– Co w życiu jest najważniejsze? – Umiar. Nigdy się nie objadałem. Ćwiczyłem. Prawie nie paliłem i nie piłem alkoholu. Nauczyłem się swojego ciała, nie przesadzam w niczym, bo sztuka umiaru jest sztuką życia. Trzeba mieć pokorę, skromność i warto uczyć się każdego dnia nowych rzeczy. – Rozmawiamy w dniu twoich 85. urodzin! Zdradź, proszę,
– Jesteś bodaj pierwszym na świecie artystą, który stworzył tak gigantyczny projekt: muzykę do dzieł Szekspira. Skąd pomysł na coś takiego? – Kocham poezję i niezwykle cenię wszelkich twórców w jakiejkolwiek dziedzinie, a już poetów w szczególności. To ludzie działający w pewnej niszy, z dala od medialnych braw, często pomijani przez czytelników. I taki oto człowiek, zdając sobie sprawę, że świat go
Ena kotu! (witajcie!). Język bliższy maoryskiemu rdzennych Nowozelandczyków niż tahitańskiemu. Duch końca świata. Mikrokosmos Polinezji. Niewiele ponad tysiąc mieszkańców na małym wulkanicznym archipelagu na skraju Polinezji Francuskiej. Wyspa skalista, ale urodzajna, emanująca aurą tajemniczości. Jej mikrospołeczność przyjaźnie trwa w swej tradycji i kulturze. Ma unikalne doświadczenia: katolickie, prób nuklearnych, hodowli czarnych pereł. W XIX w.
Umer od wielu lat otwarcie mówiła o swojej walce z depresją – chorobą, która wciąż bywa niezrozumiana, bagatelizowana lub ukrywana za fasadą sukcesu. W wywiadzie dla miesięcznika „Znak” zdecydowała się na bardzo osobiste wyznanie. – Od lat biorę leki. Rozpoznaję, kiedy czuję się lepiej, a kiedy gorzej (…). Pogarsza się, gdy brakuje słońca, które uwielbiam,
Mężczyzna, kobieta, mężczyzna, kobieta… Co roku, od czasu skandali seksualnych i finansowych, które wstrząsnęły kapitułą Nobla, jury najbardziej prestiżowej nagrody literackiej na świecie wybiera na zmianę autora i autorkę. W 2023 roku wybrano Jona Fosse’a, więc logika podpowiadała, że w tym roku nagrodę otrzyma kobieta. W czwartek 10 października, o godzinie 13, z małej sceny
Czytywałem „Życie” już w szkole średniej, wtedy może z największą ciekawością i, szczerze mówiąc, uważałem tę rubrykę za wyłączne dzieło poetki. Dopiero ze wstępu „Poczty” dowiedziałem się, że Szymborska odpisywała na zmianę z Włodzimierzem Maciągiem (u którego notabene zdawałem egzamin z polskiej literatury współczesnej). Wybór, jakiego dokonała i który opublikowała Teresa Walas, nie jest snobistycznym
Zuzanna na swoim profilu (używała pseudonimu literackiego – Goniewicz) przedstawiała się: „bezczelnie młoda, bezczelnie zdolna”. Miała najlepszą średnią z nauki w szkole, była reprezentantką Polski w piłce ręcznej i rozpoczynała udaną karierę poetycką. Wychowywała ją babka, a potem matka, zajęta habilitacją na uczelni. Kamil, po uszy zakochany w Zuzannie, prymus w szkole, syn wysokiej rangi oficera Straży Granicznej