1. – nie wejdziesz – mówi kamień –/brak ci zmysłu udziału./Żaden zmysł nie zastąpi ci zmysłu udziału./Nawet wzrok wyostrzony aż do wszechwidzenia/ Nie przyda ci się na nic bez zmysłu udziału. Ten fragment wiersza Szymborskiej „Rozmowa z kamieniem” cytuje pani w kontekście swojego najnowszego spektaklu „Eros-Hypnos, otwarta brama”, inspirowanego „Weselem” Wyspiańskiego i „Dziadami” Mickiewicza. Dlaczego? Czy chodzi tu o ten „zmysł udziału”, który ma znaczenie również dla pani spektaklu? Proszę to objaśnić.
Teatr jest – i zawsze starał się być – rzecznikiem i orędownikiem sztuki aktywnie praktykującej rozwijanie „zmysłu udziału”, czyli wyczulenia na wspólnotowy, żywy, intensywny proces przeżywania i przyswajania tekstu literackiego. „Rozmowa z kamieniem” Wisławy Szymborskiej stała się w naszym spektaklu tekstem-nicią przewodnią, a Rachela – postać z „Wesela” – przewodniczką, w którą się wcielam jako aktorka i reżyserka spektaklu. Rachela poszukuje bowiem „arki przymierza”; świata na tyle czułego, barwnego i otwartego na doświadczenie także duchowych stron życia, że wydaje się tą charyzmatyczną osobą, która jest zdolna nazwać i zintegrować potężne marzenia z przeszłości z tymi, które ożywiają nas, ludzi XXI wieku. Rachela w naszym spektaklu wyraża swoje duchowe orędzie poprzez tekst poetycki, zapisany w formie dialogu między tym, co ludzkie (arcyludzkie), a tym, co kamienne, spetryfikowane, niewzruszone i niezbadane. Poruszyć kamień, nawiązać z nim dialog, porozumieć się z bytem tak bardzo odległym od ludzkiego, wydaje się w tym wierszu metaforą wszelkich prób komunikacji, jakich dokonywał i wciąż dokonuje człowiek w nieustannym wysiłku odczuwania, nazywania i oswajania świata.
Subskrybuj