Prolog
Hawr, 13 listopada 1872 roku, godzina 7.35. Monsieur Claude Monet wstaje o świcie i wychodzi na balkon pokoju w hotelu Amirauté, gdzie zatrzymał się w drodze do Normandii. Co widzi? Wyłaniającą się zza horyzontu pomarańczową kulę słońca, która rzuca na wodę refleksy swego odbicia, budząc zasnuty poranną mgłą port. W oddali – dźwigi i maszty okrętów, bliżej – ciemne plamy rybackich łodzi. Przebijające się światło rozmywa kolory, uwalniając zatarte przez noc kontury. Aby uchwycić ulotność chwili, malarz wynosi na balkon sztalugi i zaczyna malować. Powstaje obraz Impresja, wschód słońca – najpierw wyśmiany, później uznany za arcydzieło.
Akt I
Piętnaście miesięcy później, dokładnie 15 kwietnia 1874 roku, Impresję Moneta wystawiono w lokalu fotografa Nadara przy paryskim bulwarze Kapucynów 35. Obraz znalazł tu powinowactwo z pracami innych malarzy, tych odrzuconych przez oficjalne instytucje, gdyż nie podzielali oni obowiązującej estetyki Akademii Sztuk Pięknych. Inicjatorem wystawy był Degas. Wzięli w niej udział – obok Moneta – Renoir, Pissarro, Sisley, Morisot, Guillaumin i Cézanne, grupa młodych buntowników sztuki skonfrontowanych z oficjalnym salonem.
Subskrybuj
