Historia tego dania sięga co najmniej XVIII wieku. Najstarsze wzmianki o tortilli ziemniaczanej pochodzą z hiszpańskiej Estremadury. Z czasem stała się symbolem kuchni domowej i jednym z najpopularniejszych tapas serwowanych w barach oraz restauracjach.
Kaczka na chrupko po wietnamsku? Rozpływa się w ustach. Ta z Hongkongu jest mniej podsmażona, ale też wspaniała. A w Szanghaju i w Indonezji podają kaczkę „drapaną”. Mięso, już wcześniej upieczone w piekarniku, „drapie” się widelcem. Cieniutkie włókna wychodzą. Sosem słodko-kwaśnym albo ostrym i pikantnym smaruje się pędzelkiem placek, na to dajemy liść sałaty i kacze wiórki. Całość się zawija i siup do buzi. Pychota maluje się w
To także ulubione ciasto mojej córki, Oli. Choć sama doskonale radzi sobie w kuchni i na rodzinne uroczystości przygotowuje piękne, wymyślne torty, często bardziej skomplikowane niż moje wypieki, to kiedy prosi mnie o coś słodkiego, najczęściej wybiera właśnie ten deser.
Dawniej schabowe często przygotowywano właśnie ze schabu z kością. Teraz taki kotlet jest rzadkością, choć wraca on do restauracyjnego menu. Kość pomaga zachować soczystość mięsa podczas smażenia czy grillowania, a sam schab zyskuje głębszy aromat.
Szczypta historii Przewodnik początkowo był skierowany do cyklistów i to myśląc o nich, André i Édouard – z okazji Wystawy Powszechnej w Paryżu – wpadli na pomysł wydania książki ułatwiającej planowanie podróży po Francji. (W owym czasie w całym kraju za kierownicą automobili zasiadało… niecałe dwa i pół tysiąca osób). Cztery lata później do „Guide Rouge” dodano spis i klasyfikację hoteli. Informacje dotyczyły nie
Francuzi dzielą świat zup na kilka gatunków. Żadna z nich nie trafia na stół w takich wielgachnych talerzach, jakie spotykamy w Polsce. Ta tradycja skończyła się razem ze świstem gilotyny. W dużych talerzach serwowano zupy w czasach Ludwików. Później wracały na francuskie stoły niejednokrotnie, ale dziś zupę w trzech odmianach dostaniemy w małej miseczce, po azjatycku.
Szczaw od lat związany jest z polską kuchnią, choć kiedyś częściej traktowano go jako roślinę dziko rosnącą niż składnik posiłku. Charakterystyczny, lekko kwaśny smak sprawia, że trudno pomylić go z czymkolwiek innym. Dawniej zupy szczawiowe były szczególnie popularne na wsiach, bo szczaw można było znaleźć na łąkach i przy polnych drogach jeszcze zanim pojawiały się
Panna cotta pochodzi z północnych terenów Półwyspu Apenińskiego i od lat uznawana jest za jeden z najpopularniejszych włoskich deserów. Jej nazwa to dosłownie gotowana śmietanka, choć w praktyce masy nie powinno się mocno gotować. Kluczem jest delikatne podgrzanie składników tak, aby deser zachował kremową, aksamitną konsystencję. Dobrze przygotowana panna cotta powinna lekko drżeć po wyłożeniu na talerz, a nie przypominać formy sztywnej galaretki.
W Normandii używa się ton masła – to w końcu kraina krów i jabłek. Stąd sery, masło, cydr i calvados, który dodaje się tam nawet do omułków. W Prowansji natomiast masło uchodzi za truciznę, bo liczy się tylko oliwa. I nie dotyczy to wyłącznie Prowansji – podobnie jest choćby w Toskanii.
Serek wiejski najczęściej kojarzy się z prostym śniadaniem albo szybką przekąską, ale ma znacznie większy potencjał. Dzięki swojej strukturze i wysokiej zawartości białka dobrze sprawdza się nie tylko solo, ale też jako składnik wypieków. W tym przypadku nie jest dodatkiem, tylko podstawą bajgli. To on buduje całe ciasto i w dużej mierze odpowiada za ich strukturę. Dzięki niemu są miękkie w środku, lekko wilgotne i nie