Artysta wkroczył do Pałacu Apostolskiego niemal cały w czerni, z kapturem nasuniętym na głowę, z rękawiczkami, krawatem w groszki i parasolem, którego nie wypuścił nawet podczas oficjalnych fotografii. Internet natychmiast podchwycił temat. Jedni dopatrzyli się podobieństwa do imperatora Palpatine’a z „Gwiezdnych wojen”, inni do Giordana Bruna, spalonego w Rzymie na stosie w 1600 roku. Cała scena wyglądała jak kadr z filmu Paola Sorrentino: papież w nieskazitelnej bieli, obok niego mroczna postać, jakby przybyła z innej epoki.
Co mógł oznaczać ten osobliwy strój:
prowokację, lekceważenie watykańskiego ceremoniału, a może świadomą grę z symbolami władzy? Papież ma swoją piuskę i ferulę, a Dylan pojawił się w kapturze i z parasolem. Czyżby więc król muzyki przybył do następcy św. Piotra z własnym insygnium, czy może jednak wyjaśnienie jest prostsze? Starość, potrzeba wygody, niechęć do wystawiania twarzy na pokaz… W wieku 85 lat parasol może być zwyczajną podporą, choć z fotografii nie sposób wyciągać wniosków o zdrowiu artysty. Pozostaje jeszcze teoria, że Dylan nie chce już być oglądany, pragnie jedynie, by go słuchano.
Tę ostatnią hipotezę podchwyciła prasa. „Vanity Fair” przekonuje, że Dylan ukrywa twarz w kokonie kaptura, by na pierwszy plan wysuwała się muzyka, nie wizerunek. Tylko czy ten priorytet wypada zachowywać u papieża? – pytał magazyn. „Il Fatto Quotidiano” poszedł dalej, przedstawiając artystę jako człowieka, który zniknął za własną legendą, w klimacie „półmroku katakumb”. Z kolei „L’Osservatore Romano” szukał głównie duchowego sensu spotkania, przypominając piosenkę Dylana o św. Augustynie, patronie zakonu, do którego należy Leon XIV.
Chociaż nazwiska Dylana zabrakło w watykańskim biuletynie, w rubryce audiencji, fotografia ze spotkania ma szanse przejść do historii. W kadrze są przecież dwaj Amerykanie, dwaj Robertowie, z których żaden nie posługuje się prawdziwymi personaliami. Robert Francis Prevost to Leon XIV, a Robert Allen Zimmerman stał się Bobem Dylanem. Chociaż jeden był w bieli, a drugi w czerni, łączy ich troska o pokój, a papież przywołał antywojenny utwór muzyka w przedmowie do książki o rozbrojeniu. Teraz wymienili się podarunkami: różańcem i autobiografią. Przed laty Bono z U2 podarował Janowi Pawłowi II okulary przeciwsłoneczne, które papież z uśmiechem przymierzył. Tamto spotkanie zapamiętano dzięki okularom, to zapisze się w pamięci za sprawą kaptura i parasola, choć nie spadła kropla deszczu!