Przenosiny ze świata kulturowego do świata politycznego i na odwrót są jak każda rewolucja procesem długotrwałym, ryzykownym i kosztownym. Widać to po Polsce, która była państwem Zachodu (kulturowo) zarządzanym przez Wschód. Być państwem wschodnim, a jednocześnie zachodnim potrafią takie kraje, jak Japonia, Tajwan, Korea Południowa, Singapur i Zjednoczone Emiraty Arabskie. Piszemy je – geograficznie –
Na pierwszy rzut oka wszystko funkcjonuje poprawnie. Strony opinii są wypełnione, debata wydaje się żywa, a różnorodność głosów – zagwarantowana. Bliższa analiza pokazuje jednak, że pluralizm ten ma często charakter pozorny. Teksty publikowane w działach op-ed (skrót od opposite the editorial page – „naprzeciw strony redakcyjnej” – to artykuł publicystyczny wyrażający silną, spersonalizowaną opinię autora na temat
Trudno będzie jej nie zauważyć, a nie jest ona wygodna dla nikogo: najlepszy dowód, że po takim czasie nie ma jednej obowiązującej wykładni tego wydarzenia będącego przykrym zgrzytem w naszej historii, ciągle wiszącym zarówno nad naszą demokracją, jak i jej brakiem. Znaczenie zamachu majowego próbuje się raczej umniejszać, choć kilkuset zabitych na moście Poniatowskiego przez
Rodzice są absolwentami Uniwersytetu Harvarda, matka Mira Nair odnosi sukcesy światowe jako reżyserka filmowa, autorka posiekanej przez cenzurę indyjską „Kamasutry”, ojciec wykłada na uniwersytecie Columbia, zaś żona, artystka plastyczka, pochodzi z Syrii. On sam jest działaczem propalestyńskim, a prezydent Trump nazywa go komunistą. W CV brakuje mu tylko śladów współpracy z silnym w Nowym Jorku
Ten klimat oczekiwania na wielką gwiazdę podłapała też Hanna Zdanowska, prezydent Łodzi, która rozpoczęła spotkanie słowami: – Wiem, że wszyscy czekacie na ten wyjątkowy moment. Nie przyszliście tu, by słuchać mnie, lecz by spotkać człowieka, który – można śmiało powiedzieć – jest klasą samą w sobie. To prawda. Łódź, z której festiwal Camerimage wyprowadził się w 2010 roku, dawno nie gościła gwiazdy tego formatu.
Brytyjski rząd zapowiedział w czwartek, że przed kolejnymi wyborami parlamentarnymi wiek uprawniający do głosowania zostanie obniżony do 16 lat na całym terytorium kraju. Jak przypomina The Guardian, to jeden z kluczowych postulatów Partii Pracy, która przejęła władzę w ubiegłym roku. Jednym z głównych powodów wprowadzenia tej zmiany jest niska frekwencja wyborcza – w wyborach do
Troje bliskich moich znajomych przesłało mi, i to zdaje się na pocieszenie, ten sam tekst, który mnie rozsierdził. (Czy jest jakaś koordynująca to centrala, która ma zamiar mnie wykończyć?). Pewien profesor informuje w nim: To nie jest już mój kraj. Na razie udaję się na emigrację wewnętrzną, albowiem w Polsce 1 czerwca upadła demokracja. To znaczy, że co?
The Economist to cenione źródło rzetelnych informacji i pogłębionych analiz. Łączy fakty z wielu dziedzin – od polityki, ekonomii i biznesu po naukę, technologię i kulturę – oferując czytelnikom przenikliwe spojrzenie na wydarzenia międzynarodowe. Przed wyborami tygodnik poświęcił Polsce szczególną uwagę, podkreślając jej rosnącą rolę w Europie oraz znaczenie utrzymania proeuropejskiego żagla dla nieprzerwanego rozwoju i stabilności całego regionu. „Zniknęła z mapy, pochłonięta przez swoich zachłannych sąsiadów. Po tym,
Danuta Stryjak, dyrektorka Szkoły Polskiej przy Ambasadzie RP w Rzymie, komentuje przez pryzmat prawie 20 lat poza macierzą: „Nie tylko głosuję, pracowałam dotąd we wszystkich komisjach wyborczych. Traktuję to jako przywilej i obywatelski obowiązek”. Czy osoby mieszkające na stałe poza krajem powinny mieć prawo głosu? „Tak. Mieszkając za granicą, nie przestaliśmy być obywatelami Polski. W
Uzyskał prawie 54 proc. głosów. Pokonał nacjonalistycznego populistę George’a Simiona, który zdobył 46,33 proc. poparcia. A przecież ten uchodził za faworyta. Dwa tygodnie wcześniej dostał niemal 1,9 miliona głosów więcej niż Dan. W drugim, rozstrzygającym, starciu burmistrz stolicy zatriumfował z przewagą około 900 tysięcy głosów. „Rumunia jest Europą!” – ogłosił dziennik „Curierul Național”. Na ulicach Bukaresztu szczęśliwi zwolennicy Nicușora Dana wznosili okrzyki: „Rosjo, nie zapomnij, że Rumunia