Gdy podczas premierowych europejskich jazd prasowych, zorganizowanych na początku września w okolicach Düsseldorfu, siadłem za kierownicą japońskiej nowości, nie kryłem niesmaku. – Z Mazdy został już chyba tylko kolor… – rzuciłem do kolegi dziennikarza, który też kręcił nosem na to, co zastaliśmy w kabinie. Obiektem naszych narzekań, a wręcz ataków, był gigantyczny 26-calowy panoramiczny ekran, odpowiadający
Mazda lubi iść pod prąd, Mazda lubi działać po swojemu… To nie tylko wyświechtane frazesy, lecz powiedzenia faktycznie oddające stan rzeczy w 2026 roku w motoryzacyjnym świecie. Z pewnym wyjątkiem… Dla wielu kierowców najważniejszy w samochodzie jest silnik. I właś nie takim fanom czterech kółek – wymagającym i często konserwatywnym – wychodzi naprzeciw japońska marka.
Po ostatnim spotkaniu z Mazdą CX-60 w końcu nie mam nic poważnego do zarzucenia rodzinnemu SUV-owi, z którym Japończycy wiążą wielkie nadzieje na rynkowy sukces. Z zaatakowaniem segmentu premium włącznie. Zanim o zachwytach – bo naprawdę jest się nad czym rozpływać! – dwie wady. Po pierwsze, jak na tak duże auto (4,75 m długości) CX-60