, aby przestać grać. Kiedy byłam młoda, głównie pracowałam w teatrze, niewiele robiłam poza nim.
W teatrze na Off Piotrkowska, mieszczącym się w pomieszczeniach po dawnym sklepie spożywczym, od kilku lat odbywają się pyszne harce i prawdziwe rytuały komediowe. Ta świątynia improwizatorów widziała już zabawy w konwencje filmowe, były więc gangsterskie porachunki (parodia kina akcji), niesamowita i mrożąca krew w żyłach opowieść o wilkołakach (satyra na horrory), przedstawienie w konwencji