R E K L A M A
R E K L A M A

Zamach w Krakowie. Zwykli ludzie – wielka odwaga

Bohaterowie z przypadku, lecz przede wszystkim ludzie, którzy w chwili próby nie zawiedli.

Źródło: internet

JAKUB KULIK

24 lata. Starszy sierżant I Komisariatu w Krakowie. 7 listopada patrolował Śródmieście ze st. sierż. Arturem Morańskim. Byli pierwszym patrolem, który ruszył w pościg za kierowcą czarnego Subaru. Zamachowiec po ostrzelaniu Rynku jechał ul. Grodzką. Dopadli go na rogu Stradomskiej i Dietla, gdy zderzył się z jadącym przed nim białym Oplem. Wybiegli z auta i oddawali strzały do terrorysty. Obydwaj również zostali trafieni.

Nie mieli kamizelek kuloodpornych ani hełmów, byli zwykłym patrolem drogowym, a zamachowiec strzelał z bliskiej odległości z karabinka. Starszy sierżant Jakub Kulik, mimo rany postrzałowej klatki piersiowej, pobiegł za sprawcą. Oddał sześć lub siedem strzałów i upadł na kolana. Próbował jeszcze założyć opaskę uciskową na ranę, potem osunął się na chodnik. Jego stan jest stabilny, ale nadal ciężki. Lekarze nie podają na razie kolejnych informacji.

Jakub Kulik do policji wstąpił dwa lata temu, wcześ niej przez trzy lata służył w czerwonych beretach w 18. Bielskim Batalionie 6. Brygady Powietrzno desantowej. Był spadochroniarzem. W 2023 r. strzegł granicy polsko-białoruskiej. Pochodzi z Bielska-Białej na Śląsku, ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. Asnyka w klasie o profilu ratowniczym, wiele lat był ministrantem i lektorem w kościele. Jako strażak OSP w Leszczynach zgłaszał się do wszystkich zdarzeń: pożarów, powodzi, uprzątania wiatrołomów. – To wynika z jego charakteru. Nie zastanawiał się nad tym, co trzeba zrobić, tylko to zrobił – mówił o nim w Radiu Katowice Władysław Szypuła, prezes OSP Leszczyny. – On ma serce na dłoni – dodał.

ARTUR MORAŃSKI

27 lat. Pochodzi z Powroźnika w gminie Muszyna na Sądecczyźnie. Starszy posterunkowy, od dwóch lat w krakowskiej policji. Ponad rok temu ożenił się i wraz z żoną przeniósł się do Krakowa. Karolina Morańska pracuje w jednym z krakowskich szpitali. O tym, że jest w ciąży, dowiedzieliśmy się, gdy po wybudzeniu mąż zapytał o nią i nienarodzone dziecko. Żona stale czuwa przy jego szpitalnym łóżku.

7 listopada to on przyjął pierwsze strzały od zamachowca na skrzyżowaniu ulic Stradomskiej i Dietla. Ma przestrzelone płuco i rozległe obrażenia przedramienia. Podczas 10-godzinnej operacji w Szpitalu Miejskim im. Gabriela Narutowicza najpierw usunięto mu część uszkodzonego płuca i zaopatrzono klatkę piersiową, potem zespół ortopedów zajął się przestrzelonym ramieniem. Pierwsze słowa sierż. Morańskiego po wybudzeniu ze śpiączki były pytaniem o partnera z patrolu: – A Kuba żyje?

Artur Morański marzył o pracy w pionie kryminalnym policji. Przed nim wieloetapowe leczenie, m.in. rekonstrukcja ramienia. – Sprawności ręki w stu procentach nie przewiduję. Przy korzystnym przebiegu leczenia ręka może wrócić do prawie pełnej sprawności – zaznaczył ortopeda Szpitala Wojskowego Mateusz Kaczmarczyk.

Obydwaj policjanci usłyszeli się podczas wideorozmowy, o którą jeden z nich poprosił po wybudzeniu ze śpiączki. Jeszcze w szpitalu zostali odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Na wniosek portalu LoveKrakow.pl prezydent Łukasz Gibała wystąpił o nadanie im tytułu Honorowego Obywatela Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa.

TOMASZ MŁYNARCZYK

24-letni strażak pochodzi z Olszowic w powiecie krakowskim, mieszka w Krakowie. 7 listopada jechał z żoną Kingą na zajęcia z Młodzieżową Drużyną Pożarniczą w Olszowicach, którą się opiekują. To w ich białego Opla uderzyło Subaru zamachowca. Kiedy zabójca wysiadł z auta, znaleźli się na linii strzału. Tomek osłonił żonę własnym ciałem, sam został ciężko ranny. Kinga i Tomek Młynarczykowie zaledwie miesiąc wcześniej wzięli ślub.

Tomek zawsze marzył o pomaganiu innym. Z OSP w Olszowicach jest związany od 12. roku życia. Grał też w miejscowej orkiestrze jako trębacz. Po postrzale w głowę i żuchwę nie może mówić, czeka go rekonstrukcja twarzoczaszki. Przyjaciele i sąsiedzi uruchomili dla niego internetową zbiórkę pod hasłem: „Pomóżmy Tomkowi wrócić do zdrowia”. – Niech dobro, które Tomek przez lata dawał innym, teraz wróci do niego ze zdwojoną siłą – napisali na swoim profilu strażacy z Olszowic. Na środku remizy OSP ustawili koledze buty, na nich złożone spodnie i hełm strażacki z czerwonym napisem „Tomek”; gotowe do akcji.

MATEUSZ WIERDAK

41 lat. Chirurg w Klinice Chirurgii Endoskopowej, Metabolicznej oraz Nowotworów Tkanek Miękkich UJ CM, a także w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie. Pochodzi z Krosna na Podkarpaciu. Ukończył studia w Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 2018 r. obronił doktorat z nauk medycznych. Żonaty, ma troje dzieci. W sobotę wraz z żoną i dziećmi oraz przyjacielem z pracy, prof. Michałem Pędziwiatrem, jego żoną i czwórką dzieci jedli obiad w restauracji przy skrzyżowaniu ulic Dietla i Stradomskiej. Chwilę po ich wyjściu z lokalu do skrzyżowania dotarł pościg za zamachowcem. Mateusz Wierdak zajął się policjantem w najcięższym stanie. Nie mając przy sobie rękawiczek ani sprzętu, zabezpieczył krwawiącą silnie ranę klatki piersiowej, upychając w niej gołymi rękami gazę taktyczną z policyjnej apteczki. – Musiało go to bardzo boleć – tłumaczył później. Zapytany o strach mówił: – Oczywiście, że się baliśmy, ale zadziałaliśmy zgodnie z instynktem i wyuczonymi procedurami. Wiedziałem, że żona zaopiekowała się dziećmi i że gdy zaczęliśmy prowadzić akcję, bliscy się oddalili. Nie chcę wychodzić na wielkiego bohatera. Nie o to chodzi. Głównym bohaterem i osobą, której należą się wszelkie podziękowania, jest ta dwójka policjantów.

IWONA KOŚCIELNA

57 lat. Pielęgniarka z Jarocina. Przyjechała do Krakowa z rodziną. W krytycznym momencie była w ostrzelanym sklepie Zary. Weszła kupić spodnie, bo swoje oblała w restauracji sokiem. Kiedy padły strzały, zbiegła z drugiego piętra sklepu. – Szła pod prąd, żeby ratować ludzi – opowiada jej córka Milena. Pani Iwona reanimowała m.in. postrzeloną 30-letnią kobietę, przetransportowaną później do szpitala helikopterem, oraz 60-letniego mężczyznę z zawałem.

MICHAŁ PĘDZIWIATR

43 lata. Chirurg ogólny, onkologiczny i bariatra, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz kierownik Kliniki w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie. Tak opowiadał „Gazecie Krakowskiej” o tamtym zdarzeniu: – Wyszliśmy na zewnątrz. Już się żegnaliśmy, nagle mój syn krzyczy: „Tato, tam strzelają do ludzi, a oni padają na ziemię”. Schroniliśmy się w aptece, a gdy strzały ucichły, razem z Mateuszem pobiegliśmy do rannych. Ciężko było poszkodowanych uwolnić z tych kamizelek ze sprzętem, były bardzo opięte, ale nie byliśmy tam sami – relacjonował chirurg. – Był policjant z przeszkoleniem medycznym, który rozpoznał nas jako chirurgów. Była jeszcze lekarka. Wspólnie działaliśmy.

Obaj chirurdzy do końca nadzorowali kierowanie rannych do konkretnych szpitali, w których mieli największe szanse na przeżycie. Telefonowali do dyżurnych, żeby bloki operacyjne były przygotowywane. – W moim szpitalu jednocześnie operowano sześciu postrzelonych. To nie byłoby możliwe, gdyby lekarze, pielęgniarki, pracownicy medyczni nie przyjechali natychmiast do szpitala z domów, z urlopów. To też są cisi bohaterowie wczorajszego dnia – mówił prof. Michał Pędziwiatr.

PATRICK

70 lat. Długo nazywany „człowiekiem o kulach”. W momencie strzelaniny między zamachowcem a policjantami stał na przystanku przy skrzyżowaniu ulic Stradomskiej i Dietla. Kiedy umilkły strzały, a ludzie stali oszołomieni lub uciekali, mimo niepełnosprawności i kul, o których się poruszał po wypadku, możliwie najszybciej dotarł do leżących. Był przy postrzelonych policjantach, jeszcze zanim zjawili się dwaj lekarze. Najpierw zajął się Jakubem Kulikiem. Przez mundur szukał rany i próbował zatamować krew szalem podanym przez jakąś kobietę. Potem przesunął się do leżącego obok zamachowca, nie wiedząc jeszcze, kim jest ubrany w militarny kombinezon mężczyzna. Ręką tamował ranę na jego nodze, a folię termiczną położoną na klatce piersiowej zabezpieczył kulami. Po przybyciu dwóch lekarzy jedzących w pobliżu obiad z rodziną wykonywał kolejno ich zalecenia. Ujawnił się dopiero 11 listopada. Jest z pochodzenia Amerykaninem mieszkającym w Polsce. Mówi, że nie bał się wtedy. Szedł jak najszybciej, zmawiając krótką modlitwę. Nie chce być bohaterem, zrobił tylko to, co należało.

TOM I UNN-BRITT FOLVIK

Około 60 lat. Norweskie małżeństwo, które przyjechało do Krakowa na weekendowy wypoczynek. Unn-Britt jest pielęgniarką anestezjologiczną, a Tom przez 40 lat pracował w norweskiej straży pożarnej, w tym przez 20 lat jako ratownik medyczny. Gdy padły strzały, wraz z tłumem uciekli w bezpieczne miejsce. Po strzelaninie wrócili na Rynek i udzielali pomocy kolejnym poszkodowanym aż do przyjazdu karetek. Unn-Britt zajęła się m.in. kobietą postrzeloną w klatkę piersiową, a Tom udzielał pomocy kobiecie poranionej odłamkami szyby. Po złożeniu zeznań wrócili do Norwegii.

PRACOWNICY ZARY

Personel sklepu odzieżowego Zara mieszczącego się w kamienicy przy Rynku Głównym 5, tuż przy Kościele Mariackim, którędy przebiegała trasa strzelającego z samochodu zamachowca, otworzyli drzwi i pomagali wejść uciekającym z ulicy przechodniom i turystom. Wprowadzali ludzi na najwyższe piętra, pomagali osobom z wózkami i dziećmi. Podawali wodę i uspokajali przerażonych i zdezorientowanych. Przebywającej wówczas w sklepie klientce szczególnie zapadł w pamięć młody sprzedawca, który zorganizował wyprowadzenie ludzi bocznym wyjściem. – Nigdy nie zapomnę zapłakanej twarzy pracownika Zary, młodego chłopaka, który mimo łez w oczach ze spokojem i opanowaniem pomagał w eskorcie, odcinając drogę do głównego wyjścia i tym samym zasłaniając martwe ciało kilka metrów za nim – napisała na swoim profilu w mediach społecznościowych pani Adrianna Wójcik.

PANI EDYTA ZE STUDIA TATUAŻU

Podczas sobotniego ataku na krakowskim Rynku Głównym około 20 osób schroniło się w studiu tatuażu przy ulicy Grodzkiej. Kiedy właścicielka lokalu usłyszała strzały i krzyki, otworzyła drzwi, wpuszczając uciekających ludzi do środka. Około 20 osób zmieściło się w małym, 21-metrowym lokalu.

PRACOWNICY MUZEUM

Pomocy uciekającym z Rynku ludziom udzielili też pracownicy Muzeum Krakowa przy ul. Szczepańskiej 2 (Pałac Krzysztofory). Kilkadziesiąt osób wbiegło w bramę muzeum, a jego pracownicy szybko wpuszczali uciekających do budynku, następnie zamknęli drzwi na klucz. W środku udzielili przerażonym turystom i przechodniom wsparcia, zapewnili wodę i jedzenie. 

2026-11-16

(AF) na podst. informacji prasowych