Nietypowe badanie pingwinów magellańskich w Patagonii pomogło naukowcom zebrać informacje, które substancje zawarte w podłożu działają na nie szkodliwie.
To nasze drugie kotwicowisko przy Półwyspie Antarktycznym (pierwsze było przy wysepce Hainaut). Płynęliśmy malowniczym pasażem Grahama pełnym zatoczek ukrytych w zboczach klifów. Na brzegu lodowce szelfowe, dalej pak lodowy, bliżej niebieskawa kra pośród dryfujących gór lodowych, których płaskie szczyty świadczą o tym, że niedawno odpłynęły od cielących się lodowców w swój pierwszy i ostatni rejs,
Kości prawdopodobnie największego pingwina (w historii gatunku) odnaleziono w Nowej Zelandii. Badacze podejrzewają, że należały one do ptaka, który ważył ok. 154 kg. To ponad 3,4 razy więcej od największych żyjących obecnie pingwinów cesarskich. Gatunek sprzed 57 milionów lat nazwano Kumimanu fordycei. Naukowcy uważają, że duże gabaryty pozwalały pingwinowi na lepsze utrzymanie ciepła w zimnych