– Przecież ja nigdy w życiu nawet nie pomyślałem, żeby kogoś skrzywdzić. Mnie przecież policja nigdy wcześniej nie zatrzymała, proszę wysokiego sądu. Całe życie pomagałem tylko różnym ludziom, a tych pokrzywdzonych na oczy nie widziałem. I nie dawałem im życia, żeby później je odbierać – wyjaśniał.
Oskarżony zmienił jednak zdanie co do kontaktów ze zmarłym Zygmuntem M., któremu – jak twierdzi prokuratura – miał pomagać w zabójstwach.
– Chyba w grudniu 2023 roku albo w styczniu 2024 roku poznałem się z pewnym człowiekiem, ale nie pamiętam jego imienia ani nazwiska. Tego dnia wracałem z pracy i robiłem zakupy w sklepie przy stacji kolejowej w Ursusie. Wydaje mi się, że rozmawiałem przez telefon, gdy ten człowiek do mnie podszedł. A później zapytał, czy jestem z Ukrainy. Gdy odpowiedziałem twierdząco, poprosił mnie o pomoc przy jakimś remoncie czy na budowie. Wstępnie się zgodziłem, choć do końca nie zostało powiedziane, o jaką pomoc chodzi i jakie będzie za to wynagrodzenie.
Sypianie w parku
Ihor L. miał jednak odpowiedzieć, że tego dnia nie jest w stanie nic robić, bo jest zmęczony po pracy. Może innym razem.
– Wymieniliśmy się numerami telefonów i ten człowiek od czasu do czasu do mnie dzwonił, początkowo raz w tygodniu. I nie jest prawdą – jak napisano w akcie oskarżenia – że od 21 do 30 marca było aż 68 połączeń między nami. Tyle to mogło być od stycznia, bo on zaczął do mnie dzwonić prawie codziennie. W końcu mu powiedziałem, że sam zadzwonię, jak znajdę trochę wolnego czasu.
– Dlaczego podczas wyjaśnień w śledztwie zaprzeczał pan w ogóle tym kontaktom? – pytała sędzia Izabela Ledzion.
Subskrybuj