Tymczasem zamiast obudowywać zagrożony budynek żelbetowym pierścieniem, wystarczy przebudować kanalizację. Tylko że deweloper już zamknął działalność i szukaj wiatru w polu. Kogo więc obciążyć kosztami przebudowy? Postanowiono, że ofiarę błędnej inwestycji. A winny jest powiat, który nie dopełnił właściwego nadzoru nad inwestycją dewelopera. Wybierzemy się więc do starosty i spróbujemy go nakłonić do naprawienia szkody, aby zapobiec katastrofie budowlanej. Jak się nie uda, pozostaje droga sądowa.
Nadzór budowlany twierdzi, że właścicielka nie dbała należycie o swój dom. Tylko że przez dziesięciolecia dom nie pękał, a zaczął, gdy deweloper umieścił kanalizację obok budynku. Decyzja nadzoru jest wprawdzie zgodna z prawem, ale absurdalna i nielogiczna. Prawo mówi, że właściciel musi zadbać o to, by jego kamienica nie legła w gruzach, ale inwestycja proponowana przez nadzór budowlany niczego nie rozwiązuje, a jedynie opóźnia katastrofę, nie usuwając przyczyny.
Zasadniczy dylemat polega na wyborze sposobu powstrzymania zawalenia się budynku. Budowa absurdalnej żelbetowej osłony wokół domu czy przesunięcie kanalizacji? Właścicielka nie ma prawa tknąć przyczyny całego zamieszania – kanalizacji. Może to zrobić władza samorządowa po podjęciu odpowiednich decyzji nadzorczych. Na razie właścicielka wyprowadziła się do córki, a budynek chyli się ku upadkowi.
Trzeba rozstrzygnąć główny dylemat – czy budynek wali się, bo kobieta nie dbała o niego należycie, czy też przyczyną było podmywanie przez kanalizację. Nadzór budowlany nie wskazał, jakie były rzekome zaniedbania mające doprowadzić do pękania ścian budynku. Czego niby właścicielka zaniechała, by temu zapobiec. A faktem jest, że katastrofa budowlana rozpoczęła się po wybudowaniu zbyt blisko kanalizacji. Pewne znaczenie ma też fakt, że po tej wątpliwej inwestycji deweloper zakończył działalność. I wszystko wskazuje na to, że się wywinie.