Kuchnia to miejsce przekazywania tradycji poprzez przepisy i wspomnienia z „gotowania babci”. Przygotowanie sosu – a bez niego nie ma żadnej potrawy, jak twierdzą francuscy szefowie – to sposób na biesiadny sposób gotowania. A jaka frajda, jak wszyscy kucharze zasiądą razem przy stole, nad daniem, które razem przygotowywali! Co możemy razem przyrządzić? Lista jest długa.
– Której wielkanocnej potrawy nie da się zepsuć? Co przygotuje poprawnie każdy, nawet największy amator? – Potrawą, której zepsuć się po prostu nie da, a która bezsprzecznie powinna się znaleźć na wielkanocnym stole – i u mnie pojawia się zawsze – jest biała kiełbasa. Kluczem jest jednak produkt. Kupuję ją zawsze u tego samego rzeźnika, w tym samym, sprawdzonym sklepie. Przygotowanie zaczynam od nakłucia kiełbasy, aby nie
W domu Wachowiczów od pokoleń ogromną wagę przywiązuje się do gotowania i wspólnego biesiadowania przy stole. Zawsze powtarzano, że święta to nie tylko chwila odpoczynku, ale także czas, kiedy można okazać bliskim troskę poprzez jedzenie przygotowane z sercem. Oczywiście najważniejsze było wielkanocne śniadanie i uroczysty rodzinny obiad, ale równie ważne miejsce zajmowały domowe wypieki. Na stole nigdy nie brakowało różnych ciast, które były pięknym dopełnieniem świątecznego menu i sprawiały, że
Wbrew temu, co mogłoby się wydawać, nie jest to kuchnia najprostsza w swoim procesie przygotowania, co więcej – związana jest z pewnym „żelaznym” asortymentem sprzętu kuchennego: od noży, sitka, garnków i patelni począwszy, a na przyprawach i ziołach skończywszy.
Tamtejsza kuchnia nie jest uważana za najbardziej wykwintną, ale to stamtąd bierze się wiele przepyszności. Pewna gospodyni zapomniała, że zostawiła na piecu gar ze świńskimi nóżkami. Poszła spać. Gdy wstała następnego dnia, była przekonana, że są do wyrzucenia. A tymczasem one rozpływały się w ustach. Przed gotowaniem zawija się je w płótno, a potem już bez tego pancerzyka wrzuca na ruszt. Zajada się nimi cała Francja, chociaż
To część XVIII dzielnicy Paryża położona na wschodnim zboczu Montmartre’u. Malownicza i pełna uroku. Mnóstwo tutaj knajpek afrykańskich, arabskich, włoskich. Jest i chorwacka, i turecka. Kuchnie całego świata. Kolorowy tłum. Magiczny w swym czarze targ z rybami i warzywami. I tutaj właśnie mieściła się końska jatka. Mieściła, bo parę lat temu przeciwnicy koniny ją podpalili.
Sposób wzrastania szparaga jest tak skomplikowany, że ze spokojnym sumieniem zostawmy tę kwestię botanikom i fascynatom tej dziedziny. Jedynie przytoczmy zaskakującą anegdotę pochodzącą z czasów greckich. Otóż ówcześnie botanicy byli absolutnie przekonani, że szparagi to „owoce rogów byków zakopanych w ziemi!”, i takie przekonanie przetrwało do XVII wieku. Istnieje szparag morski, ale on rzadko trafia na stoły, gdyż wielu smakoszy odstrasza z powodu cierpkiego smaku. Przez lata szparagi stosowane były
Kuchnia włoska to prawdziwa uczta dla zmysłów, której sercem są świeże składniki i prostota przygotowania. Zamiast szukać skomplikowanych przepisów, Włosi stawiają na jakość i naturalny smak produktów, które tworzą ich dania. Od północy po południe każdy region ma swoje kulinarne tradycje – od risotto w Lombardii po makarony w Kampanii i na Sycylii. Makaron w
Nie każdy wie, że w XVIII wieku w Polsce krupnik był traktowany niemal jak danie świąteczne – pojawiał się na stołach z okazji ważnych uroczystości, takich jak wesela czy chrzciny. Ponadto w dawnych czasach zupa ta, ze względu na swoje wartości odżywcze, była często podawana żołnierzom, bo dostarczała im energii potrzebnej na długie marsze.
W polskiej literaturze kulinarnej pisze się o gulaszu, że przyjęto nazywać go wiejskim, ludowym określeniem poerkoelt. Tymczasem gdy sięgniemy do francuskich ksiąg, natychmiast dowiemy się, że ta nazwa dotyczy potrawy z karpia przygotowanego z łbem i z ośćmi, zaś gulasz jest daniem mięsnym – wołowym lub wieprzowym. Na Korsyce do wołowiny dodają baraninę. Nikt jednak nie zaprzecza, że nazwa wzięła się z puszty od pasterzy. Bydło to po