Poza kadrem Treść jest powierzchowna i wiele wydarzeń z życia piosenkarza pomija. Nie ma nic o jego sądowych bojach po tym, jak został kilkakrotnie oskarżony o molestowanie nieletnich. Prawdopodobnie dlatego, że to rodzina Michaela sprawowała kontrolę nad realizacją filmu, a w 2005 roku sąd uniewinnił go ze wszystkich zarzutów. Nie ma też nic o jego
Audrey Hepburn należy do postaci, które kultura masowa niechcący zredukowała do dyżurnego obrazka. Smukła sylwetka. Grzywka. Czarne okulary. Długa lufka. Sukienka – mała czarna. W całości – żywy produkt systemu Hollywood, mimo że nie była jego wytworem. Jej historia zaczęła się w Europie, niespokojnej, zmuszającej ludzi do ciągłych zmian miejsc i języków. Urodziła się w 1929 roku w Brukseli, w Ixelles, jako Audrey Kathleen Ruston, w
„Diabeł ubiera się u Prady” swoją premierę miał dwadzieścia lat temu. Historia skromnej początkującej dziennikarki, która trafia do paszczy lwa, czyli redakcji wzorowanej na słynnym amerykańskim magazynie mody „Vogue”, podbiła serca widzów z kilku powodów. Po pierwsze, scenariusz i obsada były znakomite. Meryl Streep (76 l.) wcielająca się w bezkompromisową, wymagającą szefową pisma – postać wzorowaną na
Steven Spielberg znowu odpalił temat, który elektryzuje jego fanów. Legendarny twórca dał do zrozumienia, że człowiek może nie być jedyną inteligentną istotą we wszechświecie. Na festiwalu SXSW twierdził, że ma silne przeczucie, iż nie jesteśmy sami. I choć nie zapewniał, że zna jakieś tajne fakty, jego słowa wystarczyły, by internet natychmiast ruszył z teoriami, domysłami
Taśmę z 45-sekundowym filmem z 1897 roku odkrył w swoich zbiorach Bill McFarland z USA.
Człowiek, który ucieka, by przeżyć, trafia na przydrożną stację benzynową. Musi zatankować, bo kończy mu się benzyna i za chwilę nie pojedzie dalej. Na zapomnianej przez Boga i ludzi stacji leży trup przykryty kartonem. Leniwy sprzedawca dobrodusznie wyjaśnia, że nie ma się czym przejmować – to tylko ktoś, kto wczoraj próbował napaść na stację i
Ale nadchodził rok 1981… Tamtego lata wyjechała na bezpłatny urlop do Francji. Gdy wybuchł stan wojenny, zachęcona przez Polańskiego kupiła bilet do Stanów. Chciała przedłużyć wakacje. „Przyjechałam na trzy miesiące, na wizie turystycznej. W Nowym Jorku miałam dwie przyjaciółki, u jednej z nich się zatrzymałam. Po angielsku umiałam powiedzieć tylko dzień dobry, cześć, do widzenia i
Chyba największym przegranym był odtwórca głównej roli Timothée Chalamet (pamiętny Bob Dylan ze świetnego filmu „Kompletnie nieznany”), który już trzy razy był nominowany do Oscara. I zawsze nagroda przechodzi mu koło nosa. „Wielki Marty” to historia luźno oparta na biografii nowojorskiego mistrza tenisa stołowego Marty’ego Reismana, który miał wielki wpływ na rozpropagowanie tej dyscypliny w
– „New York Times” przyznał pani tytuł najlepszej aktorki XXI wieku. Zagrała pani w ponad 160 filmach. Czy wciąż udaje się pani zachować ten sam entuzjazm? – Uwielbiam pracować! Nigdy nie czułam się wypalona czy zblazowana, może dlatego, że zawsze wybierałam reżyserów i scenariusze, które otwierały przede mną nowe światy. Nigdy nie lubiłam się powtarzać
Pavel mieszka w Karabaszu, miasteczku na dalekim Uralu. To miejsce mocno uprzemysłowione, a stopień jego zanieczyszczenia przekracza wszelkie dopuszczalne normy. Bohater filmu przekonuje nas, że to jednak piękne miejsce i da się tu żyć, a on jest lokalnym patriotą. Pavel rejestruje życie szkoły, szkolne uroczystości, narady grona pedagogicznego, zebrania młodzieży w swoim gabinecie. I jednocześnie