Przybyły na miejsce lekarz stwierdził zgon mężczyzny i wstępnie ustalił, że do zabójstwa doszło co najmniej dobę wcześniej. Oględziny wskazywały, że mężczyzna zmarł w innym miejscu, a jego zwłoki zostały przewiezione na teren byłego poligonu. Leżały zaledwie 20 m od betonowej drogi i około 150 m od bramy pobliskiego ośrodka jeździeckiego. Na ciele widoczne były liczne obrażenia. W pobliżu nie znaleziono ani ubrania, ani dokumentów czy innych przedmiotów mogących pomóc w identyfikacji. Na szyi ofiary znajdowała się pręga szerokości około 1 cm, mogąca świadczyć o duszeniu, prawdopodobnie paskiem. Na częściowo zdeformowanej twarzy widniały urazy charakterystyczne dla uderzeń pięścią. Zdaniem biegłego część otarć i zasinień mogła powstać już po śmierci. Początkowo brano pod uwagę, że zamordowany mógł mieć związek z pobliskim klubem jeździeckim, jednak szybko wykluczono tę możliwość.
Przez kilka dni nie udało się ustalić tożsamości zamordowanego. Dopiero opublikowanie w lokalnych mediach zdjęcia twarzy zmarłego, przygotowanej wcześniej do identyfikacji, przyniosło przełom. Fotografię w prasie zobaczyła koleżanka byłej żony ofiary i poinformowała ją o tym. Kobieta zgłosiła się na policję i rozpoznała byłego męża. Ofiarą był Robert W. Sekcja zwłok wyjaśniła przyczynę jego śmierci.
W protokole sekcji zwłok zapisano, że przyczyną śmierci były rozległe obrażenia odbytnicy, jelita grubego, tkanek miękkich miednicy i otrzewnej, spowodowane wprowadzeniem przez odbyt butelki po wódce. Charakter obrażeń wskazywał, że użyto bardzo dużej siły. Na twarzy widoczne były ślady pobicia, a część otarć mogła powstać już po śmierci podczas transportu zwłok.
Mężczyzna został zamordowany w wyjątkowo brutalny sposób. Wszystko wskazywało, że zbrodnia mogła mieć podłoże seksualne, a sprawców było co najmniej dwóch. W chwili śmierci Robert W. miał 2,1 promila alkoholu we krwi. Badania zabezpieczonych na ciele śladów wykazały obecność gipsu, gładzi szpachlowej oraz szpachlówki z włóknem szklanym. Był to istotny trop mogący doprowadzić śledczych do miejsca zbrodni. Przyjęto więc, że zabójstwa dokonano na budowie lub w remontowanym mieszkaniu, a wcześniej mogło tam dojść do zakrapianej alkoholem libacji.
Robert W. był mieszkańcem Gdańska. Utrzymywał się z dorywczych prac budowlanych i remontowych. Przed śmiercią mieszkał z rodzicami przy ul. Kamińskiego, jednak matka wyrzuciła go z domu, ponieważ nadużywał alkoholu. Ostatnie dni życia spędzał u znajomych, z którymi pił i często u nich nocował.
Ostatni raz widziano go 15 grudnia 2006 roku po południu w pobliżu budynku LOT-u przy ul. Wały Jagiellońskie. Wsiadał wtedy do autobusu w towarzystwie mężczyzny, którego tożsamości do dziś nie ustalono.
Poszukując motywu zabójstwa, policja brała pod uwagę porachunki finansowe. Robert W. często pożyczał pieniądze, a także wyłudził kredyt, którego nie spłacił. Nie wykluczono również motywu zazdrości. Jak ustalono, interesował się wieloma kobietami, a latem zabiegał o względy koleżanki, z którą dorywczo pracował w miejscowej fabryce konserw.
Po zabójstwie zwłoki przewieziono na teren byłego poligonu. Nie odnaleziono odzieży ofiary. Dokumenty tożsamości znajdowały się w domu rodziców. Nie ustalono też, czy miał przy sobie jakiekolwiek pieniądze, choć znajomi twierdzili, że mógł dysponować jedynie niewielką kwotą.
Ostatni raz pracował we wrześniu w firmie budowlanej swojego brata. Remontował sklep na Starym Mieście w Gdańsku i tam zarobił ostatnie pieniądze.
Zabójstwa najprawdopodobniej dokonano 15 grudnia 2006 roku, dwa dni przed odnalezieniem zwłok. Matka Roberta W. miała żal do organów ścigania, że przez lata nie zrobiły nic, aby ustalić sprawców zbrodni. Twierdziła, że od czasu zabójstwa nikt się z nią nie kontaktował. Między innymi dlatego postanowiłem wrócić do tej sprawy.
Przez lata policja bezskutecznie próbowała ustalić tożsamość mężczyzny widzianego z Robertem W. krótko przed śmiercią. Według świadków miał około 30 lat, 170 – 180 cm wzrostu, szczupłą sylwetkę i okrągłą twarz. Ubrany był w czarną kurtkę oraz dżinsowe spodnie. W lewym uchu nosił niewielki, złoty kolczyk.
Wiesz coś o tej zbrodni, pisz: [email protected]