W Normandii używa się ton masła – to w końcu kraina krów i jabłek. Stąd sery, masło, cydr i calvados, który dodaje się tam nawet do omułków. W Prowansji natomiast masło uchodzi za truciznę, bo liczy się tylko oliwa. I nie dotyczy to wyłącznie Prowansji – podobnie jest choćby w Toskanii.
Serek wiejski najczęściej kojarzy się z prostym śniadaniem albo szybką przekąską, ale ma znacznie większy potencjał. Dzięki swojej strukturze i wysokiej zawartości białka dobrze sprawdza się nie tylko solo, ale też jako składnik wypieków. W tym przypadku nie jest dodatkiem, tylko podstawą bajgli. To on buduje całe ciasto i w dużej mierze odpowiada za ich strukturę. Dzięki niemu są miękkie w środku, lekko wilgotne i nie
Francuscy szefowie się zachwycają – „z gorących czeluści piekarnika wychodzą cuda niezwykle smakowite, pyszne i chrupiące”. A zatem palce lizać, czyli jest fantastycznie. Co więcej, takie specjały można względnie szybko przygotować i zachwycić i naszych gości, i nasze podniebienia różnorodnością pomysłów i smaków. Aromatyczne, zwiewne mogą stać się nawet ziemniaczane zapiekanki z serem – wydawałoby się prozaiczne i najbardziej zwyczajne na świecie. Trzeba tylko trzymać się kilku zasad. Po pierwsze,
Rabarbar to warzywo (choć wiele osób wciąż traktuje go jak owoc), które dzięki swojej naturalnej kwasowości świetnie sprawdza się w przetworach. Dobrze łączyć go ze słodyczą owoców, a przy tym nie wymaga wielu dodatków. Wystarczy chwila gotowania, żeby wydobyć pełnię smaku i uzyskać wyrazisty, ale nadal lekki efekt.
Kuchnia to miejsce przekazywania tradycji poprzez przepisy i wspomnienia z „gotowania babci”. Przygotowanie sosu – a bez niego nie ma żadnej potrawy, jak twierdzą francuscy szefowie – to sposób na biesiadny sposób gotowania. A jaka frajda, jak wszyscy kucharze zasiądą razem przy stole, nad daniem, które razem przygotowywali! Co możemy razem przyrządzić? Lista jest długa.
Sos holenderski to jeden z klasycznych sosów kuchni francuskiej, przygotowywany na bazie żółtek, masła i soku z cytryny. Ma kremową, aksamitną konsystencję i maślany smak z lekką kwasowością, dzięki czemu świetnie równoważy delikatność warzyw. Co ciekawe, mimo swojej nazwy nie pochodzi z Holandii. Jego korzenie sięgają Francji, gdzie uznawany jest za jeden z tzw. sosów matek, czyli bazowych sosów wykorzystywanych do tworzenia kolejnych wariacji. Chociaż uchodzi za wymagający, w
Szefowa kuchni Magda Klimczak opowiadała o odbywających się na miejscu warsztatach kulinarnych. Przekonywała, że udział w nich to szansa na poznanie możliwości wielu zaawansowanych urządzeń, ale także spędzania czasu w miłej i niemal domowej atmosferze. – Nowoczesny sprzęt klasy premium ma wiele innowacyjnych funkcji, bez odpowiedniego instruktażu lub wnikliwego czytania instrukcji możemy nie wykorzystać w
Tradycyjny przepis zakłada, że potrzebujemy pół kilograma cielęciny z kością. Niekiedy mówi się na tę część golonka cielęca, chociaż nazwa golonka najczęściej kojarzy nam się z wieprzowiną. Kość ze szpikiem to istota rzeczy – podstawa tej potrawy. Mięso obtaczamy w mące i obsmażamy w garnku, najlepiej żeliwnym. Potem na chwilę zastępujemy je marchewką pokrojoną w kostkę – tylko odrobiną, żeby potrawa nie zamieniła się w „zupę marchewkową”. Dodajemy pokrojone
Matcha, będąca sproszkowaną formą specjalnie uprawianej zielonej herbaty, ma długą historię – znana jest od setek lat. Tradycyjnie była wykorzystywana w japońskiej ceremonii herbacianej, gdzie ceniono ją nie tylko za smak, ale także za właściwości pobudzające i relaksujące jednocześnie. W przeciwieństwie do zwykłej herbaty Matchę spożywa się w całości, bo ma formę sproszkowanych liści, dzięki czemu dostarcza więcej antyoksydantów, w tym katechin.
Jeden z szefów kuchni napisał takie słowa: „W poszukiwaniu inspiracji kulinarnych zagłębiałem się w przeszłość. Towarzyszyła mi nostalgia. Ta tęsknota za dawnymi smakami”. Może właśnie za kuchnią babuni. A co francuska babcia nam proponuje? Na przystawkę, proszę bardzo, grzanka z jajkiem – białko ścięte, żółtko rzadziutkie bardzo. Nieco kolendry siekanej. Przysmażone łebki szparagów. Sporo cayenne. A na danie główne – kawałek wołowiny, obsypany ziołami i podsmażony na maśle z odrobiną