Kiedy 50 lat temu Picasso umarł, 8 kwietnia 1973 roku u boku młodszej o 45 lat drugiej żony Jacqueline, przerwano program telewizyjny, aby oznajmić, że świat sztuki załamał się pod ciężarem jego śmierci, że odszedł artysta, który wymyślił sztukę XX wieku. W wyobraźni zbiorowej jest on synonimem artystycznego geniuszu, przykładem wielkiej kariery, sławy, bogactwa. Jego
Krzysztof Miklaszewski, teatralny omnibus, krytyk i aktor, w „Umarłej klasie”, w której – z niepodlegającego odmowie nadania Kantora – grał rolę Pedla, poświęcił spektaklowi i jego twórcy kilka książek i setki artykułów, sięgnął po latach, u progu półwiecza od premiery „Umarłej”, do swego archiwum, by przypomnieć, jak i co pisano o spektaklu za granicą. To
Chyba nikomu nie trzeba przedstawiać postaci Michała Wiśniewskiego. Artysta, który zdobył niebywałą popularność na przełomie lat dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych za sprawą muzycznych przebojów grupy Ich Troje, obecnie nadal jest aktywny na scenie i w mediach. Ostatnio podzielił się ze światek informacją o prawdopodobnej kwocie emerytury, która będzie mu przysługiwać. Michał Wiśniewski we wrześniu ubiegłego roku