– Ze wstępu do pana książki wynotowałem sobie zdanie: „Iran to nie Irak”. Dlaczego nam, Europejczykom, to rozróżnienie wciąż sprawia taką trudność? – Nie mam pojęcia, choć zakładam – i dlatego napisałem o tym tak wprost – że to wciąż jest region dla wielu odległy. Do niedawna nie wszystkich on interesował. Nazwy Iran i Irak są do siebie łudząco podobne, różnią się zaledwie jedną literą,
– Nosi pan jedno z najsłynniejszych nazwisk świata, rodziny, która stała się symbolem sukcesu i prawdziwym mitem. – Sukces przyszedł w XIX wieku, kiedy Rothschildom udało się prześcignąć wszystkich innych bankierów. Mit narodził się z sekretu. Nasza rodzina zawsze zachowywała milczenie na temat przeprowadzanych operacji i swojego bogactwa. A kiedy się milczy, inni mówią za nas. Tak narodziła się legenda Rothschildów. Paradoksalnie pomogli nam w tym
– To pióro na stole to narzędzie pana pracy? – Tak. Wciąż piszę ręcznie. Nic nie zmieniło się przez te wszystkie lata, może jedynie to, że dawniej pióra brudziły ręce, a te współczesne są łatwe w obsłudze. – W jakim języku powstają pana książki?