R E K L A M A
R E K L A M A

Sześć przerwanych historii. Kim były ofiary Oksińskiego?

Za każdą z sześciu ofiar krakowskiej tragedii kryło się osobne życie, marzenia, pasje i bliscy – poznajmy ludzi, których historie przerwały strzały na Rynku.

Fot. Pixnio

Izabela Woźna (53 lata)

Do Krakowa przyjechała z własnymi obrazami. W piątek 6 listopada w galerii przy ulicy Sławkowskiej odbył się wernisaż jej wystawy. Nazajutrz Izabela zginęła na Rynku. Malarka była mamą czworga dzieci, w tym 11-letnich bliźniąt. Pochodziła z Rataj pod Chodzieżą. Tworzyła pod marką Wozna- Art, a jej prace pokazywano w Polsce i za granicą. W 2026 roku wystawiała je dwukrotnie w weneckim Palazzo Albrizzi- -Capello, wcześniej także w Warszawie. W malarstwie łączyła wyrazisty kolor i własny, rozpoznawalny język. Prowadziła też warsztaty artystyczne dla młodzieży. W Chodzieży jej prace można było oglądać również w lokalnym domu kultury. To właśnie tam spotykała się z młodymi uczestnikami zajęć. Pożegnania z Chodzieży mówiły o artystce, ale też o kimś, kto był obecny w codziennym życiu innych. Burmistrz Jacek Gursz napisał: „Była obecna w życiu innych ludzi – i właśnie dlatego Jej odejście tak mocno dotyka również nas”. Dyrektorka MDK Zofia Braciszewska wspominała jej „nieprzeciętną intuicję malarską” i pasję do koloru. Wystawa w Krakowie miała otwierać kolejny rozdział. Stała się ostatnim wernisażem, na którym bliscy i widzowie mogli spotkać Izabelę. Miała zaproszenie na wystawę w Nowym Jorku i starała się o udział w pokazie w Miami.

Ewelina Serafin (47 lat)

Do Krakowa przyjechała na weekend ze znajomymi i bliskimi. Pochodziła z Sędziszowa Małopolskiego. Tuż przed atakiem wysyłała rodzinie zdjęcia z pobytu. Jej ostatnie fotografie – wykonane około dwóch godzin przed zamachem – opublikowała później siostra. Była wolontariuszką Szlachetnej Paczki w rejonie ropczycko-sędziszowskim. Zespół, z którym pracowała, wspominał ją jako osobę gotową pomagać ludziom i reagować na ich potrzeby. W pożegnaniu liderka lokalnego oddziału napisała, że Ewelina „kochała ludzi, miała ogromne serce dla zwierząt”. O jej śmierci napisała także siostra. „Moja kochana siostra Ewelina była jedną z niewinnych ofiar”. W Sędziszowie żegnali ją mieszkańcy i osoby, którym pomagała. Jej dawny nauczyciel wspominał, że z entuzjazmem opowiadała o podróżach, które odbyła: Morzu Śródziemnym, Peru i pobycie w Stanach Zjednoczonych. Zapamiętał ją jako pogodną i pełną energii. Szlachetna Paczka obiecała bliskim, że dobro, którym Ewelina się dzieliła, nie odejdzie razem z nią.

Robert Kosidło (55 lat)

Przez lata pomagał krakowskim kupcom handlującym pamiątkami i obrazami. Przywoził wózki, rozładowywał towar, rozkładał stoiska rano, a po południu je pakował. Wspierał kwiaciarki. Przynosił ludziom kawę, herbatę i obiady. Pochodził z Kraśnika. Zginął w miejscu, które przez lata było jego codziennym adresem pracy. Po ciężkim wypadku we Włoszech przeszedł operację i utykał. 7 listopada pomagał pakować stoiska. Gdy rozległy się strzały, jego znajomy Adam Szyfko pobiegł do pobliskiego sklepu i zawołał Roberta. Mężczyzna szedł wolniej. Był już przy drzwiach, kiedy został trafiony. – Jeszcze kilka sekund i mógł się uratować – wspominał kupiec.

Huberta F. (51 lat)

W Krakowie była na krótkim wyjeździe z mężem. Mieli być kilka dni poza domem, pospacerować po mieście, które każdego dnia przyjmuje gości z całego świata. Atak zabrał Hubercie F. życie, natomiast jej mąż został ranny. Huberta mieszkała w Lassee, niewielkiej miejscowości w Dolnej Austrii, gdzie znało ją wielu sąsiadów. Austriacka prasa podała jej imię i inicjał nazwiska. Mieszkańcy wspominali ją jako życzliwą i serdeczną kobietę, którą spotykali na ulicy, podczas zakupów. Była żoną Rudiego i matką dwóch dorosłych córek.

James Thomas Campbell (32 lata)

Przyjechał do Krakowa z Prestwick. Pracował jako DJ w Ayrshire, na południowym zachodzie Szkocji. O Jamesie opowiedzieli przyjaciele i ludzie z lokalnej sceny muzycznej. Znajomy Mark Jewell, który występował z nim jako DJ, opisał go jako osobę „cichą, życzliwą i łagodną”. Po wiadomościach o strzelaninie napisał, by sprawdzić, czy wszystko w porządku. Spodziewał się żartobliwej odpowiedzi, że nie ma się czym martwić. Zamiast niej przyszła wstrząsająca informacja o śmierci przyjaciela. Lokalne środowisko w Prestwick złożyło kondolencje rodzinie i przyjaciołom. Policja przekazała, że jej pracownicy łącznikowi wspierają bliskich, a sama rodzina prosi o prywatność.

Dorota Baran (61 lat)

Była związana z Krakowem i podkrakowskimi Zielonkami. Jej codzienność koncentrowała się na bliskich, a szczególnie na opiece nad 80-letnią mamą. Po śmierci Doroty jej siostra Joanna przypomniała, jak wiele znaczyły powtarzające się każdego dnia gesty: dopilnowanie leków, przygotowanie kawy i zwykłe zainteresowanie tym, czy wszystko jest w porządku. – Nie dokonywała wielkich rzeczy, o których piszą gazety – napisała. Podkreśliła, że po odejściu Doroty rodzinie zabrakło nie tylko jej samej, lecz także troski, która dawała mamie poczucie bezpieczeństwa i chroniła ją przed samotnością. Dla świata Dorota mogła pozostać jedną z wielu ofiar. „Dla nas była kimś niezastąpionym” – napisała jej siostra, apelując, by nie pozwolić, żeby śmierć Doroty została zapomniana. We wspomnieniu podziękowała też osobom, które wspierały rodzinę po tragedii. Wymieniła służby – policjantów, ratowników, strażaków i straż miejską – oraz bliskich i znajomych pomagających w codziennych sprawach. W szczególny sposób doceniła policjantkę Olę z Komendy Wojewódzkiej Policji za empatię i cierpliwość.

2026-11-16

BG  na podst. informacji prasowych