Francuzi dzielą świat zup na kilka gatunków. Żadna z nich nie trafia na stół w takich wielgachnych talerzach, jakie spotykamy w Polsce. Ta tradycja skończyła się razem ze świstem gilotyny. W dużych talerzach serwowano zupy w czasach Ludwików. Później wracały na francuskie stoły niejednokrotnie, ale dziś zupę w trzech odmianach dostaniemy w małej miseczce, po azjatycku.
Szczaw od lat związany jest z polską kuchnią, choć kiedyś częściej traktowano go jako roślinę dziko rosnącą niż składnik posiłku. Charakterystyczny, lekko kwaśny smak sprawia, że trudno pomylić go z czymkolwiek innym. Dawniej zupy szczawiowe były szczególnie popularne na wsiach, bo szczaw można było znaleźć na łąkach i przy polnych drogach jeszcze zanim pojawiały się
Panna cotta pochodzi z północnych terenów Półwyspu Apenińskiego i od lat uznawana jest za jeden z najpopularniejszych włoskich deserów. Jej nazwa to dosłownie gotowana śmietanka, choć w praktyce masy nie powinno się mocno gotować. Kluczem jest delikatne podgrzanie składników tak, aby deser zachował kremową, aksamitną konsystencję. Dobrze przygotowana panna cotta powinna lekko drżeć po wyłożeniu na talerz, a nie przypominać formy sztywnej galaretki.
Możemy kotlet cielęcy z kością – a ta kość nadaje potrawie mnóstwo smaku i aromatu – przygotować na grillu, ale można go też podać z różnymi sosami. Bo dla francuskiego kucharza potrawa bez sosu nie jest potrawą. I nie chodzi o masło z oliwą, na którym smażymy mięso.
W Normandii używa się ton masła – to w końcu kraina krów i jabłek. Stąd sery, masło, cydr i calvados, który dodaje się tam nawet do omułków. W Prowansji natomiast masło uchodzi za truciznę, bo liczy się tylko oliwa. I nie dotyczy to wyłącznie Prowansji – podobnie jest choćby w Toskanii.
Serek wiejski najczęściej kojarzy się z prostym śniadaniem albo szybką przekąską, ale ma znacznie większy potencjał. Dzięki swojej strukturze i wysokiej zawartości białka dobrze sprawdza się nie tylko solo, ale też jako składnik wypieków. W tym przypadku nie jest dodatkiem, tylko podstawą bajgli. To on buduje całe ciasto i w dużej mierze odpowiada za ich strukturę. Dzięki niemu są miękkie w środku, lekko wilgotne i nie
Francuscy szefowie się zachwycają – „z gorących czeluści piekarnika wychodzą cuda niezwykle smakowite, pyszne i chrupiące”. A zatem palce lizać, czyli jest fantastycznie. Co więcej, takie specjały można względnie szybko przygotować i zachwycić i naszych gości, i nasze podniebienia różnorodnością pomysłów i smaków. Aromatyczne, zwiewne mogą stać się nawet ziemniaczane zapiekanki z serem – wydawałoby się prozaiczne i najbardziej zwyczajne na świecie. Trzeba tylko trzymać się kilku zasad. Po pierwsze,
Rabarbar to warzywo (choć wiele osób wciąż traktuje go jak owoc), które dzięki swojej naturalnej kwasowości świetnie sprawdza się w przetworach. Dobrze łączyć go ze słodyczą owoców, a przy tym nie wymaga wielu dodatków. Wystarczy chwila gotowania, żeby wydobyć pełnię smaku i uzyskać wyrazisty, ale nadal lekki efekt.
Kuchnia to miejsce przekazywania tradycji poprzez przepisy i wspomnienia z „gotowania babci”. Przygotowanie sosu – a bez niego nie ma żadnej potrawy, jak twierdzą francuscy szefowie – to sposób na biesiadny sposób gotowania. A jaka frajda, jak wszyscy kucharze zasiądą razem przy stole, nad daniem, które razem przygotowywali! Co możemy razem przyrządzić? Lista jest długa.
Sos holenderski to jeden z klasycznych sosów kuchni francuskiej, przygotowywany na bazie żółtek, masła i soku z cytryny. Ma kremową, aksamitną konsystencję i maślany smak z lekką kwasowością, dzięki czemu świetnie równoważy delikatność warzyw. Co ciekawe, mimo swojej nazwy nie pochodzi z Holandii. Jego korzenie sięgają Francji, gdzie uznawany jest za jeden z tzw. sosów matek, czyli bazowych sosów wykorzystywanych do tworzenia kolejnych wariacji. Chociaż uchodzi za wymagający, w