„Co kryje się w aktach TK?”
Guzik na ołtarze!
Nawrocki napadł na bezbronną kobietę. Na szczęście był bez kija bejsbolowego, bo nie wiadomo, jak mogłaby się cała sprawa zakończyć dla pani sędzi. Widzieliśmy przecież filmiki z ustawek w lesie, gdzie kije bywały w użyciu, a walki wręcz odbywały się bez żadnych zasad. Na czym jak na czym, ale na bijatykach to on się zna. Podobno już wcześniej, jeszcze jako prezes IPN-u, szukał okazji do bijatyki, co teraz ujawniają posłowie, którzy mieli pecha przeciwstawić się słownie Nawrockiemu.
Nawrocki miał prawo być zdenerwowany. Oto przeszła mu koło nosa egzotyczna wyprawa do Senegalu. Nie dość, że ciekawy i odległy kraj, to na dodatek panuje tam ustrój zbliżony do tego, który Nawrocki chciałby widzieć nad Wisłą, czyli z silną władzą prezydenta. Tak więc oprócz dużej dawki egzotyki byłaby lekcja prezydenckiego zamordyzmu. A jaki rynek dla marki Nawrocky! Przecież to prawie 20 milionów ludzi, którzy chodzą głównie w koszulkach i majtkach. Swoją drogą, ciekawe, czy Ministerstwo Spraw Zagranicznych wydało na tę wizytę stosowne instrukcje i czy ze swoich wizyt Nawrocki składa tam sprawozdania? W końcu to rząd, za pośrednictwem MSZ, prowadzi politykę zagraniczną.
Ciekawe, co tak naprawdę skłoniło Nawrockiego do zawrócenia samolotu. Wydaje mi się, że w tym momencie przechytrzył rządzących – oni przecież wybrali taki termin, by go tu nie było, spodziewając się wszystkiego najgorszego po zachowaniu byłego ochroniarza. I co do tej drugiej sprawy się nie pomylili. Czego Nawrocki szukał w pustym budynku Trybunału Konstytucyjnego? Przecież nie sędziów. Rządzący dostali trochę czasu podczas lotu zawróconego samolotu i zdążyli pewnie zabezpieczyć to, czego Nawrocki obawiał się najbardziej. Przyznam szczerze, że jeszcze tydzień wcześniej bardziej prawdopodobnym scenariuszem wydawała mi się napaść tegoż na warszawski Sąd Okręgowy, by tym sposobem „wycofać” stamtąd swój pozew, gdyż dotychczasowy przebieg procesu wskazuje, że sprawa jest przegrana i niezbyt nobliwe zajęcie z przeszłości może zostać przyklepane.
A może też, a raczej na pewno, jest coś trefnego w aktach Trybunału Konstytucyjnego? To dlatego prezydencki zaopatrzeniowiec od snusów tak stanowczo domagał się wydania kluczy do pomieszczeń Trybunału. Może w tym czasie zaniedbał swoje obowiązki w zakresie regularnego dostarczania Nawrockiemu substancji i stąd jego rozdrażnienie? Albo też pod wpływem emocji Nawrocki zażył zbyt dużą dawkę czegoś tam i stąd taki stan?
Kiedyś bycie pod wpływem alkoholu było okolicznością łagodzącą, potem to zmieniono i alkohol raczej obciąża obwinionych czy oskarżonych. A jak jest ze snusami? A tak w ogóle: Czy ktoś wie, co zażywa pan Nawrocki?
Pojawia się narracja, jakoby wchodzący „na rympał” Nawrocki został zaatakowany przez broniącą wejścia sędzię TK. Nawet stracił przy tym guzik od garnituru! Jestem przekonany, że ciemny lud, do którego skierowana jest ta narracja, łyka to, jak kaczki rzęsę na stawie, a guzik stanie się wkrótce narodową relikwią tegoż ludu. A.Z. z pow. pułtuskiego
„Panie prezydencie, larum grają, a Pan śpi…”
Polska w niebezpieczeństwie!
Oglądałem spotkanie zwolenników AfD po głosowaniu w Saksonii podczas ogłaszania wyników. Młody Niemiec, zachwycony zwycięstwem, uniósł rękę w faszystowskim geście…
Na żądania strony polskiej o reparacje wojenne padła odpowiedź, że w ramach odszkodowań dostarczona zostanie jakaś ilość papieru toaletowego. Strona niemiecka przebąkuje również o tym, że zachodnia Polska, to… Niemcy Wschodnie. Będą się również domagać od Polski odszkodowania za uszkodzenie Nord Stream 2.
Powyższe dedykuję tym, którzy krytykują polski rząd, a szczególnie ludziom z wyższym wykształceniem, od których oczekiwałbym mądrości. Ostatnio uwzięto się na wybór pana Berka do TK. Gdy wysłuchałem rekomendacji dla tego wyboru i transparentności jej przedstawienia, uważam, że jest to dobry wybór.
Przypomina mi się tu mianowanie przez A. Dudę człowieka, który był prokuratorem za czasów „Solidarności” i brał udział w szykanowaniu działaczy tejże. Prezydent jednymi drzwiami wpuścił prokuratora, a drugimi cichcem wypuścił sędziego TK.
Ten rząd tak nie działa i uzasadnia swój wybór. Czytając słowa krytyki utytułowanych osób, takich czy innych profesorów, doktorów – skóra mi cierpnie na ich bezmyślność! Panie i panowie, opozycja kpi sobie z prawa i sprawiedliwości!
Jak najszybciej powinno się uporządkować ten polski bałagan. Dlaczego? Dlatego że Polska jest w dużym niebezpieczeństwie. Jestem zwykłym obywatelem, bez tytułów profesorskich czy innych, ale jestem patriotą i umysł mam jasny. Wszyscy widzimy, co się dzieje w Niemczech. Niedługo wybory we Francji i oby nie spełniły się przewidywania, że tam też może powtórzyć się sytuacja z wyborów w Niemczech. Wtedy bowiem kraje na zachód od Francji zwątpią w to, że Europa powinna być jednolita i silna militarnie, bo te kraje są od Rosji bardzo daleko.
Panie Karolu Nawrocki, Polska znajduje się w niebezpieczeństwie! Może ta sytuacja potrwać jeszcze długo. Liczę, że Pańska wiedza historyczna pozwoli jednak ocenić słuszność moich słów. Jakiś czas temu w sprawie Polski spotkało się dwóch panów. Jeden nazywał się Ribbentrop Joachim, a drugi Mołotow Wiaczesław. Czy to coś Panu mówi w kontekście obecnej sytuacji?
Proszę kopnąć swoich doradców w tylną część ciała i zacząć myśleć samodzielnie. Niech Pan uruchomi swój program SAFE, bo w tej chwili Polska musi jak najszybciej stworzyć silną armię. To jest racja stanu, nie są nią destrukcyjne, bezmyślne, niewytrzymujące krytyki Pańskie weta.
Pan, jak widziałem w telewizji, dobrze zna się z szefem NBP. Proszę wpłynąć na to, aby firma, którą zawiaduje ten zarabiający miliony złotych człowiek, wreszcie zaczęła przynosić zyski, a nie miliardowe straty. Przecież to paranoja!
Panie i panowie profesorowie, doktorzy i inni mieniący się inteligentami (czytałem wywiady z Wami w ANGORZE), przestańcie krytykować i zacznijcie doradzać, jak ten polski bałagan uprzątnąć. Przypominam, że PiS przez osiem lat dewastował prawo, a w tej chwili bezczelnie kpi, że rząd jest nieudolny. Czy ktoś z przywołanych wyżej zna osobę, która szybko, sprawnie i zgodnie z tym prawem-nieprawem zdoła uprzątnąć tę stajnię Augiasza? Bardzo skutecznie robi to pan Donald Tusk i dlatego PiS tak wściekle go atakuje.
Przywołani obserwujecie i słuchacie, jakie bzdurne argumenty przedstawiają PiS-owcy – w odniesieniu do dowodów mają się one nijak. Młodzi konfederaci nie postrzegają obecnej sytuacji jako niebezpiecznej, oni przejrzą na oczy, dopiero jak zdarzy się nieszczęście. Ale to już nie będzie wina Tuska! Podsumowując mój list, apeluję: – krytykanci, zacznijcie myśleć i działać (bez zakładania nowych partii i stowarzyszeń) tak, by pomóc rządowi w walce o normalność i bezpieczeństwo;
– Panie Wetomanie, żarty się skończyły, od jednego sąsiada trzeba było odgrodzić się płotem, drugi mocno napiera i zaczyna mieć coraz więcej zwolenników. Zachodni sąsiad też zmienia front, a Pański przyjaciel od poklepywania po plecach wkrótce będzie miał inne problemy i inne priorytety. Proszę, niechże się Pan ogarnie i zacznie działać tak, aby przywrócić powagę i szacunek stanowisku, które Panu powierzono. Jest Pan zwierzchnikiem sił zbrojnych, a z powyższego wynika, że musimy mieć szybko, bardzo szybko – sprawną i silną armię. Niech Pan uruchomi swój SAFE!
Z poważaniem dla Redakcji i Czytelników CZYTELNIK JAN
„Agresywnym wojnom wielkich mocarstw”
Nasze NIE!
Dlaczego boimy się powiedzieć wprost, że decyzje przywódców trzech mocarstw atomowych – Rosji, USA i Izraela – są główną przyczyną wzrostu kosztów życia, drożyzny energii, inflacji, wydatków na zbrojenia, deficytów budżetowych i napięć społecznych? Przetaczające się przez Europę protesty przeciw prowadzonym wojnom są pośrednio i bezpośrednio skutkiem konfliktów zbrojnych wywołanych przez mocarstwa. Cierpimy na tym wszyscy – poza najbogatszymi i rządzącymi.
To efekty niekończącej się zemsty:
– przywódców Rosji na Ukraińcach za wybranie zachodniego kursu, odrzucenie wpływu języka rosyjskiego i sprzeciw wobec baz na Krymie;
– przywódców Izraela na Hamasie za zabicie około 1,5 tysiąca osób;
– przywódców USA na Iranie za to, że ten nie wyrzeka się realizacji swojego programu nuklearnego.
Supermocarstwa przestały być siłą stabilizującą sytuację na Ziemi. Stały się imperiami dyskryminującymi inne narody, czerpiącymi korzyści przede wszystkim dla siebie i prowadzącymi niszczące wojny, które dewastują środowisko oraz przyspieszają wyczerpywanie ograniczonych zasobów Ziemi.
Czy istnieją jeszcze przywódcy, którzy myślą nie tylko o własnej władzy, popularności, bogactwie i przetrwaniu, ale także o trwałości cywilizacji i biosfery?
Nie bójmy się protestować przeciw polityce władców mocarstw, którzy realizują własne interesy kosztem nas i całej cywilizacji!
Panowie prezydenci Rosji, USA i Izraela, już czas uznać, że zemsta za nieprzychylność Ukrainy, mord Hamasu i wzbogacanie uranu przez Iran została z nawiązką dokonana. Pora wycofać wojska do domów i zakończyć wojny, które niszczą ludzkie bezpieczeństwo i dobrostan. JAN PEK
„Oto, co łączy Katarzynę Pełczyńską-Nałęcz z Putinem”
Czas – sojusznik albo wróg?
Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz od początku urzędowania nie była sojusznikiem premiera D. Tuska i to nie dlatego, że jej powierzono odblokowanie funduszy z KPO, bo była ministrem od funduszy regionalnych (czarną robotę zrobili inni), ale dlatego, że była niecierpliwa, porywcza, nieznająca pracy legislacyjnej rządu, co przejawiało się obrazą i ostentacyjnym opuszczaniem wtorkowych posiedzeń rządu. Zatwittowała sobie, że z Tuskiem jej nie po drodze, rezygnuje, bo jest niedobry, nie może się z nim dogadać, a S. Hołownia usunął ją z partii Polska 2050. Teraz może dołączy do Morawieckiego, bo interesuje się recydywą dalszego wolnego myślenia. Czyli prościej – Hołownia zaczął, zaprzysięgając Niepoliczonego Batyra/Nawrockiego na prezydenta, a ona ma dokończyć we współpracy z Bielanem proces rozbicia duopolu PO – PiS – jak napisano w jednym z dzienników. To u nas. A na Wschodzie?
Katarzyna (nie caryca) się gorączkowała, czasu NIE miała, ale Putin nie musi się gorączkować, bo najważniejszym jego sojusznikiem nie są Chiny czy zatrwożony wyborami Trump, ale czas. On nie chce końca wojny, bo jeszcze nie osiągnął celu, do którego dąży. Jego czas rozpoczął się 8.08.1999 r., kiedy B. Jelcyn wskazał go na swojego następcę. A gdy nim został, zmienił konstytucję tak, aby być zaprzysiężonym jako „dziedzic” 7.05.2036 r. Nieważne, że będzie miał wtedy 84 lata. Może sobie „na prośbę mas pracujących” w tejże konstytucji okres przydatności do użycia we władzy otrzymać dożywotnio, bo rodzice dociągnęli prawie do dziewięćdziesiątki.
Zatem przypomnę, co Putin już zrobił. W 2007 r. na konferencji w Monachium domagał się tworzenia nowej architektury układów międzynarodowych i odejścia od „modelu jednobiegunowego”. W grudniu 2021 r., trzy miesiące przed inwazją, ogłosił ultimatum wobec USA i NATO, żądając, aby m.in. pakt NATO wycofał się do granic sprzed 1997 r., w tym i z Polski. Na kolegium MSZ 14.06.2024 r. Pan Kremla zażądał od Ukrainy rezygnacji z Krymu i czterech obwodów, przyjęcia przez Ukrainę statusu państwa neutralnego, czyli podporządkowania Moskwie po uprzedniej denazyfikacji i demilitaryzacji. Dlaczego? Bo we wrześniu w konstytucji zapisał, że do Rosji „należą” obwody ługański, doniecki, chersoński i zaporoski. Putin nie może wyjść z wojny bez nich, bo „oddałby” przecież „swoje ziemie”, a w wywiadach mówi: Potrzebna jest jeszcze strefa buforowa oddzielająca to, co rosyjskie, od ukraińskiego. I tego czepiają się przywódcy Europy Zachodniej, spekulując, gdzie ta strefa miałaby być. Naiwność? Nie, to brak wyobraźni i znajomości realiów Rosji.
Po wizycie Steve’a Witkoffa vel Stiopy Witkowa w Petersburgu 21.10.2026 r. i jego rozmowach w Oslo z szefami rządów Norwegii, Finlandii i Ukrainy nie dowiedzieliśmy się nic nowego. Moskwa ogłosiła, że negocjacje USA – Rosja – Ukraina miałyby dotyczyć powojennych gwarancji bezpieczeństwa dla Rosji i Ukrainy, a więc do tego, do czego Putin powraca od lat. On MA czas. Ma też już wystarczająco dużo rakiet i dronów, aby zagrozić Europie. Więc albo obronimy się razem, albo zginiemy osobno. Najgorsze jest to, że wiele krajów Europy, bojąc się dojścia do władzy skrajnych nacjonalistów, nie ma woli dawać Ukrainie rakiet sięgających Moskwy i Petersburga. Ma rację marszałek Sejmu W. Czarzasty, mówiąc: Rozumu nie widać, ale jego brak owszem. JAN KRÓL
„Od błędów przy kasie do politycznego kiczu”
Najlepszą obroną jest czujność
Zdarzyło wam się kiedyś złapać market na „pomyłce”? Kasjerka w pośpiechu wbija na kasę 33 bułki zamiast 3. Albo zamiast 8,80 zł z wyświetlacza mruga kwota 88 zł.
W pierwszej chwili myślimy: ludzka rzecz, zmęczenie, złośliwość rzeczy martwych. Ale gdy to przytrafia się po raz kolejny, w głowie zapala się czerwona lampka. Niejeden z nas po prostu machnie ręką, zakupy spakuje do torby i pójdzie do domu. A system? System po cichu zarobi na naszej nieuwadze.
I dokładnie tak samo działa współczesna polityka.
Co ma wspólnego pomylony paragon z wielkimi obietnicami wyborczymi? Więcej niż mogłoby się wydawać. Dzisiejszy populizm dawno przestał być tylko ruchem społecznym. Stał się specyficzną formą sztuki – a ściślej mówiąc: politycznym kiczem.
Czym jest ten kicz? To tandetne wzruszenia, gruba kreska, brak niuansów i puste hasła, które mają wywołać natychmiastową emocję zamiast refleksji. Kicz nie zmusza do myślenia – on ma zachwycić albo przestraszyć.
Populizm robi z naszym życiem publicznym dokładnie to samo. Zamiast uczciwej rozmowy o trudnych sprawach – cenach prądu, dziurawych drogach czy podatkach – serwuje nam bajkę dla naiwnych. Świat zostaje skrojony wedle prostego schematu: my (dobry, uczciwy lud) kontra oni (zła, zepsuta elita). Dobre samopoczucie gwarantowane, konkretów – brak.
Ten model politycznego show przypłynął do nas zza oceanu. Ponad sto lat temu w Ameryce polityka po raz pierwszy połączyła się z masową rozrywką. Zrozumiano, że chwytliwy slogan, kolorowa czapeczka z daszkiem i udawana „swojskość” sprzedają się znacznie lepiej niż skomplikowane programy gospodarcze.
Sprytny polityk, niczym bezczelny sprzedawca, wie, że niuanse nudzą, a prawda wymaga wysiłku. Łatwiej jest podkręcić emocje, sprzedać tanią iluzję i liczyć na to, że zmęczony obywatel po prostu nie zauważy pomyłki na „paragonie” historii. Zarówno w dyskoncie na osiedlu, jak i przy urnie wyborczej naszą jedyną i najlepszą obroną jest czujność.
W sklepie dokładnie sprawdzamy rachunki, żeby nie płacić za cudze „błędy”. W życiu publicznym musimy robić dokładnie to samo: odrzucać tani kicz, demaskować efekciarskie chwyty i zadawać niewygodne pytania. Jeśli przestaniemy patrzeć władzy na ręce, bardzo szybko obudzimy się z rachunkiem, którego nikt z nas nie będzie w stanie uregulować. ADAM KALIŃSKI
„Co tam w szkole?”
Odpowiedzialni – wystąp!
Komunikat policji, wydany w związku z ostatnimi wydarzeniami w szkołach, jest zatrważający. Ponad 160 tysięcy kontroli placówek i aż 187 osób zatrzymanych. Odnotowano 482 zdarzenia, w których funkcjonariusze realizują czynności w związku z podejrzeniem popełnienia czynu zabronionego.
Chodziłam do szkoły nie aż tak dawno, a do tego dostatecznie długo, by pamiętać, jak wyglądała tamta szkoła, jak się w niej czuliśmy jako uczniowie, jacy byli nauczyciele, jaki stosunek do szkoły mieli rodzice.
Piszę o tych różnych „stronach” procesu edukacyjno-wychowawczego, albowiem nie mają, jak chcieliby niektórzy, prostej odpowiedzi na powody, dla których mamy dziś do czynienia z sytuacją, że w szkole ma zjawiać się policja. W czasie mojej edukacji nigdy nie widziałam umundurowanego stróża prawa w szkole, chyba że prowadzącego pogadankę o bezpieczeństwie na drodze.
Dziś wszyscy mają prostą receptę na uzdrowienie sytuacji, a przede wszystkim bez chwili wahania potrafią wskazać winnych zaistniałej sytuacji: agresywnego ucznia, nieodpowiedzialnych rodziców, bezradnego nauczyciela. Tyle że prawda jest znacznie bardziej złożona. Odpowiedzialność rozkłada się na wiele osób i instytucji, a każdy dokłada do tego swoją cegiełkę, a w zasadzie wyciąga jakąś cegiełkę z procesu budowania postawy młodego człowieka. Żyjemy w czasach, w których technologia przyspieszyła w tak niewyobrażalny sposób, że wyprzedziła naszą umiejętność korzystania z niej. Z tym problemem łatwiej radzą sobie właśnie ludzie młodzi, bo dla nich to jest naturalne środowisko. Dochodzi do tego, że dzieci na placu zabaw zamiast huśtawki czy zjeżdżalni wybierają grę w komórce. Internet daje młodym dostęp do wiedzy, ale również do przemocy, upokorzenia i treści, które z agresji czynią rozrywkę. Media społecznościowe premiują skrajne emocje, a popularność mierzy się liczbą reakcji. Konflikt nie kończy się po lekcjach – nagranie, wyzwisko czy kompromitujący film mogą krążyć bez końca. Dla dorosłego to często głupi wybryk, dla nastolatka może być publicznym wyrokiem.
Nie są bez winy rodzice. Część oddaje wychowanie w ręce szkoły i smartfona, nie zauważając, że dziecko zamyka się w świecie, do którego dorośli nie mają wstępu. Inni reagują dopiero wtedy, gdy ich pociecha zostaje skrzywdzona, natomiast jej agresję tłumaczą żartem, prowokacją albo winą ofiary. Trudno wymagać od szkoły cudów, jeśli dom nie uczy szacunku, odpowiedzialności i granic. Osobny rozdział to stosunek rodziców do szkoły. Bagatelizowanie sygnałów płynących od wychowawców, roszczeniowe postawy rodziców w kontaktach z nauczycielami, podważanie autorytetu pracowników szkół. W moim pokoleniu było to nie do pomyślenia.
Nauczyciele też powinni uderzyć się mocno w piersi. Nie zawsze stanowią właściwy przykład, nie zawsze wpajają prawidłowe postawy, nie każde zachowanie może być wzorcem do naśladowania. Oto taki drobny przykład z ostatnich dni. Klasa jedzie pociągiem na wycieczkę. Okazuje się, że 1 klasy nie ma legitymacji uprawniającej do zniżki. Opiekunka grupy pisze do rodziców, że był w pociągu „kanar” i będą kary. Czy to jest język godny pedagoga? Zdarza się, że przemoc jest bagatelizowana, konflikty zamiatane pod dywan, a sygnały ostrzegawcze uznawane za młodzieńcze fanaberie. Prawda, że pedagog pracujący pod presją, przy przepełnionych klasach i bez odpowiedniego wsparcia psychologicznego nie zawsze ma narzędzia, by skutecznie zareagować. Pewnie też niedobór chętnych do zawodu powoduje samoistnie negatywny dobór kadr.
Odpowiedzialność systemowa spoczywa na władzach oświatowych. Kolejne reformy, zmiany programów i polityczne spory nie zastąpią specjalistów, dostępnej pomocy psychologicznej, rozsądnych procedur reagowania na przemoc ani wsparcia dla nauczycieli. Bezpieczeństwo nie może być jedynie hasłem wygłaszanym po tragedii.
Uważam, że nie istnieje jeden przycisk, którym można wyłączyć szkolną agresję. Potrzebne są współpraca rodziców ze szkołą, konsekwencja wobec sprawców, pomoc dla ofiar i mądre korzystanie z technologii. Trzeba przestać udawać, że problem dotyczy wyłącznie „trudnej młodzieży”, nie moich dzieci. ELA