I szkoda go na ciągłą pracę. Coś, co było podstawą rozwoju społeczeństw kapitalistycznych, czyli wyścig szczurów i wymóg robienia kariery, dziś stało się niemodne, a nawet śmieszne. Nagrodzona Pulitzerem sztuka „Śmierć komiwojażera” Arthura Millera z 1949 roku jest dziś tekstem aktualnym. Dziś, gdyż całkiem niedawno uważano ją za przestarzałą. Ten dramat był chętnie grywany przez
Gdy w 2013 roku miał swoją premierę, zdobył tytuł „Najlepszego spektaklu w kraju”. W Łodzi i okolicach nie ma chyba nikogo, kto nie widział tego monodramu. Fani potrafili oglądać go po dziesięć razy i zawsze było im mało. Cóż tak przyciągało przez lata widownię na spektakl? Z pewnością magnetyczny aktor, który w blisko dwugodzinnym stand-upie
Film w teatrze? To już grali. Ale tym razem aktorzy kręcą nam naprawdę niezłe kino, a publiczność niczym w kinie… zajada się popcornem. Jakie są ulubione gatunki filmowe? Publiczność rzuca aktorom propozycje. Wygrywają horror, kino akcji i western. We wspólnej zabawie z publicznością aktorzy proszą kilku widzów o podanie swych inicjałów. Na podstawie uzyskanych liter
Od lat trwa akademicka dyskusja, czy sztuka jest w stanie naprawić świat. Już dziś wiemy, że żaden film, książka, przedstawienie ani piosenka świata nie uratuje, ale zawsze może go ostrzec przed niebezpieczeństwem i opisać szkodliwe zjawiska społeczne, które są częścią naszego życia. Teatr Nowy w Łodzi zgodnie ze swoją tradycją, teatru czujnego na ważkie problemy,
Tak jest w przypadku Piotra Beczały. Wprawdzie w podtytule „W daleki świat. Moje życie z operą w trzech aktach” zaznaczono, że wszystko to spisała Susanne Zobl (w języku niemieckim), a przełożyła Maria Wagińska-Marzec, ale pozwolę sobie nie uwierzyć, że to, co miał do powiedzenia Piotr Beczała w książce o sobie, trzeba było spisywać. Jego bogata
Jest wykładowcą sztuki na dwóch amerykańskich uczelniach oraz warszawskiej ASP, a na co dzień pracuje w Nowym Jorku. To artysta wizualny i teoretyk sztuki. W latach 70. podjął nowatorskie próby artystyczne polegające na projekcjach wielkoformatowych obrazów i filmów na budynkach oraz obiektach publicznych. Dziś ta forma jest powszechnie znana i wykorzystywana podczas mocno już komercyjnych
– Mówisz, że masz teraz swoje pięć minut, bo grasz w serialu „Gang zielonej rękawiczki”? – Swoje pięć minut ma się kilka razy w życiu. Można to zauważyć i wykorzystać albo przegapić. Parę minut przegapiłam. Teraz mam dobry czas. Serial ma ogromną oglądalność i jest naprawdę fantastyczny. – Wróciłaś do grania w filmie. Co czujesz?
Także w Polsce ta dziedzina rozwija skrzydła i sunie do przodu po złoto niczym nasi siatkarze. Ulubionym tematem prasy plotkarskiej są spekulacje na temat poprawiania urody u gwiazd. Z całej palety osobowości medialnych już mało kto ma coś własnego i bez botoksu. O pewnym prezenterze telewizyjnym mówiło się, że najpierw do studia wchodzą jego usta,
Do tej malutkiej wsi, w której na stałe zameldowane są jedynie cztery osoby, w lipcu i sierpniu przyjechało w sumie kilkudziesięciu improwizatorów z całej Polski. Przedpołudnia to dla nich wewnętrzne spotkania warsztatowe, a popołudnia i wieczory – spektakle dla publiczności: o godz. 17 bajki, a o godz. 20.15 – komedie. Wszystkie improwizowane, czyli bez ustalonego wcześniej scenariusza. Tuż przed spektaklem aktorzy nie wiedzą, jakie role
Widzowie mogą oglądać spektakle, które sami współtworzą, podrzucając aktorom pomysły do realizacji na scenie. Przedstawienia improwizowane nie mają scenariusza, więc tuż przed spektaklem aktorzy nie wiedzą, jakie role przyjdzie im zagrać. To od publiczności dowiadują się, gdzie są, jak mają na imię, jakie zadania mają wykonać i jaki cel osiągnąć. Festiwal rozpoczął się w Janowie