R E K L A M A
R E K L A M A

Diana, jakiej nie znaliśmy. „Trudne dziecko” i jej droga do charyzmy

Książka nosi tytuł „Łabędzi śpiew. Diana, moja siostra”. Została przetłumaczona na 12 języków, w tym polski. W wywiadzie dla BBC, udzielonym tuż przed publikacją, Spencer rozwinął kilka wątków ze swojego pamiętnika i oświadczył, że wszystko, co napisał lub powiedział, to cała prawda. – Pragnęła akceptacji, podziwu, życzliwości i – być może przede wszystkim – miłości – mówi brat księżnej. Ale jej nie dostała. Angażowała się więc w rozmaite przedsięwzięcia, by stłumić dręczące ją poczucie bezwartościowości. 

Fot. domena publiczna

Trudne dziecko 

Siostra miała ADHD, twierdzi Spencer. Jako dziecko potrafiła skupić się wyłącznie na jednej czynności i to przez krótki czas. Nauczycielka Diany zapisała w raporcie: Brak koncentracji hamuje jej postępy. Użyła też słowa flibbertigibbet oznaczającego osobę roztrzepaną, lekkomyślną lub porywczą. W wieku dziewięciu lat trafiła do Riddlesworth Hall, szkoły przygotowawczej dla dziewcząt. Podczas lekcji wierciła się, wychodziła z ławki, krążyła po klasie. Jej szkolne wypracowania, wspomina Charles, były żałośnie krótkie. Największe kłopoty sprawiała jej nauka matematyki i francuskiego. Jeden z nauczycieli stwierdził, że napotykając problem, rezygnowała z jego rozwiązywania i uciekała do własnego świata. Wszystko ją rozpraszało, traciła zainteresowanie tym, czym się zajmowała. Na świadectwach Diany pojawiały się więc przede wszystkim uwagi, czego znów nie zrobiła albo nie potrafiła. Codziennie słyszała, że powinna bardziej się skupić, dłużej siedzieć nad książką, lepiej radzić sobie z przedmiotami, które jej nie pociągały. 

Subskrybuj angorę
Czytaj bez żadnych ograniczeń gdzie i kiedy chcesz.


Już od
22,00 zł/mies




2026-09-28

EW na podst.: The Independent, People, Vogue, InStyle, BBC