Nie opowiadam się za ani przeciw, by nie posądzono, że jestem stroną. Oglądam obrazy politycznej rzeczywistości i analizuję. Często, może nie zawsze, zdarza się, że dwie osoby oglądające ten sam obraz stwierdzają, że widzą to samo. Subiektywizm rządzi naszym obiektywizmem. Koń, jaki jest, każdy widzi, a mimo to każdy widzi tylko to, co chce widzieć. Dla jednych obraz bieli na górskich szczytach w październiku to śnieg, dla innych szron. O ile w przypadku śniegu dogadamy się łatwo, o tyle obraz z nocnego wejścia prezydenta Karola Nawrockiego do Trybunału Konstytucyjnego jest zarzewiem kontrowersji.
Obraz telewizyjny nie dla wszystkich to samo oznacza. Jedni widzą, jak prezydent napiera, innym jawi się obraz atakującej pięściami sędzi Anny Korwin-Piotrowskiej naruszającej nietykalność głowy państwa. Relacja wideo ma jednak ten walor, że po jednej scenie następuje druga scena i kolejne. Na kolejnych obrazach widać, jak lewa ręka pana prezydenta, ozdobiona znanym powszechnie wypasionym zegarkiem, odpycha z wejścia drobną sylwetkę, chyba to ramię sędzi Piotrowskiej. Ale ci, którzy widzieli „prawe proste” wymierzone w tors pana prezydenta, drugiego obrazu z odpychaniem sędzi nie widzą, bo widzieć nie chcą. Tak oto tworzy się oś sporu: jedna strona przekonuje drugą, że oglądając to samo zdarzenie, widziały dwa różne obrazy.
Nie ma problemu, gdy spór rozgrywa się między przysłowiowym Kowalskim i Piotrowskim, gorzej, kiedy Telewizja Republika, manipulując obrazem, pokazuje wejście prezydenta do TK tylko do połowy nagrania. Wtedy widz zamiast prawdy obrazu otrzymuje „jedynie słuszną” wersję zdarzenia i wówczas dochodzi do sytuacji, w której odbiorcy tej innej telewizji mają dylemat; widzieli ten sam, ale inny obraz…
Oglądaliśmy prezydenta Karola Nawrockiego wygłaszającego powitalną mowę na otwarciu posiedzenia Rady Bezpieczeństwa Narodowego. Niby nic szczególnego, a jednak każdy oglądający widział obraz zgoła odmienny. Zwolennicy pana prezydenta z zachwytem rozpływali się nad formą i treścią spiczu, jakim gospodarz spotkania „przywitał” premiera Tuska. Silny, zmotywowany prezydent w natarciu. Byli też tacy, którzy to samo zdarzenie widzieli inaczej. Prezydent podenerwowany, zacietrzewiony, który jako gospodarz spotkania zapomniał o etykiecie i swojej roli, a w stosunku do gościa zachował się w sposób daleki od majestatu urzędu. Jeden obraz, dwa spojrzenia. Gdy staje się przed kamerami, warto przypominać sobie, co mówił profesor Bartoszewski: „Jeżeli nie wiesz, jak się zachować, zachowaj się przyzwoicie”.