– Rzymską monetę można kupić za 5 funtów, ale można ją też dostać za 50 tysięcy! – mówi Dominic Chorney, ekspert w dziedzinie numizmatyki. – Wszystko zależy od rzadkości, stanu zachowania i metalu. To właśnie te trzy czynniki decydują o wartości monet sprzed dwóch tysięcy lat. Najdroższe są egzemplarze złote, zachowane w stanie menniczym. Z kolei pospolite z późnego Cesarstwa
Na złą reputację piątku trzynastego złożyło się kilka czynników. Niektórzy twierdzą, że źródła sięgają nordyckiego mitu o dwunastu bogach, którzy ucztowali w Walhalli – miejscu wiecznej szczęśliwości, do którego po śmierci trafiali bohaterowie. Ucztę tę zakłócił trzynasty gość: zły i psotny bóg Loki. To on podstępem doprowadził do śmierci Baldra, kiedy nakłonił jego ślepego brata Hö.ra do rzutu magiczną włócznią z jemioły, jedynej rzeczy zdolnej go zabić.
Inspiracja pochodzi z Włoch. W Rzymie od lutego trzeba zapłacić dwa euro, by podejść do Fontanny di Trevi i wrzucić monetę na szczęście. Barokowe arcydzieło oglądało w ubiegłym roku 25 milionów ludzi. W szczycie – nawet 70 tysięcy dziennie. Władze długo kombinowały z barierkami i limitami, aż w końcu postawiły na najprostsze rozwiązanie: skoro nie
Mimo że autor książki sięga do doskonale znanych i fundamentalnych źródeł antycznych, lokuje je w innym kontekście, pomagając swym współczesnym zrozumieć historyczne fakty albo obalić pokutujące stereotypy. Umożliwia dzisiejszemu czytelnikowi zerknięcie w epokę Republiki czy potem Cesarstwa bez konieczności lektury kilkunastu obowiązkowych autorów, bez których nasza wiedza o dawnym Rzymie byłaby zawstydzająco mierna. Do tego
Najpierw widywałam ludzi, dopiero potem książki. Ich sylwetki, twarze, skupienie albo całkowite odłączenie od tego, co wokół. Byli młodzi i nie, różnej płci, sami i w tłumie. W metropolii, która gestykuluje, przemieszcza się i domaga uwagi, oni nagle zastygali jak porażeni. Stali nieruchomo jak kolumny na Forum, siedzieli zgięci nad stronami jak widzowie w Koloseum,
Muzeum Patriarchatu to nowe miejsce, które możemy odwiedzić w Rzymie.
Część wieży Torre dei Conti zawaliła się w Rzymie.
„Antico Caffe Greco” mieści się przy via dei Condotti, kilka kroków od Schodów Hiszpańskich. To drugi najstarszy lokal tego typu we Włoszech, zaraz po weneckim „Caffe Florian”. Od XVIII wieku był ulubionym adresem artystów, myślicieli i polityków z całego świata. Lista bywalców brzmi jak encyklopedia talentu: Byron, Keats, Liszt, Brahms, Canova, Stendhal, Schopenhauer, Ibsen, Joyce,
Tym można objaśnić niegasnącą ciekawość epoki greckiego i rzymskiego antyku oraz popularność niektórych autorów i artystów. Także władców, którzy w stereotypowym oglądzie rzymskiej starożytności byli kreatorami jej wielkiego dziedzictwa. Brytyjska pisarka, popularyzatorka starożytności rzymskiej, napisała rzecz nieco przewrotną, bo spośród niemal setki cesarzy rzymskich zajęła się kilkunastoma, których uznała (idąc za źródłami z epoki) za
Są próbą dostosowania narracji do potrzeb i pułapu kolejnych generacji czytelników i badaczy. Niemniej zawsze jest to rekonstrukcja oparta na intuicji i interpretacji tego, co o Sokratesie napisali potomni. Krzysztof Łapiński, autor najnowszej polskiej biografii Sokratesa, profesor filozofii na Uniwersytecie Warszawskim, posłużył się plastycznym przykładem: „Kupujemy puzzle z podobizną Sokratesa. W domu otwieramy pudełko, ale