– Większość przyszłych pisarzy pociąg do pióra objawiała już w szkole. A ty? – Ja po prostu uwielbiałam książki. Na początku nie umiałam sama czytać, robiła to co wieczór moja mama. Poświęcała mi bardzo dużo czasu, a te książki były bramą do innego świata. To były oczywiście głównie propozycje dla dzieci, jakieś tam fantastyczne historie.
Książka jest wynalazkiem osobliwym i niedocenianym. Z zewnątrz wygląda skromnie: papier, tusz, jakaś ilustracja. W rzeczywistości stanowi zaawansowany symulator doświadczeń. Dobra lektura wprowadza czytelnika w stan głębokiego skupienia, często określany mianem „flow”, w którym wyobraźnia przejmuje kontrolę nad percepcją. Czytając, nie odbieramy świata pasywnie – konstruujemy go. Tworzymy w umyśle obrazy, dźwięki, emocje. To rozrywka,
Najpierw widywałam ludzi, dopiero potem książki. Ich sylwetki, twarze, skupienie albo całkowite odłączenie od tego, co wokół. Byli młodzi i nie, różnej płci, sami i w tłumie. W metropolii, która gestykuluje, przemieszcza się i domaga uwagi, oni nagle zastygali jak porażeni. Stali nieruchomo jak kolumny na Forum, siedzieli zgięci nad stronami jak widzowie w Koloseum,
Każdy, kto interesuje się brytyjską rodziną królewską, bez trudu potrafi przywołać obraz imponujących bibliotek w ich licznych rezydencjach: wysokich regałów z ciemnego drewna, skórzanych opraw, zapachu starych ksiąg i kompletów całej angielskiej klasyki. Od Szekspira, Jane Austen i sióstr Brontë, przez Dickensa i Virginię Woolf, po opasłe encyklopedie, atlasy świata, kroniki monarchii, pamiętniki dawnych władców i tomy poświęcone historii imperium. To nie tylko stereotyp, bo w królewskich zbiorach
Kilka lat temu dr Tomasz Rożek rozmawiał z profesor Ewą Bartnik, polską biolożką, profesor nauk biologicznych, wykładowczynią akademicką, popularyzatorką nauki. Pani profesor powiedziała: – Mimo wielu lat badań i poszukiwań nie odkryto genów inteligencji. Ale odkryto, że czynnikiem, który koreluje z inteligencją, jest liczba przeczytanych książek. To fascynujące, prawda? Inteligencję możemy rozwijać samodzielnie, poprzez doświadczenie… i czytanie, które działa
Papier sprzyja lepszemu zapamiętywaniu i orientacji w tekście. Badaczka Anne Mangen pisze, że czytelnik lepiej lokalizuje w tekście poszczególne fragmenty, co wspomaga pamięć i zrozumienie. Wie, gdzie mniej więcej na stronie pojawiały się ważne wydarzenia, jak daleko jest do końca rozdziału, jak „porusza się” po historii. Takie wskazówki przestrzenne i kinestetyczne, wynikające choćby z wagi
A tu proszę: nie babcia, lecz urodzony w Montrealu, wychowany w Bejrucie i Londynie, dziś zakotwiczony w Wiedniu Węgier z paszportem brytyjskim. I nie ekspres, tylko równowartość wypasionego Mini Coopera plus roczny zapas paliwa, żeby z fasonem zajechać na każde spotkanie autorskie. Świeży laureat ma nazwisko, które aż pachnie węgierskim Dunajem, podobnie jak nazwisko tegorocznego noblisty, László Krasznahorkaia.
Uczestnicząca w literackim wyjeździe Lyn Margerison mówi, że na Facebooku jej uwagę przyciągnęła reklama wydarzenia „Books in Places”. Zobaczyła okładkę jednej z ulubionych książek leżącą na stole, na tle architektury Florencji. Od tamtej pory podróżowała z książką nie tylko do stolicy Toskanii, lecz także do Budapesztu i innych miejsc związanych z literaturą. Dzięki temu poznała ludzi o podobnych zainteresowaniach.
Gdańsk otrzymał tytuł Miasta Literatury UNESCO i dołączył do Sieci Miast Kreatywnych.
Jego metoda to twarde fakty splecione z emocjami, które rozpędzają wyobraźnię i trzymają na granicy snu i bezsenności. W rękach Folletta odległa przeszłość ożywa jak scena teatralna, na której każda namiętność jest realna, a każdy dramat dotyka nas bardziej, niżbyśmy się spodziewali. Statystyki olśniewają: przekłady na dziesiątki języków, ekranizacje, nagrody. Ale w nich nie kryje