Włoski reżyser Gabriele Muccino zabiera nas do Tangeru. Dawno temu stolicy piratów, centrum przemytu i miejsca ciągłych rywalizacji między Arabami, Portugalczykami i Brytyjczykami, a w latach 60. XX wieku – mekki artystów z Europy i USA. To tutaj mieszkali przez jakiś czas muzycy z The Rolling Stones oraz tacy giganci literatury jak: William S. Burroughs,
Projekcja poświęconego Zygmuntowi Kałużyńskiemu filmu „Pół życia w ciemnościach” w reżyserii Jana Sosińskiego okazała się jedynie punktem wyjścia do blisko trzygodzinnej rozmowy o kinie, przyjaźni i jednym z najwybitniejszych polskich krytyków filmowych. Dyskusja z niezwykłą publicznością trwała do godziny 23, a zakończyła się właś ciwie tylko dlatego, że rozładowała się bateria mikrofonu… Tomasz Raczek, wieloletni przyjaciel Kałużyńskiego i współtwórca
Oto nieco znudzona sobą para zaprasza sąsiadów na kolację. Małżeństwo z pozoru wydaje się szczęśliwe i zgodne. Mają piękne mieszkanie, stabilną sytuację materialną, ale codzienna rutyna, rezygnacja z ambicji zawodowych już dawno zjadła ich apetyt na życie i żar w sypialni. Oklapłe emocjonalnie małżeństwo gości u siebie parę sąsiadów, których poziom emocji w sypialni przypomina
Oto Reef Hawk, ulubieniec Hollywood (w tej roli Keanu Reeves), laureat dwóch Oscarów, otrzymuje niepokojący sygnał od swojego prawnika. Ktoś jest w posiadaniu kompromitującej taśmy z nagraniem, które może błyskawicznie zakończyć imponującą karierę aktora. Na spotkaniu z prawnikiem (w tej roli szalony i mocno przerysowany Jonah Hill) Reef otrzymuje radę, aby sporządzić listę potencjalnych wrogów,
– Wróciłeś z festiwalu Filmowego w Cannes. Jak wrażenia? – Za mną wspaniały tydzień. Uczestniczyłem w przepięknym święcie kina. A czerwony dywan i to, kogo można na nim spotkać, to temat na osobną opowieść (śmiech). – Paweł Pawlikowski został nagrodzony Złotą Palmą za reżyserię filmu „Ojczyzna”. Jak na ten obraz reagowała publiczność? – Ludzie wychodzili z sali ewidentnie poruszeni.
Chłopak nosił przezwisko Słoniowy Łeb (miał nieproporcjonalnie dużą głowę na wątłym tułowiu), a nie ono było najgorsze. Niechęć do nauki pozwalała mu zgadzać się z rodzicami, że nic porządnego z niego nie wyrośnie. Jeśli coś go wyróżniało, to umiejętność błaznowania. „Często udawałem Stracha na Wróble z Czarnoksiężnika z krainy Oz, Belę Lugosiego w roli Draculi czy
Mówimy: „Niech to szlag trafi”, tylko trzy razy mocniej i niczym się nie przejmujemy. W Polsce przez lata popularne było niezbyt mądre powiedzonko: „Niech tu walnie wreszcie jakaś bomba i się wszystko skończy, bo dłużej tak żyć nie można” i wszyscy uśmiechali się pod nosem, przyznając skwapliwie rację autorowi. A już niby niepoważne życzenie komuś
Poza kadrem Treść jest powierzchowna i wiele wydarzeń z życia piosenkarza pomija. Nie ma nic o jego sądowych bojach po tym, jak został kilkakrotnie oskarżony o molestowanie nieletnich. Prawdopodobnie dlatego, że to rodzina Michaela sprawowała kontrolę nad realizacją filmu, a w 2005 roku sąd uniewinnił go ze wszystkich zarzutów. Nie ma też nic o jego
Audrey Hepburn należy do postaci, które kultura masowa niechcący zredukowała do dyżurnego obrazka. Smukła sylwetka. Grzywka. Czarne okulary. Długa lufka. Sukienka – mała czarna. W całości – żywy produkt systemu Hollywood, mimo że nie była jego wytworem. Jej historia zaczęła się w Europie, niespokojnej, zmuszającej ludzi do ciągłych zmian miejsc i języków. Urodziła się w 1929 roku w Brukseli, w Ixelles, jako Audrey Kathleen Ruston, w
„Diabeł ubiera się u Prady” swoją premierę miał dwadzieścia lat temu. Historia skromnej początkującej dziennikarki, która trafia do paszczy lwa, czyli redakcji wzorowanej na słynnym amerykańskim magazynie mody „Vogue”, podbiła serca widzów z kilku powodów. Po pierwsze, scenariusz i obsada były znakomite. Meryl Streep (76 l.) wcielająca się w bezkompromisową, wymagającą szefową pisma – postać wzorowaną na