Włoski reżyser Gabriele Muccino zabiera nas do Tangeru. Dawno temu stolicy piratów, centrum przemytu i miejsca ciągłych rywalizacji między Arabami, Portugalczykami i Brytyjczykami, a w latach 60. XX wieku – mekki artystów z Europy i USA. To tutaj mieszkali przez jakiś czas muzycy z The Rolling Stones oraz tacy giganci literatury jak: William S. Burroughs,
Społeczność posługująca się sardyńskim jest najliczniejszą spośród dwunastu historycznych mniejszości językowych uznanych we Włoszech. Do tego grona należą także użytkownicy m.in. friulskiego, ladyńskiego, oksytańskiego, katalońskiego, słoweńskiego i albańskiego. Sardyński zna ponad milion mieszkańców wyspy, a niemal wszyscy jego użytkownicy mówią też po włosku. Główne odmiany tego języka znalazły się w atlasie języków zagrożonych UNESCO. Dzieci coraz rzadziej uczyły się ich w domu jako pierwszego języka, a przekaz między pokoleniami słabł.
Choć wydarzenia na scenie w janowskim namiocie i galerii rozpoczynają się po południu i trwają do późna, Wioska zaprasza gości codziennie już od godz. 12. To miejsce dla tych, którzy szukają chwili wytchnienia od plażowego zgiełku. Można tu przyjechać samochodem lub rowerem, napić się kawy i spróbować domowych wypieków. W galerii, mieszczącej się w jednym
Na południu Strefy Gazy uzbrojeni w pędzle i rękawice ochotnicy pracują pod dużym namiotem, ostrożnie usuwając kurz z kamiennej mozaiki. Ich precyzja i spokój kontrastują z otaczającym ich zewsząd chaosem i morzem ruin. Jak wyjaśnia Mohammed Abou Lahia, artysta uczestniczący w pracach w mieście Chan Junus: – Ta praca ma dla nas ogromne znaczenie: przyczyniamy się do
Spaleni słońcem, obżarci, wydawać by się mogło, że z resztkami souvlaki na brodzie, czasem z kawałkami rybnego meze na kolorowej koszuli. Bogaci i średniozamożni. Idą wielkie męskie brzuchy do taksówek, człapią stare i młode kobiety. Zmęczeni odpoczynkiem. To ci, co odlatują…
Oto nieco znudzona sobą para zaprasza sąsiadów na kolację. Małżeństwo z pozoru wydaje się szczęśliwe i zgodne. Mają piękne mieszkanie, stabilną sytuację materialną, ale codzienna rutyna, rezygnacja z ambicji zawodowych już dawno zjadła ich apetyt na życie i żar w sypialni. Oklapłe emocjonalnie małżeństwo gości u siebie parę sąsiadów, których poziom emocji w sypialni przypomina
Amerykański prekursor sztuki kinetycznej zamieszkał na Montparnassie, kolejno przy rue Daguerre 22, rue Cels 7 i villa Brune 7. Był on powiewem radości dla artystycznej bohemy Paryża. – Moja metoda pracy – głosił – to najpierw radość jako stan umysłu. Później interakcja z otoczeniem. Sztuka powinna być zabawą. A pierwszą inspiracją, jaką miałem, był kosmos – podstawa wszystkiego,
Program „Dobry wieczór” miał dwie części i od pierwszych minut łączył humor z refleksją. Osobiste opowieści artysty przeplatały się z obserwacjami codzienności, a śmiech często ustępował chwilom zadumy. W przerwie uczestnicy mogli kupić książki i płyty Andrzeja Poniedzielskiego, natomiast po zakończeniu nie zabrakło bisów. Znakiem rozpoznawczym Poniedzielskiego pozostaje wyjątkowa dbałość o język. Nieprzypadkowo bywa nazywany
Reżyser dodaje, że zdarza im się jeszcze występować dla osób, które Kalinę Jędrusik znały osobiście. – Kiedyś graliśmy w rocznicę śmierci Kaliny. Spotkali się jej przyjaciele i zaczęli wspominać wspólnie spędzone chwile. Gdy Patrycja pojawiła się na scenie i zaczęła mówić tak jak Kalina, po sali przetoczyła się fala zachwytu. Kolejne dni w Janowie (szczegóły