Wbrew temu, co mogłoby się wydawać, nie jest to kuchnia najprostsza w swoim procesie przygotowania, co więcej – związana jest z pewnym „żelaznym” asortymentem sprzętu kuchennego: od noży, sitka, garnków i patelni począwszy, a na przyprawach i ziołach skończywszy.
Tamtejsza kuchnia nie jest uważana za najbardziej wykwintną, ale to stamtąd bierze się wiele przepyszności. Pewna gospodyni zapomniała, że zostawiła na piecu gar ze świńskimi nóżkami. Poszła spać. Gdy wstała następnego dnia, była przekonana, że są do wyrzucenia. A tymczasem one rozpływały się w ustach. Przed gotowaniem zawija się je w płótno, a potem już bez tego pancerzyka wrzuca na ruszt. Zajada się nimi cała Francja, chociaż
To część XVIII dzielnicy Paryża położona na wschodnim zboczu Montmartre’u. Malownicza i pełna uroku. Mnóstwo tutaj knajpek afrykańskich, arabskich, włoskich. Jest i chorwacka, i turecka. Kuchnie całego świata. Kolorowy tłum. Magiczny w swym czarze targ z rybami i warzywami. I tutaj właśnie mieściła się końska jatka. Mieściła, bo parę lat temu przeciwnicy koniny ją podpalili.
Sposób wzrastania szparaga jest tak skomplikowany, że ze spokojnym sumieniem zostawmy tę kwestię botanikom i fascynatom tej dziedziny. Jedynie przytoczmy zaskakującą anegdotę pochodzącą z czasów greckich. Otóż ówcześnie botanicy byli absolutnie przekonani, że szparagi to „owoce rogów byków zakopanych w ziemi!”, i takie przekonanie przetrwało do XVII wieku. Istnieje szparag morski, ale on rzadko trafia na stoły, gdyż wielu smakoszy odstrasza z powodu cierpkiego smaku. Przez lata szparagi stosowane były
Kuchnia włoska to prawdziwa uczta dla zmysłów, której sercem są świeże składniki i prostota przygotowania. Zamiast szukać skomplikowanych przepisów, Włosi stawiają na jakość i naturalny smak produktów, które tworzą ich dania. Od północy po południe każdy region ma swoje kulinarne tradycje – od risotto w Lombardii po makarony w Kampanii i na Sycylii. Makaron w
Nie każdy wie, że w XVIII wieku w Polsce krupnik był traktowany niemal jak danie świąteczne – pojawiał się na stołach z okazji ważnych uroczystości, takich jak wesela czy chrzciny. Ponadto w dawnych czasach zupa ta, ze względu na swoje wartości odżywcze, była często podawana żołnierzom, bo dostarczała im energii potrzebnej na długie marsze.
W polskiej literaturze kulinarnej pisze się o gulaszu, że przyjęto nazywać go wiejskim, ludowym określeniem poerkoelt. Tymczasem gdy sięgniemy do francuskich ksiąg, natychmiast dowiemy się, że ta nazwa dotyczy potrawy z karpia przygotowanego z łbem i z ośćmi, zaś gulasz jest daniem mięsnym – wołowym lub wieprzowym. Na Korsyce do wołowiny dodają baraninę. Nikt jednak nie zaprzecza, że nazwa wzięła się z puszty od pasterzy. Bydło to po
Kto jak kto, ale Włosi doskonale znają się na makaronach – warto więc brać z nich przykład w tej kwestii. Wybór pasty może wydawać się mało istotny, jednak ma on ogromne znaczenie. Do sosów serowych najlepiej pasują makarony takie jak pappardelle, tagliatelle czy fusilli. Szersze kształty makaronu lepiej wchłaniają sos, dzięki czemu każdy kęs jest pełen smaku! A co z serem? Włoska kuchnia to królestwo serów, a
W Wigilię karp obowiązkowo musi zagościć na moim rodzinnym stole. Historia podawania tej ryby na święta sięga średniowiecza. Wtedy to Kościół wprowadził post, zakazując spożywania mięsa, a karp stał się dozwolonym daniem w tym okresie. Hodowla karpi rozwijała się przy klasztorach, a z biegiem czasu ryba stała się dostępna także dla ubogich, którzy spożywali ją głównie w czasie postu. W XVIII wieku karp zaczął zyskiwać popularność w całej
Kuchnia francuska od lat cieszy się niesłabnącą popularnością na całym świecie. To nie tylko wyrafinowane dania, ale także sztuka kulinarna, która łączy smak, tradycję i elegancję. Francuzi mają niezwykły talent do tworzenia potraw, które z pozoru mogą wydawać się proste, ale w rzeczywistości skrywają w sobie całą paletę smaków i aromatów. Jednym z sekretów, który dodaje im charakteru, jest… wino. Ja także chętnie wykorzystuję je w swojej kuchni