Odyseja polityczna Zbigniewa Ziobry bije rekordy oglądalności, wyprzedzając w rankingach nawet topowe produkcje Netflixa. W zasadzie mamy tu wszystko, co cechuje dobrą komedię kryminalną, a przede wszystkim, jest zabawny bohater o głosie kastrata, który nie wzbudza może sympatii, ale na pewno budzi litość widza. Tłumaczenia, wykręty, to, że nigdy nie powie prawdy, staje się czymś
Żyjemy na ziemi, na której hitlerowcy wymordowali miliony Żydów. Naszych „starszych braci w wierze”, którzy żyli tu od ponad pięciuset lat i współtworzyli z nami to państwo i ten kraj. Bycie antysemitą w Polsce po tym, co ludziom zgotował Holocaust, to nie jest jakiś pogląd polityczny czy koncepcja kulturowa, to czysta głupota z niewiedzy albo
Zmieniały się czasy, miejsca, konteksty geopolityczne i społeczne, a wciąż słychać tamtą pieśń, bo i wciąż próbujemy odzyskać władzę nad swym losem. Wciąż ta odyseja: płynę, płyniemy, płyną… Włóczęga ośrodkowa, współczulno-przywspółczulna, nastawiona i na łączność, i na walkę ze światem, sobą, innymi. Odyseja z bytu w niebyt i z powrotem. Przez oceany, wyspy, kontynenty, przez