– Żołnierzu, jesteście gotowi do walki? – zagadnąłem południowokoreańskiego szeregowca na ulicy w Seulu. Był młody, może dwudziestoletni. Stał przy przejściu dla pieszych z kolegą z patrolu, trochę znudzony, trochę zagubiony w wielkim mieście. Zaskoczony, nie wiedział, co odpowiedzieć. Popatrzył na mnie tak, jakby próbował zdecydować, czy to żart, prowokacja, czy może egzamin z regulaminu. Po chwili ogarnął się i potwierdził swoją gotowość. – ... ale z Amerykanami – dokończyłem. I wtedy zobaczyłem, że do całkowitego rozszerzenia źrenic wcale nie trzeba narkotyków.
Żołnierz szybko się odwrócił i tyle go widziałem. Przypomniała mi się scena z filmu „Pułkownik Kwiatkowski”, gdy zagubiony kapitan Stefańczuk, szef wiejskiego posterunku UB, pyta z niedowierzaniem wiceministra bezpieczeństwa publicznego: – To ja mam źle mówić o Armii Czerwonej?