Potrafi oszacować wiek biologiczny, czyli rzeczywisty stopień zużycia organizmu, który nie zawsze odpowiada liczbie lat zapisanych w metryce. Analizuje między innymi okolice skroni, czoło, oczy i bruzdy biegnące od nosa do kącików ust. Inny algorytm, oceniający ryzyko śmierci, przygląda się nasadzie nosa i obszarowi pod oczami. Badacze sprawdzili skuteczność systemu na pacjentach onkologicznych.
Spośród chorych zakwalifikowanych przez AI do grupy najwyższego ryzyka ponad połowa (52,5 proc.) zmarła w ciągu 90 dni od oceny. W grupie najniższego ryzyka odsetek ten wyniósł zaledwie 2 proc. Ciekawe są również wskazania dotyczące wieku biologicznego. Wśród osób, których organizm według algorytmu był biologicznie starszy od metryki o ponad 20 lat, w ciągu trzech miesięcy zmarło 21 proc. Dla porównania, w grupie ludzi biologicznie młodszych od swojego wieku kalendarzowego co najmniej o 10 lat było to około 6 proc.
Najbardziej niezwykłe jest to, że do podobnych wniosków doszedł już Hipokrates, grecki lekarz żyjący niemal 2,5 tysiąca lat temu. W swoim dziele „Rokowania” opisywał wygląd twarzy człowieka, który może zwiastować zbliżającą się śmierć – ostry nos, zapadnięte oczy i skronie. Zwracał też uwagę na zanik mięśni. Nie dysponował żadnymi urządzeniami ani badaniami laboratoryjnymi. Po prostu uważnie obserwował chorych.
Sztuczna inteligencja wskazuje na te same obszary twarzy, choć algorytmy trenowane w Bostonie nie znały starożytnych tekstów ojca medycyny. Jeśli dalsze badania potwierdzą skuteczność metody, lekarze zyskają dodatkowe narzędzie do oceny stanu pacjenta. Jedno zdjęcie mogłoby pomóc rozpoznać osoby szczególnie zagrożone, skierować je na dokładniejsze badania, a także lepiej dobierać terapię i oceniać, kto może potrzebować intensywniejszej opieki.
Być może w przyszłości podobne rozwiązania posłużą również do wczesnego wychwytywania oznak przyspieszonego starzenia się u ludzi, którzy nie chorują na raka.