1 czerwca 2024 roku mieszkańcy wielkopolskiego miasteczka byli w szoku, bo dotarła do nich informacja, że wikary z ich parafii zastrzelił się z broni czarnoprochowej. Niemal od razu pojawiły się sugestie, że do śmierci wikarego mógł się pośrednio przyczynić jego przełożony, który miał go systematycznie upokarzać i dyskredytować. Anonimowy list w tej sprawie otrzymali rodzice zmarłego, a później wskazywały na to zeznania świadków. Parafianie opowiadali, że proboszcz przerywał czy wręcz zakazywał prowadzenia mszy świętych przez młodego duchownego, wyśmiewał go publicznie i ograniczał jego bardzo dobre relacje z wiernymi i ministrantami. Ponoć zabronił mu również korzystać z kuchni na plebanii oraz przyjmowania u siebie gości, nawet z najbliższej rodziny. Jak później ustalono w śledztwie, proboszcz potrafił upomnieć księdza Roberta O., żeby szybciej kończył kazania i przerywał mu spowiedź. Bywało też tak, że podczas liturgii nie odwzajemniał mu znaku pokoju. Podczas kolęd miał zaś opowiadać wiernym, że jego wikary jest grubasem i leniem, że „porusza się jak czołg”.
Z ustaleń śledztwa wynikało, że powodem takiego zachowania proboszcza wobec księdza Roberta O. była zazdrość o jego charyzmę i sympatię wiernych. Ten z kolei popadał w coraz większą depresję, czasami sięgał po alkohol, a w ostateczności sięgnął po broń. Po jego tragicznej śmierci, jak zeznawali świadkowie, proboszcz starał się, jak mógł, żeby ograniczyć kult pamięci wikarego: usuwał jego zdjęcia z ministrantami, wygaszał świece podczas organizowanych mszy różańcowych. Po interwencji części wiernych został w rezultacie przeniesiony do innej parafii, a później zdecydowano o jego zatrzymaniu.
Subskrybuj