Sejm wprawdzie nie usunął eksmisji na bruk całkowicie, jednak ją ograniczył. Ustawa o ochronie praw lokatorów zabroniła sądom orzekania wyroków eksmisji bez przyznania prawa do lokalu socjalnego wobec dzieci, kobiet ciężarnych, bezrobotnych, ubogich emerytów korzystających z pomocy socjalnej i osób z orzeczoną niepełnosprawnością. Pozostali eksmitowani również nie lądowali od razu na bruku, tylko byli umieszczani w tzw. pomieszczeniach tymczasowych, z których dopiero po upływie od jednego do sześciu miesięcy są usuwani na bruk. Powstała więc eksmisja na bruk, ale na raty.
O niezgodności ustawy o najmie lokali z Konstytucją zawyrokował Trybunał Konstytucyjny. Z czasem powstał przepis, że od sposobu wykonania eksmisji można się odwołać do sądu. I to sąd właśnie skierował do Trybunału pytanie, czy sądy przy rozpatrywaniu skarg na sposób wykonania eksmisji osób niepełnosprawnych powinny uwzględniać rodzaj niepełnosprawności. Innymi słowy, czy powinny się godzić na eksmitowanie ludzi do miejsc, które nie są przystosowane do rodzaju ich niepełnosprawności. Czy można eksmitować astmatyka do lokalu na czwartym piętrze bez windy albo do zagrzybionego?
Trybunał Konstytucyjny wydał orzeczenie, że rozpatrując prawidłowość czynności egzekucyjnej (eksmisji), sądy powinny również brać pod uwagę, czy lokal nadaje się do zamieszkania przez osoby z określonym rodzajem niepełnosprawności. I znów Trybunał Konstytucyjny okazał się sprawiedliwy. Sęk w tym, że teraz Trybunał nie jest uznawany przez rząd, więc jego sprawiedliwy wyrok nie zostanie opublikowany i nie wejdzie do obrotu prawnego. Nie zobowiąże Sejmu do poprawienia obowiązującego prawa. A ludzie na wózkach inwalidzkich będą nadal lądować na którymś tam piętrze bez windy.